Dag Allemaal,
Mijn naam is Sarah, mijn man en ik zijn sinds mei 2010 aan het proberen om natuurlijk zwanger te worden. Eerst lieten we het gewoon een beetje op zijn beloop gaan. Maar na enkele maanden toch wat bewuster er mee bezig geweest, hulpmiddeltjes gebruikt oa ovulatietests om toch maar op het juiste moment onze wens in vervulling te brengen.
Helaas zonder succes...
In oktober van dit jaar contact opgenomen met de fertiliteitskliniek, begin december hadden we onze eerste afspraak. De hele testbatterij doorlopen en sinds 23 januari weten we dat alles eigenlijk oké is. Mijn man heeft wel wat verminderde aantallen spermacellen maar mijn hele hormonencyclus is tiptop.
Ze stelden voor om toch te starten met inseminatie, maar zonder hormonenkuur.
Mijn eerste follikeltelling is volgende week.
Zelf heb ik heel veel praktische vragen...
Hoe gaat het zijn? Wat mag ik verwachten. Hoeveel kans is er? Doet het pijn?
Maar mentaal vind ik het ook wel zwaar, hoe is dat voor jullie?
Ik loop nu eigenlijk de hele tijd met het idee rond dat ik dit niet wil, dat ik geen inseminatie wil dat ik wil dat het op een normale manier lukt. Maar ja, het is onze grootste wens, en het lukt niet dus we moeten ons wel laten helpen.
Deze behandeling zorgt er ook weer voor dat je er heel bewust mee bezig moet zijn en ik kan het zo al niet uit mijn hoofd zetten, mijn hormonen hebben mij de voorbije maanden al helemaal gek gemaakt... En nu MOET ik er iedere maand aan denken. Terwijl ik het in mijn hoofd wat rustiger wilde... Is dat raar?
Sarah (Wollow)
Nieuw met wat vraagjes...
-
Snoezeke
- Berichten: 302
- Lid geworden op: 5 augustus 2011, 7:57
Hoi Wollow,
Het is absoluut niet raar dat je er zo mee bezig bent. Je kan bijna ni anders hé!
Ik heb zelf 2 IUI's achter de rug, maar nu hebben ze ondekt dat ik endometriose heb, waaraan ik volgende week geopereerd wordt.
Voor de follikelmeting hoef je absoluut niet bang te zijn hoor. Er wordt een inwendige echo gemaakt (gewoon proberen een beetje te ontspannen) om te zien hoe groot je eitjes zijn. Waarschijnlijk moet je een keer of 2 Ã 3 teruggaan vooraleer ze de juiste grootte hebben. De inseminatie stelt op zich ook niks voor. (Bij mij toch niet) Het sperma wordt met een dun slangetje ingebracht en na 10 minuten mag je trug rechtstaat.
Het belangrijkste is véél afleiding te zoeken tijdens de wachtweken, want die duren véél te lang!
.
Heel veel succes met je IUI!
Snoezeke
xxx
Het is absoluut niet raar dat je er zo mee bezig bent. Je kan bijna ni anders hé!
Ik heb zelf 2 IUI's achter de rug, maar nu hebben ze ondekt dat ik endometriose heb, waaraan ik volgende week geopereerd wordt.
Voor de follikelmeting hoef je absoluut niet bang te zijn hoor. Er wordt een inwendige echo gemaakt (gewoon proberen een beetje te ontspannen) om te zien hoe groot je eitjes zijn. Waarschijnlijk moet je een keer of 2 Ã 3 teruggaan vooraleer ze de juiste grootte hebben. De inseminatie stelt op zich ook niks voor. (Bij mij toch niet) Het sperma wordt met een dun slangetje ingebracht en na 10 minuten mag je trug rechtstaat.
Het belangrijkste is véél afleiding te zoeken tijdens de wachtweken, want die duren véél te lang!
.Heel veel succes met je IUI!
Snoezeke
xxx
-
Roosje26
- Berichten: 117
- Lid geworden op: 21 november 2011, 16:44
Dag Wollow
Welkom op het forum (de ideale plaats om antwoorden te vinden op je vragen!)
Mijn partner en ik zijn ook sinds mei 2010 'bezig'. Na een jaartje zonder resultaat deden we ook de tests die je ondertussen kent. De zwemmers van mijn ventje zijn iets minder beweeglijk maar alsnog behoorlijk. Bij mij niets onrustwekkend gevonden maar ik heb een lange (45 dagen) en soms onregelmatige cyclus waar ik op natuurlijke wijze volgens mij niet steeds een eisprong had. Wij zijn vorige maand gestart met de eerste IUI, jammergenoeg zonder resultaat. Maar ik probeer toch positief te denken. Vroeg of laat moet het wel eens lukken hé! De folikkelmeting totaal geen pijn. Ik vind het telkens wel spannend om te zien of er ééntje groeit of niet (wordt van mij wel ondersteund door clomid). Als het positief is dan voel ik mij daar goed bij, want dan had ik voor het eerst het gevoel: nu kan het, nu is de kans hoger dan vroeger! De inseminatie zelf deed van mij toch een beetje pijn doordat de dokter een tangetje moest plaatsen. Maar achteraf voel je daar niets meer van...
In elk geval: héél veel succes en probeer ten alle tijde positief te blijven denken! Het komt, daar ben ik zeker van!
Welkom op het forum (de ideale plaats om antwoorden te vinden op je vragen!)
Mijn partner en ik zijn ook sinds mei 2010 'bezig'. Na een jaartje zonder resultaat deden we ook de tests die je ondertussen kent. De zwemmers van mijn ventje zijn iets minder beweeglijk maar alsnog behoorlijk. Bij mij niets onrustwekkend gevonden maar ik heb een lange (45 dagen) en soms onregelmatige cyclus waar ik op natuurlijke wijze volgens mij niet steeds een eisprong had. Wij zijn vorige maand gestart met de eerste IUI, jammergenoeg zonder resultaat. Maar ik probeer toch positief te denken. Vroeg of laat moet het wel eens lukken hé! De folikkelmeting totaal geen pijn. Ik vind het telkens wel spannend om te zien of er ééntje groeit of niet (wordt van mij wel ondersteund door clomid). Als het positief is dan voel ik mij daar goed bij, want dan had ik voor het eerst het gevoel: nu kan het, nu is de kans hoger dan vroeger! De inseminatie zelf deed van mij toch een beetje pijn doordat de dokter een tangetje moest plaatsen. Maar achteraf voel je daar niets meer van...
In elk geval: héél veel succes en probeer ten alle tijde positief te blijven denken! Het komt, daar ben ik zeker van!
-
Julie278
- Berichten: 544
- Lid geworden op: 17 december 2011, 22:42
Hallo
Inderdaad, dat je ermee bezig bent, is echt normaal. Hoe kan het ook anders. Wat ik ook merk is dat ik nu elke zwangere vrouw gezien heb, vroeger lette ik daar niet op. Ook een babywinkel passeren zonder eens in de etalage te kijken lukt niet
Ook mijn eerste poping is mislukt, hopelijk start morgen mijn nieuwe cyclus zodat ik weet kan beginnen tellen.
De follikelmeting doet inderdaad geen pijn. De meting is bij mij maar 1 keer moeten gebeuren, was 15 mm groot op vrijdag en heb maandag dan inseminatie gehad.
De inseminatie zelf vond ik iets pijnlijker. Maar ja, tis maar heel eventjes en dan probleer ik te denken dat het niets voorsteld tov een bevalling
Inderdaad, dat je ermee bezig bent, is echt normaal. Hoe kan het ook anders. Wat ik ook merk is dat ik nu elke zwangere vrouw gezien heb, vroeger lette ik daar niet op. Ook een babywinkel passeren zonder eens in de etalage te kijken lukt niet
Ook mijn eerste poping is mislukt, hopelijk start morgen mijn nieuwe cyclus zodat ik weet kan beginnen tellen.
De follikelmeting doet inderdaad geen pijn. De meting is bij mij maar 1 keer moeten gebeuren, was 15 mm groot op vrijdag en heb maandag dan inseminatie gehad.
De inseminatie zelf vond ik iets pijnlijker. Maar ja, tis maar heel eventjes en dan probleer ik te denken dat het niets voorsteld tov een bevalling
-
Kusje
- Berichten: 377
- Lid geworden op: 28 september 2011, 20:51
Wollow,
Welkom meisje, allemaal normale vragen... Wij proberen zelf al van de zomer van 2009 zwanger te worden, bij ons is er verminderde zaadkwaliteit vastgesteld, bij mij niks abnormaals gevonden. Daarom heb ik ook al 4 IUI's zonder hormonenkuur achter de rug. Daarom valt het lichamelijk heel erg mee. Geen hormonen, enkel 1 keer Pregnyl spuiten, 2 dagen voor de inseminatie (ook absoluut geen last van). Controles is gewoon bloedprik en echo, dus voel je niet, en de inseminatie voel je wel, doet soms heel even een klein beetje pijn, maar dat is ook direct weer over. Helemaal niks om je zorgen over te maken dus. Ik moet altijd 2 of 3 keer 's ochtends op controle, en dan nog eens een keertje voor de inseminatie zelf. Behalve mentaal vind ik het praktisch soms ook wel moeilijk (combinatie met werk dan). Mentaal is het echt op en af... Ik zei na een half jaartje "Ik wil nooit dat het door dokters wordt gedaan!". Ook na mijn eerste checks na ongeveer 1,5 jaar (daarvoor wisten we wel al van het probleem bij mijn man) kon ik het echt niet vatten dat het toch zo moest wezen. Na wat geworstel met mezelf was ik dan wel vrij snel over, en was ik echt blij dat ik dan uiteindelijk met IUI kon beginnen. Op dat moment zei ik dan ook "IVF, dat nooit", maar nu ook dat dichterbij komt denk ik daar al weer anders over. Mijn goed gevoel van te kunnen starten met IUI heeft nu ook weer een dieptepunt bereikt aangezien ik er al 4 IUI's heb opzitten. Maar ik weet dat dat ook weer over gaat. Ik voel me bv al weer pakken beter dan een dikke week geleden.
Je kan er nu inderdaad ook niet meer niet aan denken. Dat vind ik ook spijtig... maar 't is nu eenmaal zo. Ergens leeft er nog een kleine hoop dat ik plots tijdens een vakantie zwanger word
Je kan altijd meepraten in het IUI-clubje. Daar volgen we ook de controles en inseminaties, zodat we samen kunnen aftellen. Laat me je alvast waarschuwen dat de laatste dagen voor je eventuele regels de zwaarste van al zijn. Ik denk dat vele meiden dat hier wel weten te beamen
Kusje
Welkom meisje, allemaal normale vragen... Wij proberen zelf al van de zomer van 2009 zwanger te worden, bij ons is er verminderde zaadkwaliteit vastgesteld, bij mij niks abnormaals gevonden. Daarom heb ik ook al 4 IUI's zonder hormonenkuur achter de rug. Daarom valt het lichamelijk heel erg mee. Geen hormonen, enkel 1 keer Pregnyl spuiten, 2 dagen voor de inseminatie (ook absoluut geen last van). Controles is gewoon bloedprik en echo, dus voel je niet, en de inseminatie voel je wel, doet soms heel even een klein beetje pijn, maar dat is ook direct weer over. Helemaal niks om je zorgen over te maken dus. Ik moet altijd 2 of 3 keer 's ochtends op controle, en dan nog eens een keertje voor de inseminatie zelf. Behalve mentaal vind ik het praktisch soms ook wel moeilijk (combinatie met werk dan). Mentaal is het echt op en af... Ik zei na een half jaartje "Ik wil nooit dat het door dokters wordt gedaan!". Ook na mijn eerste checks na ongeveer 1,5 jaar (daarvoor wisten we wel al van het probleem bij mijn man) kon ik het echt niet vatten dat het toch zo moest wezen. Na wat geworstel met mezelf was ik dan wel vrij snel over, en was ik echt blij dat ik dan uiteindelijk met IUI kon beginnen. Op dat moment zei ik dan ook "IVF, dat nooit", maar nu ook dat dichterbij komt denk ik daar al weer anders over. Mijn goed gevoel van te kunnen starten met IUI heeft nu ook weer een dieptepunt bereikt aangezien ik er al 4 IUI's heb opzitten. Maar ik weet dat dat ook weer over gaat. Ik voel me bv al weer pakken beter dan een dikke week geleden.
Je kan er nu inderdaad ook niet meer niet aan denken. Dat vind ik ook spijtig... maar 't is nu eenmaal zo. Ergens leeft er nog een kleine hoop dat ik plots tijdens een vakantie zwanger word
Je kan altijd meepraten in het IUI-clubje. Daar volgen we ook de controles en inseminaties, zodat we samen kunnen aftellen. Laat me je alvast waarschuwen dat de laatste dagen voor je eventuele regels de zwaarste van al zijn. Ik denk dat vele meiden dat hier wel weten te beamen
Kusje
-
Havanne
- Berichten: 234
- Lid geworden op: 15 juni 2008, 21:52
Idd het zijn vragen die bij iedereen terug komen, dus stellen maar zou ik zeggen.
Ik heb momenteel mijn 3 IUI erop zitten met een kindje na de 2 IUI, nu zijn voor een 2de kindje bezig. Elke IUI is anders bij mij. Voor mij persoonlijk ook een beetje samenhangend met de "stress" die ik er voor had. De eerste keer was ik zo gespannen omdat ik niet wist wat er komen ging, vooral om emotioneel vlak. Ga ik dit kunnen plaatsen, hoe is dokter, verpleging, zijn ze een beetje menselijk enz. En vanaf de 2 IUI is alles veel vlotter gegaan. Ik was helemaal niet gespannen en telkens als ik in de wachtzaal zit is het een stukje "thuiskomen" voor mij. Ik voel er me goed en das voor mij persoonlijk belangrijk.
Ik heb er absoluut geen moeite mee dat het niet natuurlijk kan, ik heb die klik kunnen maken. Voor mij voelt het momenteel nog aan als een behandeling zoals er zo veel zijn (al weet ik ook wel dat ik tot op heden al heel veel geluk gehad heb en dit waarschijnlijk mij een positiever beeld geeft).
Onze relatie is er ook op vooruit gegaan, de "stress" ligt hem nu in de organisatie en wachten en niet meer op emotioneel vlak tussen ons beide. Het was voor ons een verademing, terug kinderen kunnen zien, horen, dikke buiken zonder daar nadien thuis weer ellenlange discussies over te hebben. Het monster dat het moeilijk maakt heeft een naam gekregen en das vooral belangrijk. Ik heb nu de zekerheid dat er iets fout is en das voor ons belangrijk om IUI te aanvaarden.
Heel veel succes Havanne
Ik heb momenteel mijn 3 IUI erop zitten met een kindje na de 2 IUI, nu zijn voor een 2de kindje bezig. Elke IUI is anders bij mij. Voor mij persoonlijk ook een beetje samenhangend met de "stress" die ik er voor had. De eerste keer was ik zo gespannen omdat ik niet wist wat er komen ging, vooral om emotioneel vlak. Ga ik dit kunnen plaatsen, hoe is dokter, verpleging, zijn ze een beetje menselijk enz. En vanaf de 2 IUI is alles veel vlotter gegaan. Ik was helemaal niet gespannen en telkens als ik in de wachtzaal zit is het een stukje "thuiskomen" voor mij. Ik voel er me goed en das voor mij persoonlijk belangrijk.
Ik heb er absoluut geen moeite mee dat het niet natuurlijk kan, ik heb die klik kunnen maken. Voor mij voelt het momenteel nog aan als een behandeling zoals er zo veel zijn (al weet ik ook wel dat ik tot op heden al heel veel geluk gehad heb en dit waarschijnlijk mij een positiever beeld geeft).
Onze relatie is er ook op vooruit gegaan, de "stress" ligt hem nu in de organisatie en wachten en niet meer op emotioneel vlak tussen ons beide. Het was voor ons een verademing, terug kinderen kunnen zien, horen, dikke buiken zonder daar nadien thuis weer ellenlange discussies over te hebben. Het monster dat het moeilijk maakt heeft een naam gekregen en das vooral belangrijk. Ik heb nu de zekerheid dat er iets fout is en das voor ons belangrijk om IUI te aanvaarden.
Heel veel succes Havanne
-
Wollow
- Berichten: 504
- Lid geworden op: 31 januari 2012, 9:22
Bedankt allemaal voor de lieve reactie. En de informatie, ik zie het stilaan meer en meer echt zitten.
Jullie berichtjes lezen laat me hier mezelf een beetje thuisvoelen. Jullie herkennen de vragen, de angsten, de ongeduldigheid. Ik voelde me heel alleen 'daarbuiten' maar dit geeft toch een warmte en hoop.
Tegenover zwangere vrouwen voelde ik de laatste maanden een grote kwaadheid en vijandigheid maar nu ik jullie verhalen lees weet ik dat ik niet alleen ben.
Bedankt!
En ik zal zeker een kijkje nemen in het IUI clubje - samen aftellen lijkt me aangenamer al verwacht ik mezelf kennende we heel wat zenuwen
Veel succes aan jullie allen ondertussen!
Jullie berichtjes lezen laat me hier mezelf een beetje thuisvoelen. Jullie herkennen de vragen, de angsten, de ongeduldigheid. Ik voelde me heel alleen 'daarbuiten' maar dit geeft toch een warmte en hoop.
Tegenover zwangere vrouwen voelde ik de laatste maanden een grote kwaadheid en vijandigheid maar nu ik jullie verhalen lees weet ik dat ik niet alleen ben.
Bedankt!
En ik zal zeker een kijkje nemen in het IUI clubje - samen aftellen lijkt me aangenamer al verwacht ik mezelf kennende we heel wat zenuwen
Veel succes aan jullie allen ondertussen!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten