Hallo
Ik ben hier nieuw maar wou toch even mijn verhaal kwijt. Wij zijn bijna 2 jaar aan het proberen om een kindje te krijgen, tevergeefs. In maart hadden wij onze eerste pick up. ik reageerde echter veel te vroeg op de pregnyl waardoor de eicellen reeds verdwenen waren en er dus ook geen bevruchting meer kon plaatsvinden. Een eerste teleurstelling. 2 weken geleden hadden we een nieuwe pick up van 8 eicellen, 6 daarvan werden bevrucht, er werd een 8 delig embryo teruggeplaats maar na een week kwamen mijn maandstonden al door. Opnieuw een grote teleurstelling.Eveneens krgen we neiuws dat er van de overige 5 maar 3 konden worden ingevroren. Daarenboven komt ook nog eens dat wanneer ik mijn facebook durf open te doen er telekens wel weer opnieuw iemand meld dat ze zwanger zijn. Vandaga nog een van mijn beste vriendinnen die haar 2de kindje verwacht.Dit zijn echt emotioneel zware momenten. Zo huil ik iedere week wel eens omdat het bij een ander als een fluitje van een cent gaat en wij hier echt diep moeten voor gaan, zonder resulaat. Ook al ben je soms wel blij voor een ander. toch steken jaloezie, frustatie en diep verdriet de kop op. Ook begrijpen mensen je verlangen soms niet. Ik heb zo het gevoel dat wij steeds verder geisoleerd raken want niemand in onze omgeving maakte hetzelfde mee en kan dus volgens mij het verdriet die wij doormaken niet volledig begrijpen.
Hoe lang kan je de emotionele pijn aan?
-
Mylah
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 31 mei 2012, 9:45
-
dauwdropje
- DVO Lid
- Berichten: 513
- Lid geworden op: 5 oktober 2011, 23:47
hallo,
dit zijn héél natuurlijke emoties hoor meid!
Ik herken me geheel in uw verhaal, van sepember 2009 bezig, 1 jaar zonder hulp, dan hulp gezocht, 8 cycli clomid, betrekkingstest, veranderd van centrum,hysterografie, 6 IUI's, 2 mislukte ICSI' tot nu toe, altijd max 7 eitjes, allemaal bevrucht maar nooit geen ingevroren omdat ze niet verder delen, nu bezig met erfelijkheidsbloedonderzoek, volgende week start pil en hysterografie, dan eindelijk hopelijk resultaat van het bloedonderzoek (duurt 8 lange weken) en juli start poging 3 ICSI. dus is het nomaal dat je af en toe emotioneel in zak en as zit! ik ween bijna iedere dag,als ik baby's zie, als ik reclame van pamper zie, als ik op fb kijk, als ik de kindjes van mijn schoonzus zie,.... probeer te praten met uw ventje, ouders,en enkele goeie maten, die je kunnen opvangen beetje tijdens deze lange weg!! succes in ieder geval!!!!!
dit zijn héél natuurlijke emoties hoor meid!
Ik herken me geheel in uw verhaal, van sepember 2009 bezig, 1 jaar zonder hulp, dan hulp gezocht, 8 cycli clomid, betrekkingstest, veranderd van centrum,hysterografie, 6 IUI's, 2 mislukte ICSI' tot nu toe, altijd max 7 eitjes, allemaal bevrucht maar nooit geen ingevroren omdat ze niet verder delen, nu bezig met erfelijkheidsbloedonderzoek, volgende week start pil en hysterografie, dan eindelijk hopelijk resultaat van het bloedonderzoek (duurt 8 lange weken) en juli start poging 3 ICSI. dus is het nomaal dat je af en toe emotioneel in zak en as zit! ik ween bijna iedere dag,als ik baby's zie, als ik reclame van pamper zie, als ik op fb kijk, als ik de kindjes van mijn schoonzus zie,.... probeer te praten met uw ventje, ouders,en enkele goeie maten, die je kunnen opvangen beetje tijdens deze lange weg!! succes in ieder geval!!!!!
-
flien
- Berichten: 1187
- Lid geworden op: 3 januari 2012, 8:55
en weet mylah dat wij hier allemaal in dezelfde boot zitten en exact begrijpen hoe je je voelt.
Tis normaal dat er liters tranen vloeien en dat de dalen en de bergen moeilijk te beklimmen zijn.
Maar we steunen elkaar. En het doet inderdaad pijn als er hier berichten komen van oef tis eindelijk gelukt of als er inderdaad vrienden zijn die ondertussen al een tweede verwachten terwijl je zelf nog op dat eerste zit te wachten.
Bij mij weet gans mijn omgeving met wat we bezig zijn en het is dubbel zo frustrerend hoe weinig steun ik krijg. Maar zoek een paar goeie schouders die er altijd voor je zijn, die zijn goud waard !
Veel sterkte meisje !
Tis normaal dat er liters tranen vloeien en dat de dalen en de bergen moeilijk te beklimmen zijn.
Maar we steunen elkaar. En het doet inderdaad pijn als er hier berichten komen van oef tis eindelijk gelukt of als er inderdaad vrienden zijn die ondertussen al een tweede verwachten terwijl je zelf nog op dat eerste zit te wachten.
Bij mij weet gans mijn omgeving met wat we bezig zijn en het is dubbel zo frustrerend hoe weinig steun ik krijg. Maar zoek een paar goeie schouders die er altijd voor je zijn, die zijn goud waard !
Veel sterkte meisje !
-
stefanie
- Berichten: 674
- Lid geworden op: 21 februari 2007, 17:35
@mylah,jouw gevoelens zijn heel normaal,ik denk dat iedereen die hier in de mmm zit deze wel heeft.
en natuurlijk ben je blij voor die ander die wel zwanger word maar doet het voor ons harstikke veel pijn.
toen wij in 2003 aan kindjes begonnen en toen we uiteindelijk in 2008 zwanger werden hadden veel van onze vrienden al 2 kindjes of ware ze al zwanger van hun derde,telkens op verjaardagsfeestjes deed het enorm pijn om hen met hun kindjes bezig te zien en soms ging ik gewoon niet mee na een zoveelste tegenslag.
nu we ondertss alweer bijna 2 jaar bezig zijn voor een brusje blijft de pijn,het verdriet,..
dit gaat gewoon nooit weg,maar we weten allen waarvoor we het doen,voor dat kleine wondertje...en geloof me wonderen bestaan want anders hadden we nooit ons zoontje gehad.
liefs stefanie
en natuurlijk ben je blij voor die ander die wel zwanger word maar doet het voor ons harstikke veel pijn.
toen wij in 2003 aan kindjes begonnen en toen we uiteindelijk in 2008 zwanger werden hadden veel van onze vrienden al 2 kindjes of ware ze al zwanger van hun derde,telkens op verjaardagsfeestjes deed het enorm pijn om hen met hun kindjes bezig te zien en soms ging ik gewoon niet mee na een zoveelste tegenslag.
nu we ondertss alweer bijna 2 jaar bezig zijn voor een brusje blijft de pijn,het verdriet,..
dit gaat gewoon nooit weg,maar we weten allen waarvoor we het doen,voor dat kleine wondertje...en geloof me wonderen bestaan want anders hadden we nooit ons zoontje gehad.
liefs stefanie
-
flien
- Berichten: 1187
- Lid geworden op: 3 januari 2012, 8:55
Net het nieuws gehoord dat de enige dochter van vrienden van ons (12 jaar - verkeersongeval in Avelgem) verongelukt is.
Dan is onze miserie nog relatief te noemen...
Hoe die mensen dat ooit te boven zullen komen. Kben er zelf niet goed van !
Als je zoiets hoort in de radio denk je wel 'hoe erg', maar als dit in je dichte vriendenkring gebeurd dan stroomt je bloed even nie meer hoor !
Kdenk da onze putten nog zo diep niet zijn als die van onze vrienden.
Dan is onze miserie nog relatief te noemen...
Hoe die mensen dat ooit te boven zullen komen. Kben er zelf niet goed van !
Als je zoiets hoort in de radio denk je wel 'hoe erg', maar als dit in je dichte vriendenkring gebeurd dan stroomt je bloed even nie meer hoor !
Kdenk da onze putten nog zo diep niet zijn als die van onze vrienden.
-
lijster
- Berichten: 4
- Lid geworden op: 15 juli 2011, 20:25
flien: veel sterkte voor de vrienden van jullie, ik hoorde het nieuws ook gisteren, vreselijk moet dit zijn.
hopelijk heb jij straks een terugplaatsing, dat was vandaag toch hee? succes!
Mylah: ik herken heel veel van je gevoelens, ook al zijn wij al 'gezegend' met een zoontje dat er ook pas kwam na 2 jaar behandelingen. Nu al zo'n 2 jaar bezig voor een brusje en het wil opnieuw maar niet lukken. Ik zeg ELKE dag tegen mezelf, en dat meen ik, dat wij heel dankbaar mogen zijn dat we al een zoontje hebben... ik denk veel aan een goeie vriendin van mij, die samen met haar man 21 terugplaatsingen nodig had om uiteindelijk sinds eind december mama te zijn van een superdochter. Het kan echt, zelfs al zie je nu het einde van de tunnel niet.
Ik heb uit ervaring al geleerd dat steun vinden in de omgeving echt moeilijk is... veel mensen weten niet hoe ze moeten reageren, ofwel zijn ze te nieuwsgierig, ofwel durven ze niets meer vragen. Maar de echte emoties, de snijdende pijn telkens er een nieuwe zwangerschapsaankondiging is, de frustratie die je voelt als een moeder haar eigen kind in snukken snijdt en in de diepvries steekt, de woede als een pasgeboren baby elders in de vuilniszak belandt, de oneerlijkheid om dit alles, dat kan enkel begrepen worden door mensen die hetzelfde meemaken als jij denk ik... En daar zijn dergelijke forums goed voor.
Ok, ik heb al een kindje, maar geloof me, de pijn en het verlangen zijn hetzelfde en vergeet je nooit...
Veel moed en kom gerust je hart luchten.
Groetjes
hopelijk heb jij straks een terugplaatsing, dat was vandaag toch hee? succes!
Mylah: ik herken heel veel van je gevoelens, ook al zijn wij al 'gezegend' met een zoontje dat er ook pas kwam na 2 jaar behandelingen. Nu al zo'n 2 jaar bezig voor een brusje en het wil opnieuw maar niet lukken. Ik zeg ELKE dag tegen mezelf, en dat meen ik, dat wij heel dankbaar mogen zijn dat we al een zoontje hebben... ik denk veel aan een goeie vriendin van mij, die samen met haar man 21 terugplaatsingen nodig had om uiteindelijk sinds eind december mama te zijn van een superdochter. Het kan echt, zelfs al zie je nu het einde van de tunnel niet.
Ik heb uit ervaring al geleerd dat steun vinden in de omgeving echt moeilijk is... veel mensen weten niet hoe ze moeten reageren, ofwel zijn ze te nieuwsgierig, ofwel durven ze niets meer vragen. Maar de echte emoties, de snijdende pijn telkens er een nieuwe zwangerschapsaankondiging is, de frustratie die je voelt als een moeder haar eigen kind in snukken snijdt en in de diepvries steekt, de woede als een pasgeboren baby elders in de vuilniszak belandt, de oneerlijkheid om dit alles, dat kan enkel begrepen worden door mensen die hetzelfde meemaken als jij denk ik... En daar zijn dergelijke forums goed voor.
Ok, ik heb al een kindje, maar geloof me, de pijn en het verlangen zijn hetzelfde en vergeet je nooit...
Veel moed en kom gerust je hart luchten.
Groetjes
-
flien
- Berichten: 1187
- Lid geworden op: 3 januari 2012, 8:55
Ja wat die ouders van dat overleden meisje waarschijnlijk nu voelen is peanuts met wat ik zelf doormaak. Voor hen is het leven gedaan in mijn ogen, allee zo zou ik toch reageren als mijn enig kind verongelukt.
Ik deze morgen 2 blastocysten teruggekregen. Een goeie van kwaliteit (AB) en een veel mindere (CC) die niet veel kans maakt. Maarja in de vuilbak is geen optie hee en aangezien ik er wettelijk 2 terug mag krijgen willen we ook dit een kans geven, ook al is die heel klein.
Nu weer 10 dagen bang afwachten.
Geluk, hoop, verdriet, pijn... wat liggen die emoties toch soms dicht bij elkaar hee !
Ik deze morgen 2 blastocysten teruggekregen. Een goeie van kwaliteit (AB) en een veel mindere (CC) die niet veel kans maakt. Maarja in de vuilbak is geen optie hee en aangezien ik er wettelijk 2 terug mag krijgen willen we ook dit een kans geven, ook al is die heel klein.
Nu weer 10 dagen bang afwachten.
Geluk, hoop, verdriet, pijn... wat liggen die emoties toch soms dicht bij elkaar hee !
-
caro 1982
- Berichten: 29
- Lid geworden op: 1 augustus 2012, 11:53
Re: Hoe lang kan je de emotionele pijn aan?
Mylah schreef:Hallo
Ik ben hier nieuw maar wou toch even mijn verhaal kwijt. Wij zijn bijna 2 jaar aan het proberen om een kindje te krijgen, tevergeefs. In maart hadden wij onze eerste pick up. ik reageerde echter veel te vroeg op de pregnyl waardoor de eicellen reeds verdwenen waren en er dus ook geen bevruchting meer kon plaatsvinden. Een eerste teleurstelling. 2 weken geleden hadden we een nieuwe pick up van 8 eicellen, 6 daarvan werden bevrucht, er werd een 8 delig embryo teruggeplaats maar na een week kwamen mijn maandstonden al door. Opnieuw een grote teleurstelling.Eveneens krgen we neiuws dat er van de overige 5 maar 3 konden worden ingevroren. Daarenboven komt ook nog eens dat wanneer ik mijn facebook durf open te doen er telekens wel weer opnieuw iemand meld dat ze zwanger zijn. Vandaga nog een van mijn beste vriendinnen die haar 2de kindje verwacht.Dit zijn echt emotioneel zware momenten. Zo huil ik iedere week wel eens omdat het bij een ander als een fluitje van een cent gaat en wij hier echt diep moeten voor gaan, zonder resulaat. Ook al ben je soms wel blij voor een ander. toch steken jaloezie, frustatie en diep verdriet de kop op. Ook begrijpen mensen je verlangen soms niet. Ik heb zo het gevoel dat wij steeds verder geisoleerd raken want niemand in onze omgeving maakte hetzelfde mee en kan dus volgens mij het verdriet die wij doormaken niet volledig begrijpen.
ik begrijp heel goed hoe je je voelt, omdat ik hetzelfde ervaar als jij.
ik heb ook een profiel op facebook en ik heb net als jij een vriendin die nu zwanger is van haar tweede kind ik ben wel blij voor haar en gun haar alle geluk ,maar toch doet dit bij mij zo'n pijn . ikzelf herstel nu wel van een miskraam ( al mijn tweede in 7 maanden tijd). het is inderdaad mentaal heel zwaar om te zien dat het bij een ander alles vanzelf gaat en bij ons zo moeilijk, ergens put ik nieuwe kracht uit het feit dat ik niet alleen ben die zoiets meemaak .
groetjes,
caro 1982
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 5 gasten