IUI & KID

[Zij en haar]

V'ke,

Niet pannikeren... Uiteindelijk valt het best mee hoor... voor je het beseft ben je die tafel weer af... Ik heb ook al gehoord van mensen die er nauwelijks last van hadden. Dus dat kan ook hé... Hier is het echt een standaardonderzoek. Dus zo super ingrijpend is het niet hoor... anders zouden ze dat toch enkel doen als het echt nodig is...

Ik mocht mijn partner hier in Brugge niet meenemen in de ruimte, omwille van de stralingen... Maar in sommige ziekenhuizen mag je wel iemand mee nemen. Eens goed de hand van je partner platknijpen zal vast ook helpen!

Veel succes!

Liefs,
Z/H

[sahra]

Lieve Hamster,
ik leef echt enorm met je mee en hoop dat nummer 7 jouw geluksgetal wordt. Heeft je gynaecoloog een idee over hoeveel pogingen iui jullie zullen doen? Ik heb al cijfers van verscheidene centra gezien waaruit blijkt dat poging 7 tem 12 echt nog evenveel kansen biedt dan poging 1 tem 6. Ongelofelijk voor jou waarschijnlijk en het biedt ongetwijfeld weinig troost, maar dat zijn wel de feiten. Ik hoop dat je snel nieuws krijgt en vooruit kan...

V'ke,
ik heb ook pas een HSG onderzoek gehad na poging 4. Die onderzoeken standaard uitvoeren voor de eerste poging is vaak een strategie van bepaalde artsen/centra/ziekenhuizen om financieel voordeel te halen én niet omwille van een noodzakelijkheid voor de start van een behandeling.

zoals zij en haar je schreef, het onderzoek valt mee. Je hebt heel eventjes een pijnscheut, maar dat is over vooraleer je het beseft. Ik heb achteraf geen last gehad maar ik geef wel toe dat het geen aangenaam onderzoekje is. Toch is ze nuttig, zeker als je bevestigd krijgt dat alles ok is.

Aan iedereen: veel sterkte!
Sahra

[Hamster]

Goedenavond dames,

'k Zou moeten strijken, maar hier m'n emoties en verhalen neerpennen, doet me meer deugd! 'k Heb de laatste dagen enorme mood-swings.

Gisteren naar een begrafenis... amai, was dat een slecht idee! Ik snotterde zonder veel moeite enkele zakdoeken vol én dat tijdens de begrafenis van de schoonmoeder (80+) van een collega. M'n collega's zullen gedacht hebben, wat een flauwe is dat

En dan m'n lichaam: mijn borsten maken me gek! Heeft/ had er nog iemand dat door de menopur? En die spuitjes zetten, 't zal me nooit goed afgaan, tjonge toch!

Vorige week ook evaluatie gehad: nog 2 IUI's (nu in september, indien nodig én mogelijk in oktober). In november vakantie en december bijkomend onderzoek (kijkoperatie) ter voorbereiding van IVF. IVF zou ten vroegste voor januari 2011 zijn.

Oké, dat laatste is allemaal als 't niet eerder lukt, maar toch... 't maakt me bang en 't lijkt nog zooooo ver weg! Wat als er nu ook bij mij iets mis blijkt, dan was dit alles zo'n verloren tijd... die twijfels zullen wel nooit verdwijnen, zeker?!

Ondertussen hebben ze ook een donor van de juiste bloedgroep gevonden. Er werd dus (zonder ons in te lichten) geswitchd bij de 6de IUI. Het achteraf moeten horen, gaf toch weer zo'n gevoel van... waarom worden wij niet op de hoogte gebracht van die zaken. Anderzijds toch een geruststelling voor mijn man, dat de bloedgroep niet direct zal verraden dat hij de biologische vader niet is.

Alé, allerhande twijfels en emoties steken de kop op, maar we blijven ervoor gaan! Nog eentje... tot die ene laatste keer!

V'ke, die HSG viel wel mee bij mij. Ne goeie pijnstiller, eens goed op uw tanden bijten en 't is gepasseerd! Daarna nog efkes een ambetant gevoel, maar meer ook niet!

Dames die wachten, ik wacht met jullie!

Warme knuffels, hamster

[V'ke]

Blij je weer te horen, hamster. Soms doet het wel eens deugd alles van je af te schrijven. En die strijk zal inderdaad wel mooi op je blijven wachten .

Het HSG-onderzoek is goed verlopen, alleen heeft het een nog een naar staartje gekregen. Maar vooreerst zijn de eileiders mooi doorgankelijk en kunnen we (voorlopig toch) nog met de kid-iui's verder gaan. Ben wel opgelucht omdat het in ons geval toch nog wat kansen geeft voor we (hopelijk niet) naar een 7de icsi over moeten stappen.

Het is bijna exact verlopen zoals jullie beschreven, wist nu goed wat mij te wachten stond, alleen ben ik bij het naar de parking lopen heel misselijk geworden en kon bijna niet meer op mijn benen staan. Ben dan terug het ziekenhuis in gestrompeld en iemand heeft er dan verpleging bijgehaald. Ik had braakneigingen, voelde me rotslecht en het zweet brak me uit. Ze hebben me dan in een rolstoel naar een bed gebracht en ben daar weer op mijn positieven kunnen komen. Stillekesaan begon het dan te beteren, na een uur iets kunnen eten en binnen gehouden en na twee uur mocht ik dan naar huis. Was alleen naar het onderzoek getrokken omdat ventje niet gemakkelijk verlof kon nemen. Ik dacht dat ik het wel ging beredderen, maar als je dan zoiets tegenkomt, had ik het wel liever anders gehad. Oorzaak van het misselijk worden is het gebruik van die vloeistoffen, waar ik blijkbaar heel slecht op reageer. Ik kon het weten omdat het bij de hysteroscopie ook was, maar niet onmiddelijk gedacht dat het mij een tweede keer zou overkomen ..

Enfin, het voornaamste is een positief resultaat en nu verder van de rustmaand genieten, alhoewel ik al liever terug van start zou willen gaan. die kinderwens duurt al zo oneindig lang ...

Mieke, hoe is het ? Al fm gehad? Aan de anderen : elke dag verder is een dagje minder tot de bn, hé. Houd moed

[Elle10]

Dag KID-ers,

bedankt voor de antwoorden op mijn vraag van een tijdje geleden. Jullie vroegen hoe ik en mijn ventje ermee omgaan, dus even mijn verhaal:
Toen ik hem een dikke 2 jaar geleden ontmoette, was ik als eeuwige alleenstaande van 30 jaar net goedgekeurd door het UZA om BAM te worden. In dat ziekenhuis wilden ze mij helpen om alleen mama te worden met, jaja, KID.
Maar net op dat moment kwam ik D. tegen. Hij was op dat moment net gescheiden van zijn vrouw. In die relatie hadden ze gemerkt dat er een probleem zat bij hem, maar toch hebben ze 3 pogingen ICSI ondernomen, zonder enig resultaat, zelfs zonder terugplaatsingen.
Ik wist dus al voor ik nog maar op D. verliefd werd dat kinderen krijgen geen evidentie zou zijn, maar het zat meteen zo goed tussen ons en we stonden allebei open voor verschillende oplossingen, dus hebben we bewust voor elkaar gekozen.

Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het is samen aan kinderen te willen beginnen om dan te ontdekken dat er bij één van de twee of, bij erge pech, bij allebei iets de vervulling van die wens in de weg staat. D. had dat proces al achter de rug en heeft me ook verschillende keren gezegd dat, vermits ik graag kinderen wou, ik misschien beter niet bij hem zou blijven. Maar ik heb voor hem gekozen en samen pakken we dit probleem aan.

Dus hebben wij vrij snel de sprong gemaakt naar samenwonen, omdat zowel hij als ik de grafieken van vruchtbaarheid van een vrouw kennen en die 3 vooraan mijn leeftijd verdraagt geen getreuzel. Toen bleek dat samenwonen heel goed werkt en we echt een toekomst hebben, hebben we de stap gezet naar het CRG in Jette. Eerst zijn we naar de info-avond geweest, waar we al meteen een goed gesprek hadden met één van de dokters. In februari van dit jaar hebben we een afspraak gemaakt, met het dossier van D. van zijn vorig ziekenhuis in de hand.
Deze afspraak was misschien nog de grootste schok voor D. en mezelf, want in Jette werd zonder rond de pot te draaien gezegd dat er geen toekomst zit in verder gaan met ICSI met het materiaal van D. (als we 10 jaar zouden proberen hadden we maximaal 10% kans op een kindje). Dit hadden ze nooit zo gezegd in het ziekenhuis in Genk waar D. en zijn ex behandeld werden. Toen werd meteen duidelijk dat er voor ons maar twee opties zijn: KID of adoptie. Om verschillende redenen, vooral omdat bleek dat bij mij alle resultaten erg goed waren, hebben we gekozen voor KID (met buitenlandse donor).
Eigenlijk is dit allemaal heel snel gegaan, want we waren vooral naar Jette gestapt om te horen wat onze mogelijkheden waren voor de toekomst, maar erover praten heeft de wens natuurlijk nog meer aangewakkerd.

Dan komt meteen de vraag: hoe gaan we om met het D-gedeelte van de KID? Daarin hadden we niet zoveel keuze, want de familie en vrienden van D. wisten ondertussen dat hij feitelijk onvruchtbaar was. Als er ineens een zwangerschap zou zijn, zou dat vragen oproepen. Ook zijn we allebei zo'n babbelaars, dat we alles waar we mee bezig zijn graag bespreken met de mensen rondom ons. Ook mijn omgeving heb ik alles verteld, omdat we in Jette in behandeling zijn en in het Waasland wonen, waardoor we niet even heen en weer kunnen gaan. Ik moet door mijn werk steeds verlof nemen voor elke echo of bloedafname, ondanks de morgen- en avonduren van het ziekenhuis.

Wij hebben heel goede ervaringen met de steun van onze omgeving. Omdat ze weten waar we mee bezig zijn kunnen ze de spanning en de emoties veel beter plaatsen. Ook was het voor mij een ongelooflijke steun toen ik na de eerste poging mijn regels op het werk kreeg, dat ik eens kon uithuilen bij mijn collega's.

Ondertussen hebben we het gigantische geluk dat onze tweede poging geslaagd is en dat ik ondertussen bijna 11 weken zwanger ben. Door jullie verhalen besef ik des te beter mijn ongelooflijke geluk en ben ik diep dankbaar voor dit geschenk. Wij hebben dus niet: "verrassing, wij zijn zwanger!" kunnen roepen, maar we hebben op de momenten dat we steun nodig hadden met een heleboel mensen kunnen praten. Hierdoor weten we dat dit kindje heel erg welkom is en dat er veel mensen met ons meegehoopt, meegeleefd, meegebeden hebben.

Hopelijk heeft dit lange verhaal jullie niet verveeld!
Veel succes allemaal! Ik denk aan jullie en blijf jullie volgen!

Groetjes,
Elle10

[Zij en haar]

Hamster,

Ik hoop echt voor jullie dat de stappen naar ivf niet nodig zijn en dat het de volgende keer... of de keer daarop bingo is!

En die moodswings ken ik helemaal... na een spuitje Pregnyl ben ik niet meer te doen. En het wordt met de keer erger. De eerste keer had ik daar nauwelijks last van... maar de laatste twee keren: moe, vreselijk prikkelbaar, misselijk... Enfin... ik denk dan: "Het is voor het goede doel".

Het effect van menopur ken ik niet... dus kan je niet geruststellen of helpen...

V'ke,

Wat vreemd dat ze niet gezegd hebben dat je niet alleen mocht gaan. Bij mij vroegen ze dat zelfs nog eens toen ik dat scanlokaal buiten ging: "er is toch iemand bij je hé?" Als er niemand mee kon, moest ik daar sowiezo een halve dag blijven, omdat heel veel mensen idd last hebben nadien van dat onderzoek. Gelukkig had mijn partner die dag vrij. Enfin, eind goed al goed... Het resultaat is positief dus dat is het belangrijkste! Geniet nog maar wat van je twijfelloze en hormonenloze rustmaand... al begrijp ik zeker dat je het liever anders zou zien.

Hier wachten we intussen verder. Mjin lichaam begint weer allerlei prikjes en pijntjes uit te sturen... Maar ik wil het allemaal niet meer weten... Het klopt toch nooit!

Veel liefs voor allemaal!

Z/H

[Zij en haar]

Proficiat, Elle!

Na 2 keer... echt super voor jullie dat je het ellenlange wachten bespaart zijn gebleven!

Veel plezier met de zwangerschap!

Z/H

[Elle10]

Dag Zij en Haar,

bedankt!

Mijn ventje en ik duimen mee voor een babyboom in 2011!!!

[mieke s]

dag iedereen,
weer lang geleden

dikke knuffel voor hamster, hopelijk is het de laatste teleurstelling geweest!

elle, dikke proficiat! blij dat er ook snelle kid-zwangerschappen bestaan!!!! geniet ervan

v'ke, goed dat je antibiotica hebt gekregen, ik kreeg ze niet, en een week na de hsg heb ik een serieuze baarmoederonsteking gehad, geen pretje

wibbeltje en z&h: thumbs up en fingers crossed, nog even geduld...

na woensdag en vrijdag mijn fm te hebben gehad, moest ik normaal zondag terugkomen wegens te kleine follikel. maar wat bleek, mijn hormonen waren sneller, dus zaterdag iui. hopelijk is een kleine follikel even vruchtbaar? de dokter zei in ieder geval van wel.

enfin, vertrokken voor poging 4!

Ons lijstje

Aftellen NOD:

Hamster (31j), 6de poging, menopur, pregnyl, BN+FM 16/08, 18/08, 19/08, 20/08 & 21/08, IUI 22/08
Zij/haar (27j), 5de poging, pregnyl, NOD 15/09
Wibbeltje(30j), 4de poging, clomid+pregnyl, BN op 17/09
Mieke (29j), 4de poging, pregnyl, BN 24/9

Aftellen IUI:
V'ke (37j), rustmaandje + hsg-onderzoek

Zwanger:
Sahra (34j), zwanger na 9de KID-IUI, uitgerekend voor 1/2/11
Beesje (30j), zwanger na 4de KID-IUI, volgens website uitgerekend 12/2/2011
Repelsteeltje (27j) zwanger na 3de poging (menopur, pregnyl+Utro) uitgerekend voor 21/2/11
Tam (25j, benjamin), 7Kid, 1ste ICSI, BN3 30/07, uitgerekend voor 23/03/2011 (volgens website)

[wibbeltje]

Vandaag gebeld voor een afspraak, en de secretaresse stelde voor om maandag te gaan omdat vrijdag nog te vroeg kan zijn... we zullen wel zien of we in het weekend moeten testen of niet.

Heel veel succes Z/H, het begint echt af te korten voor jullie.
Hier is de eerste wachtweek echt voorbij gevlogen, amper aan gedacht, en we hebben het allebei superdruk deze week, dus hopelijk vliegt ook deze week snel voorbij!


Aftellen NOD:

Hamster (31j), 6de poging, menopur, pregnyl, BN+FM 16/08, 18/08, 19/08, 20/08 & 21/08, IUI 22/08
Zij/haar (27j), 5de poging, pregnyl, NOD 15/09
Wibbeltje(30j), 4de poging, clomid+pregnyl, BN op 20/09
Mieke (29j), 4de poging, pregnyl, BN 24/9

Aftellen IUI:
V'ke (37j), rustmaandje + hsg-onderzoek

Zwanger:
Sahra (34j), zwanger na 9de KID-IUI, uitgerekend voor 1/2/11
Beesje (30j), zwanger na 4de KID-IUI, volgens website uitgerekend 12/2/2011
Repelsteeltje (27j) zwanger na 3de poging (menopur, pregnyl+Utro) uitgerekend voor 21/2/11
Tam (25j, benjamin), 7Kid, 1ste ICSI, BN3 30/07, uitgerekend voor 23/03/2011 (volgens website)

[Tine T]

Hey hey,

Dag allemaal. Ik kom me bij jullie KID clubje voegen. Onderstussen zit ik al aan poging 5 (net achter de rug) dus vingers kruisen en hopen dat het deze keer raak is. Eerlijk gezegd durf ik zelf niet meer te hopen want telkens ik weer geconfronteerd word met een negatieve zwangerschapstest zit ik een week diep in de put (huilbuien, totale bitch op het werk, ...) en dat zelf zonder de hormonen.

Hamster en zij en haar, ik begrijp heel goed hoe jullie je voelen na de pregnyl spuit en de clomid pillekes. Bij mij is het net hetzelfde. Het wordt elke keer erger en erger. Ik word razend in het verkeer, heb 0 geduld en voor het minste dat iemand iets verkeerd tegen mij zegt barst ik in tranen uit. Vorige week nog heb ik een uur geweend nadat een collega mij zei dat mijn bureau en nogal slordig bijlag vandaag. Amai. Heb ik mij belachelijk gevoeld nadien.

Heeft iemand van jullie ervaring met tarwekiemolie? Ik hoor hier en daar dat het zeer goed zou zijn voor de bevruchting. Mag je die nog nemen na de inseminatie of niet?

[Zij en haar]

Tine, Welkom

Ik hoop dat poging 5 voor jullie/jou raak mag zijn!

Aan alle anderen:

Bij ons is het weer niets... gister mijn op bezoek...

De moed raakt op...

Z/H

[Zij en haar]

Aftellen NOD:
Hamster (31j), 6de poging, menopur, pregnyl, BN+FM 16/08, 18/08, 19/08, 20/08 & 21/08, IUI 22/08
Wibbeltje(30j), 4de poging, clomid+pregnyl, BN op 20/09
Mieke (29j), 4de poging, pregnyl, BN 24/9

Aftellen IUI:
V'ke (37j), rustmaandje + hsg-onderzoek
Zij/haar (27j), rustmaand na 5 pogingen

Zwanger:
Sahra (34j), zwanger na 9de KID-IUI, uitgerekend voor 1/2/11
Beesje (30j), zwanger na 4de KID-IUI, volgens website uitgerekend 12/2/2011
Repelsteeltje (27j) zwanger na 3de poging (menopur, pregnyl+Utro) uitgerekend voor 21/2/11
Tam (25j, benjamin), 7Kid, 1ste ICSI, BN3 30/07, uitgerekend voor 23/03/2011 (volgens website)

[wibbeltje]

Ai Z/H niet zo'n leuk nieuws... hoe moet het nu verder?

Want bijvoorbeeld bij ons in Leuven, krijg je een soort van evaluatie/strategiebepaling na 4 mislukte pogingen en in Jette zelfs al na 3 mislukte pogingen.

Hier is het dus afwachten tot maandag, voor de bloedproef.
We hebben ons al afgevraagd of we dit weekend niet eens zouden testen ... maar ja ... dat brengt ook onzekerheid met zich mee en maandag weten we het echt definitief.

Kop op hé, geniet van de maand rust en ga volledig voor jullie trouw!

[Zij en haar]

Hier doen ze geen evaluatie na 3 of 4 keer... Pas na 6 keer...

Ze vinden het blijkbaar niet zo onlogisch dat er geen succes is na 1 tot 6 keer...

Na 6 keer veranderen ze standaard gewoon van donor, voor nog eens 3 beurten, in overleg voor 6 beurten. Als dat niets opbrengt, schakelen ze over op ECSI. Ze blijven er daar tenvolle van overtuigd dat het met mijn 'mooie cycli', goeie follikels en goed BMS ooit wel zal lukken... Tot aan 12 keer zien ze ook geen reden om mij extra medicatie te geven, dat blijkt nergens nodig voor...

Zelf twijfelen we soms echt wel... Volgens mij had het al lang raak moeten zijn... Ik heb idd een heel mooie voorspelbare cyclus, nooit anticonceptie gebruikt en ben volgens de testen ook vruchtbaar...

We hebben al aan onze donor getwijfeld... aan het tijdstip waarop de KID telkens plaatsvindt (we denken altijd dat het beter iets te vroeg dan iets te laat kan zijn, zaad leeft immers 3 dagen...), tot aan mijn vruchtbaarheid toe... misschien is mijn eicelwand niet goed doorgankelijk? (Kan het trouwens zijn dat je eileiders door ziek te zijn, operatie of veel medicatie dicht raken?? Na mijn HSG-onderzoek ben ik nog erg ziek geweest, nadat ik hersteld was zijn we met de behandeling begonnen. ) Ik vind bovendien die hoeveelheid sperma tijdens de KID altijd zo belachelijk weinig...

We hebben hoop gehaald uit "eens een andere dokter die de KID doet", een ander schema voor de KID-dagen, een linker ipv een rechter follikel, witte vlinders die we overal zagen, ons klaver4-plantje die het opeens super goed doet... enzovoort enzovoort....

Maar momenteel zijn we op...

Nu dus een wachtmaand... dan ons laatste rietje opgebruiken (ik heb al geen hoop meer dat die donor ons goed gezind is)... en dan hopen dat we met de tweede meer succes hebben, zeker?