Ik volg al een tijdje de gesprekken op dit forum maar zag het nu pas zitten om mijn verhaal te doen. (Zie bij Algemeen/who is who voor achtergrondinfo)
(2 weken geleden een miskraam gehad op 8 weken na ICSI)
Ik dacht als ik er weinig over vertel het vlugger vergeten en verwerkt wordt -> Niet dus!
Ik vind het moeilijk om met iemand in mijn omgeving hierover te spreken omdat ze je niet begrijpen. En aan mijn ventje weet ik soms niet wat ik eraan heb. Die gaat er zo gemakkelijk over. Hij vindt dat het beste is er niet teveel aandenken want je kunt er toch niets aan veranderen!
Gisteren moest ik bij de gynaecoloog langs om te kijken als er niets is achtergebleven in de baarmoeder. Zijn wachtzaal in de kliniek is vlak naast de ingang van de verloskundeafdeling. Ik was alleen want mijn ventje moest werken, ik zag er tegen op.
Daar zat ik dan.. in een wachtzaal alleen met posters van baby's en zwangere buiken voor mijn neus! Als het wachten me nog niet genoeg ongemakkelijk maakte dan was het de mensen die ik zag passeren: een hoogzwangere vrouw, een pasbevallen vrouw die borstvoeding aan het geven was rollen ze naar haar kamer. En het laatste vond ik nog erger! Een oma die op zoek was naar haar kleinzoon die met zijn hoogzwangere vriendin was binnen gekomen. En wat bleek??? die kleinzoon was ne snotneus van 17 jaar!!!
Ik voelde me kwaad, gefrustreerd, droevig.
Waarom ik niet?
Bij mij thuiskomst keek ik uit naar het gezelschap van mijn ventje voor een babbel. Toen hij van zijn werk happy arriveerde zag ik aan zijn gezicht dat het het moment niet was.
S'avonds kon ik me niet meer houden en vertelde ik erover, het enige wat hij kon zeggen is:
"Je weet toch je momenten te kiezen". Ik weet niet waar ik het had! T'is toch niet dat ik mijn gevoelens kan afstemmen tot het geschikte moment?
Groetjes
Sorry voor het lange bericht maar het moest er allemaal uit!