Ik heb dus zondag TP gehad en heb zondag, maandag en gisteren niet echt gesport, maar wel rond de 10km gaan wandelen.
Ik moet iets doen anders wordt ik zot!
Mijn honden vinden het alvast fantastisch dus...
Zelf voel ik ook niets, alleen merk ik dat mijn buik nog steeds opzwelt naar de avond toe. Vandaar waarschijnlijk ook nog de spuitjes bloedverdunner...
Ik moet toegeven dat ik ook niks voel. Maar vanaf wanneer zou je 'iets' moeten voelen? En moet je wel iets voelen?
De ene is al vanaf de TP misselijk, zwaar gevoel in de buik, pijnlijke borsten...ik heb NIKS
Deze morgen ook gelijk een onnozele zitten voelen aan mijn borsten tot ze wel degelijk pijn deden van erin te knijpen
Het is gewoon afwachten nu.
Inderdaad zijn die wachtdagen eigenlijk best lastig! Ook emotioneel vind ik die het moeilijkst. Doordat je zo bezig bent met wat je wel of niet voelt, negatieve gedachten 't zal wel weer niks zijn'..., angst voor negatief bericht...
angst om naar het toilet te gaan (angst voor de kleur rood)
Soms denk ik van als het nu weer niet lukt ik een jaar loopbaanonderbreking neem en de wereld afreis. Wat als ik geen kinderen heb vraag ik me soms ook af.
Wat moet je dan? Blijven doordoen zoals je nu doet? Van maandag tot vrijdag gaan werken, op zaterdag poetsen en boodschappen doen, wandelen, sporten, ...pfft het lijkt me zo saai dan.
Soms denk ik dan dat ik mijn boeltje neem en ergens in het zuiden ga wonen en iets doe die ik al altijd heb willen doen? Werken met dieren...
Maar bon, voor nu wachten we stilletjes in hoop af...
Succes aan iedereen hier!! Toi toi


