Start ICSI juni 2009

[prutske14]

ik kom nu al slecht van de eventuele wachtweken tussen de eerste en tweede poging, ik ga er op doorpraten dat we meteen willen doordoen hoor
ik zit al ver na te denken maar that's me
altijd met alles bezig...

[MA]

Oef, deze morgen 2de echo en beebje is goed gegroeid. 16,5mm, een kleine scampi met aanzet van armpjes en beentjes, een fel kloppend hartje, 8,5 weken oud en uitgerekend voor 2/3. Op naar de volgende op 13/8. Dan moeten we ook beslissen of we tripletest laten doen (ben 39) maar daar ben ik nog niet uit. Tripletest zie ik nog wel zitten, maar als het resultaat dan slecht is, wil ik geen vlokkentest, vruchtwaterpunctie en navelstrengpunctie meer en ik wil vooral geen zwangerschap meer moeten stopzetten...Afin, ik ga er maar niet over dubben, mezelf kennende beslis ik toch pas de 13de bij de gyn, dus ik ga nu maar gewoon genieten van beebje.

Hoe is het verder met iedereen ?
Veel succes nog voor diegene die nog in de behandelfase zijn.

[JD]

Hey Audrey,

Weer een belangrijke stap vooruit, hé! Ik tel mee af, want ik mag de 14e op controle. Lijkt me nu nog een eeuwigheid en mijn laatste echo is nog maar van gisteren geleden

Ik kan me voorstellen dat het voor jullie moeilijker is om te beslissen over die testen. Maar jullie hebben nog tijd, er zal waarschijnlijk veel gepieker mee gepaard gaan, maar uiteindelijk zullen jullie wel de juiste keuze voor jullie maken!

Seg, hoe doe je dat genieten van je beebje? Bij mij lukt dat nog steeds heel moeilijk. Zwanger en bang overheerst nog steeds op zwanger en blij en dat Belgische weer doet er ook al geen goed aan

[MA]

Ha JD, dat is goed ! tellen we samen af

Genieten...tja...mijn vorige zwangerschap was een zwangerschap from hell...eerst angst voor miskraam tot 12 weken, dan te horen gekregen dat waarschijnlijk zware afwijking en dan 3 maanden niks anders dan testen en zweven tussen hoop en wanhoop om uiteindelijk toch te moeten stopzetten op 24 weken. Uiteindelijk heb ik - gek genoeg- enkel de 10 laatste dagen van mijn zwangerschap bewust genoten en met mijn dochter bezig geweest. Heb me toen voorgenomen dat me dat nooit meer zou overkomen, dat ik volgende keer, als er nog een kwam, van dag één zou genieten. Of beebje nu 3 weken, 3 maanden of voor altijd bij ons zou blijven...hoe kort ook, ik zou met mijn kind bezig zijn.
Ik spreek dus nu veel tegen beebje, wrijf over mijn buikje (hum, begint echt al buik te worden), heb me zwangerschapscremekes gekocht, een zwangerschapsinvulboek, ga me nu ook eens zwangerschapskleren kopen...ik ben er heel bewust mee bezig en doe die dingen die ik de vorige keren uit angst niet deed, nu wel. Ik probeer zwanger te zijn, zoals iemand die nooit iets heeft voorgehad en bij wie alles vanzelf loopt en die dus ook niet stilstaat bij wat er allemaal mis kan gaan. Nu, dat lukt mij ook niet altijd. En het lukt mij meestal beter met mijn verstand dan met mijn gevoel, maar kom, 't is al een begin. Ik denk dat ik mezelf dwing om erin te geloven en dwing om niet te veel stil te staan bij dat het ook anders kan lopen. (mag dan wel niet over de mex griep beginnen denken, want dan word ik weer paranoia). MAar als het een troost is, spontaan lukt me dat ook niet. En ikke gevoelsmens, geniet nu vooral met mijn verstand...

[JD]

Verstand en gevoel spreken elkaar inderdaad tegen hé. Ik vind het wel heel knap hoe je nu met je zwangerschap omgaat.

Vroeger dacht ik dat als ik zwanger zou zijn ik zou zweven en dat ik me van de risico's niet teveel zou aantrekken. Toen zwanger worden maar niet lukte, wist ik dat ik zéér bezorgd zou zijn, maar nu ik eenmaal zwanger ben verschiet ik ervan hoe moeilijk ik het kan geloven en hoe groot de schrik wel is.

Na de echo van vorige week, ben ik een zwangerschapsboek en agenda gaan halen... ik heb die tot nu toe nog niet opengedaan... schrik! Ik schrijf wel dagelijks iets op een kladbladje, als alles goed blijft zal ik dus niet met een blanco agenda zitten.
Van vriendinnen kreeg ik te horen dat je via de CM ook iets kan aanvragen en dat je via Kind en Gezin een nieuwsbrief kan krijgen. Ik stel dat nog steeds uit. Heb nu een checklist gemaakt met van die tips en dagelijks zal ik daar eentje van afwerken.

Op dat lijstje staat oa het zoeken van een creche, als ik daar aan denk, breekt het angstzweet me spontaan uit.

Het enige waarmee ik wel bewust bezig ben en waarvan ik al eens durf dromen is hoe we het tegen de ouders zullen zeggen. Maar verder dan dat geraak ik voorlopig niet.
Maar het is een eerste stap.

[MA]

Ah een creche, was ik even uit het oog verloren...heb al drie keer een creche gehad en al drie keer kunnen afzeggen...maar ik peis dat ik volgende week toch maar weer eens ga horen.
Ouders weten het van dag 1 bij ons...wij hebben al alles geprobeerd...wachten met zeggen, snel zeggen, na aantal weken zeggen...En 't had geen impact op het resultaat

Maar ik begrijp het wel, wat niet uitgesproken is, geeft je de indruk minder pijnlijk te zijn als het misloopt.

De vorige keren zou ik zo'n agenda ook niet ingevuld hebben, nu ben ik deze week toch begonnen. In mijn boek kijk ik vaak, vind het geweldig om die evolutie te zien.

Wat kan je bij CM nog aanvragen ? En nieuwsbrief van kind en gezin ken ik ook al niet ai slechte moeder ikke

Maar, neem je tijd en volg je gevoel...De verantwoordelijkheid die je ineens krijgt is ook zo groot he. En als je babytje dan voelt bewegen, dan is het alsof dat nog vertienvoudigt...Moeder leeuwin wordt dan wakker, maar denk niet dat ik ooit in mijn leven een mooier gevoel gevoeld heb. Dat gevoel van unieke verbondenheid met en liefde voor je kind. Mannen missen echt wat ....

[JD]

Zeggen of niet het heeft inderdaad geen impact op het resultaat. Wij hebben zelfs gelogen, gezegd dat de eerste poging negatief was
Wij wilden ondanks alle tegenslagen die we hebben gehad, toch ten minste kunnen genieten van een onverwachte aankondiging. Daarenboven is mijn mama nogal nieuwsgierig/ongeduldig en ik vrees dat haar telefoontjes me het wachten alleen maar moeilijker zouden maken.

Maar zelfs als het misloopt vertellen we het toch hoor, zoiets wil ik niet verborgen houden, zo'n verdriet kan je niet alleen of met je tweetjes verwerken zonder dat je dichte omgeving iets merkt, we hopen dus dat het een mooie verrassing mag worden binnen 3 weken (na volgende echo).

Bij de CM zou je een soort van zwangerschapsboekje met agenda kunnen bestellen en bij kind en gezin kan je je inschrijven op een nieuwsbrief die je dan elke week informeert over de evoluties van je kindje... info van vriendinnen die zorgeloos zwanger geweest zijn en die dus vanaf de eerste dag zich overal hebben op ingeschreven en het ganse internet hebben afgeschuimd op zoek naar info

[MA]

Foei jokkebrok Maar is inderdaad wel leuk als je zo met een aankondiging kan komen...bij ons was het de vijfde keer, durf het langs een kant nog amper zeggen...schrik dat de mensen gaan zeggen, is ze daar nu weer

't zal zeker een mooie verrassing zijn ! bij mijn ouders vloeiden er altijd traantjes. Alleen nu niet, was eerste IVF en voor hen stond dat percies gelijk met een zekere zwangerschap.
En wij vertellen het ook altijd als het misloopt. Maar gezien dat dat al vaak gebeurt is, vertellen we het nu ook snel, anders komen we percies altijd met slecht nieuws af.
'k heb ne keer een kinderboekje ingepakt en het daar ingeschreven. Mijn moeder haar gezicht was goddelijk. Van 'alle, wat krijg ik hier nu', naar die tekst lezen, een beteke verbaasd nog altijd dank u zeggen, en dan zag je die frank met vertraging vallen...heel leuk...Awel, ge kunt u nu 3 weken zitten verheugen op hoe je aankondiging gaat doen...als afleiding

Ah....maar eigenlijk heb ik die info op andere manier dus al.

Ben jij ook zo moe ? ik zou slapen waar ik zit. Afin, eigenlijk geen juiste omschrijving want ik ken niet niet goed slapen, maar hang overal gelijk een bloemzak. En vanaf 's middags word ik misselijk, volgens gyn van vermoeidheid. Ze heeft daar straks aan mijn venteke uitgelegd dat zwangerschapsvermoeidheid te vergelijken is met hoe je je voelt als je een week in bed met griep hebt gelegen en dan eerste keer terug opstaat.

Alle ik zal nog eens een poging doen om te werken..en duim intussen voor jou, groetjes Audrey

[Dieke]

Geniet maar van de echootjes en het zwanger zijn, hoor... Ondanks de angst die waarschijnlijk aanwezig is, moet het een fantastisch gevoel zijn

Ik heb daarnet het CRG trachten te bellen dat ik het niet zag zitten te wachten op mijn afspraak van 7/09. Niet dat ik een kreng ben die anderen wil voorbijsteken, maar op de 10de heb ik mijn eisprong, en zou ik dus met die afspraak al mijn kansen verspelen voor september en tot oktober (!) moeten wachten. Ik snap wel dat er bij Jette tussen 2 verse ICSI-pogingen 3 maanden zit, en aanvaard dat braafjes, maar toch niet tussen twee TP's? Dat kan ik effe niet hebben, hoor.

Maar goed, braafjes wachten dat een counselor me terugbelt nu.

En ik die al zo geduldig ben

[MA]

Geduld is een schone deugd, vooral bij iemand anders he...dat zeg ik ook altijd Ik hoop dat je snel teruggebeld wordt en eerder mag gaan. Is het dan in een spontane cyclus dat het gebeurt ? Succes, Audrey

[JD]

Dieke,

Wie niet waagt niet wint... in het begin als ik een afspraak vroeg, kreeg ik er altijd een overdag. En ik maar overuren opgebruiken. Tot ik eens vroeg of ik ook na 17u kon... geen probleem! Maar als ik niet expliciet vroeg na 17u probeerden ze toch steeds midden op de dag.
Daaruit heb ik geleerd dat je het maar kan vragen hé.

Audrey,

Ivm die vermoeidheid, dat valt nog mee denk ik. Ik ben moe en futloos, maar dat heeft ook te maken met het feit dat ik met niets mijn gedachten kan verzetten, ook niet op het werk (ben het hier beu, was net ander werk aan het zoeken toen ik het goede nieuws kreeg, ik blijf nu dus efkes om ook van mijn ouderschapsverlof te kunnen genieten ). Ook thuis heb ik geen energie, kan me met niets bezighouden, heb geen zin om met iets te beginnen. Ik laat me misschien iets teveel gaan, ben misschien teveel bezig met te kijken naar de toekomst (aftellen hé ) ipv naar het heden. Ik mag ook niet veel meer doen van het ventje sinds die bloeding (benieuwd hoe lang dat zal duren ).
Daarbovneop slaap ik ook zeer slecht. Ik geraak moeilijk in slaap, als ik om 23u in bed kruip, lig ik soms tot na middernacht wakker, dan moet ik er nog eens uit voor een tussentijds toiletbezoek en dan blijft er natuurlijk niet veel qualitytime meer over hé. Ik denk dat het te maken heeft met de Utrogestan. Ik had dat ook tijdens de wachtweken en ik heb het opnieuw sinds ik mijn dosis heb moeten verdubbelen.
Ik vrees dat ik dus eerder moe ben van het slaaptekort dan door het zwanger zijn.

[MA]

Ah ik slaap ook zo slecht...komt dat van utrogestan denk je ? Mag die nu afbouwen, hopen dat het dan betert. En ik krijg ook niks uit mijn handen...mailen of het forum is het meest productieve dat ik doe. Gelukkig dat ik nu ergens helemaal in een hoek op de vloer zit en bijna iedereen rond mij met vakantie zodat het niet opvalt dat ik niet veel presteer. En thuis is het ook van liever lui dan moe percies MAar volgens gyn zijn dat de zwangerschapshormonen. Ik geraak ook wel niet vroeg in mijn bed...11u is vroeg en dan lig ik inderdaad ook nog uren te schilderen.
En die bloeding is gestopt intussen ?

[Nikita76]

hey Ladies,

Vandaag een derde mooie echo gekregen, 9w3d zwanger, beebje al 2.5 cm groot, mooie regelmatige hartslag.
Dus wéér een opluchting. Maar heb weer ongelooflijk lopen stressen omdat de kwaaltjes ineens waren verdwenen. Allemaal, vandaag toch weer steken in de borsten (juijjj auww). Ik durf er stapje bij beetje in geloven dat alles nu wel goed zal blijven gaan ! ik zag ook al knopjes (aanzet armpjes en beentjes) maar was niet erg duidelijk en de echo die ik meekreeg was een beetje wazig, maar k ben toch zo opgelucht weeral.

JD,ik zit ook in die "fase" op t werk. Ben t hier kotsbeu, ben aan't solliciteren, maar kom ni aan de bak (te duur, te ervaren, ? ahummm...) dus jah, ik probeer t nog zolang mogelijk vol te houden, maar ik vrees da k t ni uithoudt tot t einde van de zwschap... pffffffff

Audrey,
ik wou da'k je oh zo positieve instelling kon overnemen. Maar ben n piekeraar, heb zoveel shit aan mn hoofd nu, dat ik nergens kan van genieten.. ik tel de dagen af naar de volgende echo (gelukkig volgende week al!) want dat zijn dan mijn oppeppers, zolang alles goed gaat natuurlijk !

Dieke
haha, ik ken dat schoon geduld ook zo goed
hopelijk heb je snel nieuws !

grtzzzz x

[MA]

Nikita, altijd leuk he, beebje zien. Derde is bij mij pas over 3 weken. Langs een kant spijtig, want kan mijn schat niet genoeg bewonderen. Langs de andere kant, ik ben de avond ervoor en de morgend ook altijd zo zenuwachtig dat ik het beter niet te vaak heb

Ben het hier ook al 2 jaar zo beu als kou pap. Had 2 jaar geleden een toffe nieuwe fucntie gevonden maar moest constant naar Centraal Europa en mag niet vliegen als ik zwanger ben. Dus maar blijven zitten...intussen al aantal keer zwanger geweest en iedere keer opluchting, oef, nog even doorbijten en dan...Ik heb nu tegen mijn chef gezegd dat ik heel snel ga thuisblijven..dus ben al echt aan het aftellen (alleen dan toch weer even schrik dat dat ongeluk brengt ge ziet, krijg niet alles onder controle met mijn verstand ) Ik zou me nu ook schuldig voelen als ik ergens nieuw zou zitten en daar gelijk een bloemzak zou hangen. Hier heb ik me al bewezen dus kan ik het voor mezelf beter verkocht krijgen dat ik niet zo productief ben.
Maar dapper dat je nu solliciteert...ik vrees dat ik momenteel gelijk een gedrogeerde koe uit mijn ogen kijk en dus voor niet veel in aanmerking zou komen
En vlot de verhuis ? Fysiek geen last van het sleuren. Peis dat ik nu bovenop zo'n doos zou gaan liggen. Of erin, lekker ongestoord

[JD]

Hey Nikita,

Ik probeer je in te halen, maar dat lukt precies niet
Weer een flinke stap vooruit en hop naar de volgende echo. Jij hebt precies wel een gynae die echt meeleeft... 4 echo's op zo'n korte tijd.

Pff, da werk. Ik amuseer mij al een tijdje niet meer. Geen waardering voor wat ik doe, mijn baas die mij niet steunt op de cruciale momenten,... Enige voordeel is dat ik aan niemand verantwoording moet afleggen en me dus ook voor de volle 100% kan concentreren op mijn zwangerschap (of noemen ze dat piekeren?) en op het forum. Ik kom hier zowat elk half uur.
Ik heb besloten om toch nog maar efkes te blijven. Enerzijds omdat ze bij ons heel soepel zijn in het combineren van werk en privé en anderzijds omdat ik graag ook wat ouderschapsverlop wil nemen na mijn zwangerschapsverlof (heb dat ooit gezworen: als ik ooit het geluk heb een kleine te mogen hebben, dan zal ik er ook ten volle van genieten) en dat kan alleen als je ergens een jaar werkt (of iets in de buurt van dat jaar). Net veranderen van werk op het moment dat die pruts er is of komt zou ook net het tegenovergestelde betekenen... je bewijzen (overuren doen), op bijscholing gaan, thuis wat inwerken, extra stress voor al dat nieuwe... Hier kan ik mezelf dus wat beter soigneren (alhoewel ik me toch wel afgestompt begin te voelen)

Dus ja Audrey, ook bij mij is dat mailen momenteel de belangrijkste bijdrage die ik lever aan de maatschappij (dat is het toch hé ).
Haha, ben blij om te horen dat ik dus niet lui ben, maar lijd onder de zwangerschapshormonen
't Gevoel van luiheid, passiviteit, doelloosheid komt overeen met hoe ik me voelde tijdens de wachtweken. Ik stak dat niet op de zwangerschapshormonen, maar op het wachten.
De natuur zal daar wel z'n reden voor hebben zeker? Ons wat aanmoedigen om het rustiger aan te doen.