Ik denk niet dat ik hier al ooit geschreven heb, vooral natuurlijk omdat ik zelf geen kandidaatadoptieouder ben. Wel ben ik van heel erg dichtbij betrokken bij een adoptiekind en interesseert het hele gegeven me dermate dat ik graag op de hoogte blijf.
Vorige week bekeek ik het filmpje dat gepost werd in het topic 'adoptie in de actualiteit/media' van een documentaire in nederland:
http://brandpunt.kro.nl/uitzendingen/2011-01-09/
Dit, in combinatie met de confrontatie die ik bijna dagelijks aanga met de realiteit van een adoptiekind (hoe gelukkig dat kind hier ook is, er is een - vaak onzichtbaar - verdriet en gemis nr die buikmama en -papa en -broers en -zussen (of die nu bestaan of niet, een kind droomt)), zorgt ervoor dat ik over de huidige hetze in Ethiopië wel een heel duidelijke mening heb. En ik zou die graag even delen met jullie, misschien in de hoop dat het onbegrip dat enkelen onder jullie eventueel hebben, plaats kan maken voor het realistische plaatje van adoptie...
Een kind dat wees is en geen kansen heeft in het herkomstland, kan idd een betere toekomst krijgen als het geadopteerd wordt. Punt. Maar draai of keer het hoe je wil, de ellenlange lijst van kandidaatadoptieouders zorgt er ongewild voor dat er in arme landen koste wat het kost kinderen worden opgegeven voor adoptie terwijl dat helemaal niet nodig is. Dat is spijtig genoeg de harde realiteit, want met adoptie is geld te verdienen.
In dat opzicht vind ik het een geweldige stap (die vanuit Ethiopië genomen is, dus geldig voor alle ontvangende landen trouwens) dat er besloten is om voor zo'n beperkte verwerking van de adoptiedossiers te kiezen. De druk kan deels van de ketel, het heeft op deze manier veel minder zin om kinderen te gaan ronselen op ze adoptabel te maken. Heel spijtig - zeker waar - voor de kinderen die wel alle baat hebben van geadopteerd te kunnen worden. Maar de realiteit is dat op dit moment écht niet kan verzekerd worden dat jullie toekomstige - maar nu al geliefde - adoptiekind geen kansen meer had in zijn of haar herkomstland. En opnieuw de realiteit: adoptie brengt levenslang verdriet en rouw met zich mee en moet daarom echt de allerlaatste maatregel zijn om een kind een toekomst te kunnen bieden.
Ik ken het probleem van een diepe kinderwens die niet biologisch kan vervuld worden. En daarom vindt ik dit ook heel erg pijnlijk voor die hele rij wachtende kandidaatadoptieouders. Ik kan me begot niet inbeelden hoe ik er in die situatie op zou reageren. Maar hoe pijnlijk ook, dit lijkt me echt het beste voor adoptie tout court. Indien aan de huidige situatie geen gevolg zou gegeven worden, draait dit echt rechtstreeks uit op kinderhandel en dat kan nooit de bedoeling zijn geweest...
om van te janken.
komt daar wel schot uit de zaak??
