Thuis blijven?

[Lie_29]

Dag dames,

Ik zit met een vraagje en heb hier niet direct lotgenootjes IRL in de buurt vandaar mijn vraag.
In totaal heb ik tot hiertoe 4 miskramen gehad. 1 op bijna 4 maand en 3 prille (5 à 6 weken).
Van de eerste ben ik 2 weken thuis gebleven. Miskraam nr 2 een dag of 3 en na MK 3 en 4 enkel de dag zelf dat het fout ging.

Nu heb ik net een eerste ICSI-poging achter de rug waarbij de bloedtest helaas negatief was. Het nieuws is er hier toch wel een beetje hard op ingehakt en ik voel me eigenlijk niet zo tiptop, ben zo lusteloos. 'k Heb nergens zin in.

Blijven jullie thuis na een mislukte TP of doen jullie door?
Mijn huisarts begrijpt me ook niet echt, dat is het type waarbij je halfdood moet zijn vooraleer ze je thuis zet.
't Is niet dat ik niet wil werken, maar ik voel gewoon precies dat het eventjes niet gaat. Ik werk met 'moeilijke' jongeren en heb nu precies niet de energie om me er tegen te verzetten...
Komt er nog bij dat heel wat collega's zwanger zijn en het van 's morgens tot 's avonds babytalk is. Pffffft.

Hoe lossen jullie het op?

[Olijfje]

Liefste Lie_29,

Als je tijd nodig hebt voor jezelf om dit slechte nieuws te verwerken, dan vind ik dat je recht hebt om enkele ME-dagen in te lassen. Eventjes helemaal herbronnen, om er dan terug in te vliegen . Beter tijdig enkele dagen vrijnemen dan verder doen en plots in een heel diep gat te vallen. Jij voelt immers het beste aan wanneer het voor jou eventjes genoeg is.

Veel sterkte meidje

olijfje

[lyse]

Ik heb ook vaak het gevoel had dat ik door die tegenslagen het gewone leven efkes niet aankon. En toch bleef ik doorgaan, nooit vroeg ik een dagje ziekteverlof. Tot ik nadat de zoveelste iui in een tranendal gestrand was, kort na elkaar Mexicaanse griep en buikgriep opliep. Ik zat daarna echt uitgeblust en als een hoopje miserie bij de huisdokter. Die stelde zelf voor dat ik eens een paar dagen moest thuisblijven en onder een dekentje op de zetel moest uithuilen en domme series kijken. En het hielp echt: immuunsysteem weer op peil en terug wat goeie moed gevat... Het was vooral ook fijn dat de huisdokter mijn verdriet en pijn eens erkende. Dus als je het mij vraagt, als je behoefte hebt aan er even tussenuit te zijn, doen! Maar ja, dan met die huisarts wel meewillen natuurlijk...

[lynn1209]

hey,

Lie, ik ben eerder de persoon die moet blijven doorgaan om dit alles te kunnen verwerken. Negatief nieuws ... hup gewoon doorgaan met werken en het leven zonder achterom te kijken. Zeveren met collega's, de grote jan uithangen om te bewijzen dat het me niets doet, niet achterom kijken. Mezelf geen tijd geven om eraan te denken.
Na mijn miskraam van deze maand heb ik bewust een week ziekteverlof gevraagd aan de gyn. Fysiek was ik er totaal klaar voor om te gaan werken, emotioneel daarentegen. De gyn (van wacht die mijn verhaal niet kende) keek eens raar toen ik het vroeg, maar na alles verteld te hebben, schreef ze zonder problemen.
Mocht ze het niet gedaan hebben was ik naar mijn huisarts gestapt. T is ook een man die liever heeft dat je elke dag terugkomt dan dat hij 3 dagen zou schrijven, maar k ben er wel zeker van dat hij mij die week zou gegeven hebben. Uiteindelijk is een huisarts ook een soort 'vertrouwenspersoon' en zou toch ook aandacht moeten hebben voor 'mentale pijn/moeheid' en niet alleen voor fysieke klachten.

Groetjes en hopelijk lukt het daar allemaal!

[loesje]

Hallo Lie,

Ik ben een beetje zoals Lynn, gewoon doorgaan en niet achterom kijken.
Maar na mijn laatste mislukte poging ben ik gecrashed op het werk. Huilen, huilen, huilen ik kon niet meer ophouden. Mijn baas (gelukkig een vrouw)heeft mij naar huis gezonden.
Als je het gevoel hebt dat het je allemaal wat teveel aan het worden is blijf dan thuis een arts op zijn plaats zal je wel ziekteverlof schrijven.
Nog veel moed!

[Lie_29]

Bedankt voor jullie reacties.
Ben nu toch geen enkele dag thuis gebleven, ook al voel ik me redelijk op/leeg.
'k Heb mezelf voorgenomen om me tot aan die paasvakantie te slepen, da's maar 2 weken niet meer (was dat al vergeten zeg, ik ben zowat de enige leerkracht die nooit weet wanneer er een vakantie aan komt ) en 'k zal dan wel rust nemen.