Dag Oregano, Fijn dat jullie zijn mogen starten.
Ik herken heel erg het dubbele gevoel van optimisme aan de ene kant; dat je dan zelf wil proberen temperen aan de andere kant om te grote teleurstelling te vermijden.
Ik hoop in elk geval de het leeuwendeel van de teleurstellingen nu stilaan achter de rug is.
Onze fertigyn heeft zelf contact opgenomen met prof immuniteit en we konden toch al vorige donderdag terecht (ipv juni). Was super blij want had verwacht dat zelfs als zij direct contact opnam het verschillende maanden zou duren.
Op basis van de afwijkende bloedwaarden; de gewrichtsklachten tijdens de laatste terugplaatsing en vooral de familiegeschiedenis is toch de diagnose gesteld van een mogelijke auto-immuunziekte.
Ik heb nu cortisone voorgeschreven gekregen. Ze gaan mij ook opvolgen vanuit immuniteit tijdens stimulatie voor volgende ICSI(s) en zeker ook tijdens zwangerschap want grotere kans op miskraam en complicaties.
Goede nieuws is dat we mogen opstarten voor ICSI 2.
Ik ben opgelucht dat er nu een mogelijke oorzaak is waardoor het tot nu toe nog niet gelukt is.
Maar tegelijkertijd brengt diagnose ook weer boel nieuwe twijfels met zich mee.
We kiezen voor optimisme en hopen dat bij volgende pick-up een eitje zal zijn wat een plakkertje zal blijken te zijn.
We zullen opstarten in januari.
Ik had denk ik in december eventueel nog kunnen starten maar mijn oudste zus wordt maandag geopereerd aan een hersentumor. Ze heeft 2 jaar geleden ook een hersentumor gehad (goedaardig) en deze blijkt nu al terug te zijn.
Mijn jongste zus is een 2-tal weken geleden ook opgenomen in het ziekenhuis voor een weekend.
Ze is zwanger en op net geen 34 weken had ze al weeën.
Even genoeg beslommeringen en ziekenhuis-bezoekjes in het vooruitzicht dus zonder de trips naar Jette.
Op 31 december rond middernacht zullen we met mijn man elkaar dus omhelzen en elkaar opnieuw in het oor fluisteren dat het volgende jaar ons jaar zal zijn.
Na de (bijna) 7 magere jaren hoop ik dat het toch stilaan aan onze beurt is.
