Hallo iedereen,
Herkent iemand dit gevoel?
Dat je langs de ene kant dolgraag zwanger wil worden, en er alles voor wil doen, maar langs de andere kant doodsbang bent om weer in het hele circus te stappen?
Wij zijn vier jaar geleden begonnen met onderzoeken. Al heel snel werd het duidelijk dat het zonder hulp niet zou lukken, mijn man is zeer sterk verminderd vruchtbaar en volgens de dokters is ICSI onze enige hoop.
Meteen zijn we begonnen aan die ICSI's, drie keer na elkaar, drie keer mislukt. Prima eicellen, prachtig baarmoederslijmvlies, perfecte embryo's... en na twee weken gewoon weer ongesteld.
Twee jaar geleden hebben we na die derde ICSI een pauze ingelast. Ondertussen hebben we nog een hysteroscopie en een genetisch onderzoek laten doen, dat allemaal prima was. We hebben een huis gekocht, verbouwd, we zijn verhuisd...
En telkens dachten we 'als we op onze plooi zitten' beginnen we er weer aan. We praten hardop over de babykamer, we hebben plannen over 'als er kindjes' zijn...
Ondertussen zijn we 'op onze plooi'. Mijn man wil er dolgraag weer aan beginnen, maar ik twijfel.
Het is zo heerlijk om ervan overtuigd te zijn dat er kindjes zullen komen, ergens 'in de toekomst', om verre plannen te maken...
Ik ben zoooo bang dat het deze keer weer mislukt, ik ben zo bang dat ik dan weer met mijn neus op de feiten word gedrukt dat er misschien nooit een babykamer hoeft te komen, dat het niet lukt... Ik ben zo bang voor het verdriet bij weer een mislukte poging, ik weet immers hoe het voelt!
Is er iemand die hetzelfde meemaakt, of mij moed kan geven er weer aan te beginnnen?
Bedankt voor jullie tijd om mijn relaas te willen lezen.
Zonnebloem
Zie er tegenop weer te beginnen
-
Zonnebloem1981
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 6 augustus 2008, 10:52
-
niete
- Berichten: 32
- Lid geworden op: 23 maart 2008, 19:49
hey zonnebloem
Ik kan me daar wel in terug vinden ! Iedere kans dat we krijgen om zwanger te geraken grijpen we die , al zijn de tegenslagen hard om te verwerken doen we gewoon voort .
Het is natuurlijk in sommige momenten niet zo gemakkelijk ! Wij proberen al 8.5 jaar om zwanger te geraken , waaronder 1.5 jaar met gyn . Een pauze inlasten kan ik niet , daarvoor zijn mijn verlangens te groot en eveneens mijn inzet ! Waar ik mijn moed uithaal is de gedachte dat er mensen zijn die het slechter hebben dan ik !
Ik denk dan zolang dat mijn gezondheid goed is is dat het voornaamste , maar toch hoop ik dat mijn kinderwens ooit in vervulling zal komen is het nu niet dan wat later ! Met het nuchter te denken kan ik het beter verwerken .
veel sterkte en moed nog zonnebloem
groetjes nancy
Ik kan me daar wel in terug vinden ! Iedere kans dat we krijgen om zwanger te geraken grijpen we die , al zijn de tegenslagen hard om te verwerken doen we gewoon voort .
Het is natuurlijk in sommige momenten niet zo gemakkelijk ! Wij proberen al 8.5 jaar om zwanger te geraken , waaronder 1.5 jaar met gyn . Een pauze inlasten kan ik niet , daarvoor zijn mijn verlangens te groot en eveneens mijn inzet ! Waar ik mijn moed uithaal is de gedachte dat er mensen zijn die het slechter hebben dan ik !
Ik denk dan zolang dat mijn gezondheid goed is is dat het voornaamste , maar toch hoop ik dat mijn kinderwens ooit in vervulling zal komen is het nu niet dan wat later ! Met het nuchter te denken kan ik het beter verwerken .
veel sterkte en moed nog zonnebloem
groetjes nancy
-
Zonnebloem1981
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 6 augustus 2008, 10:52
Bedankt Niete voor je reactie!
Amai, al zo lang bezig... knap dat je de moed blijft hebben om door te gaan. Maar zoals je zegt, er blijft niet veel keuze he, als je zo graag een kindje wil...
Ik hou mij ook vast aan de positieve houding van onze dokter, die zegt dat het wel zal lukken, we moeten alleen geduld blijven hebben. Moeilijk hoor.
Ik moet nu eens gaan zoeken naar een begrijpende huisdokter en eigen gyneacoloog.
Ik ben in behandeling bij een fantastische fertiliteitsarts, maar iemand waar je terecht kan met gewone, simpele vragen of hulp is ook belangijk. Onze vorige huisarts (daarom zijn we er ook weg) was heel bot en nam ons eigenlijk niet serieus. En dat miste ik wel tijdens de behandeling, iemand waar je terecht kan voor een gewone vraag.
Waar sta jij met behandelingen?
Ik wens je in elk geval héél veel sterkte en moed toe, en aan het eind van de rit een pracht van een kindje!
Liefs, Zonnebloem
Amai, al zo lang bezig... knap dat je de moed blijft hebben om door te gaan. Maar zoals je zegt, er blijft niet veel keuze he, als je zo graag een kindje wil...
Ik hou mij ook vast aan de positieve houding van onze dokter, die zegt dat het wel zal lukken, we moeten alleen geduld blijven hebben. Moeilijk hoor.
Ik moet nu eens gaan zoeken naar een begrijpende huisdokter en eigen gyneacoloog.
Ik ben in behandeling bij een fantastische fertiliteitsarts, maar iemand waar je terecht kan met gewone, simpele vragen of hulp is ook belangijk. Onze vorige huisarts (daarom zijn we er ook weg) was heel bot en nam ons eigenlijk niet serieus. En dat miste ik wel tijdens de behandeling, iemand waar je terecht kan voor een gewone vraag.
Waar sta jij met behandelingen?
Ik wens je in elk geval héél veel sterkte en moed toe, en aan het eind van de rit een pracht van een kindje!
Liefs, Zonnebloem
-
SN
- Berichten: 271
- Lid geworden op: 14 augustus 2007, 10:26
Hey Zonnebloem
wij zijn een dikke 3 jaar bezig, maar het laatste jaar hebben we een pauze genomen. sinds begin juli ben ik terug bezig met suprefact en 22/8 moet ik weer voor 1ste echo.
en hoewel ik vorig jaar zei dat ik het niet meer zag zitten, wil ik het toch nog niet opgeven. Ook al heeft mijn man weinig beweeglijke zaadcellen en ook nog eens een probleem met de vorm én heb ik een probleem dat de innesteling zou tegenhouden, toch hoop ik nog altijd. Het gevoel dat ik nu heb is euforisch en ik weet dat dat snel kan veranderen als het resultaat weer negatief zou zijn...
heb er wel echt mijn tijd voor genomen om te beslissen of we verder zouden doen met behandelingen of stoppen... wij hebben 2 IUI's, 3 IVF en 1 cryo achter de rug. De pauze heb ik genomen omdat ik het emotioneel niet meer aankon.
De pauze heeft me goed gedaan en ik ga nu naar een acupuncturist en probeer me te focussen op een goed resultaat. Want we moeten realistisch blijven, zeker weten, maar we mogen niet vergeten dat positief denken ons een hele stap in de goede richting zet.
we nemen het dag per dag ..... we moeten wel. ik blijf geloven dat we een kindje krijgen, maar ik ben niet meer geobsedeerd. Mijn leven staat niet enkel meer in functie van pogingen en denken aan een leven met kindjes... ik geniet van mijn gezin (mijn man en mijn dieren) en put hier mijn kracht uit om door te gaan... zij zijn er voor mij, zij zijn werkelijkheid. Ik heb geleerd om me te focussen op de dingen die ik heb en niet de dingen die ik niet heb. Ook al is mijn kinderwens onnoemelijk groot.
Maar zoals ik zei, ik blijf hopen en zolang ik het emotioneel en fysiek aankan, wil ik het proberen. Van het moment ik me weer "verlies" zoals vorig jaar, stop ik ermee. Mijn leven is meer waard dan me in de mooiste jaren van mijn leven enkel bezig te houden met IVF hè... en het gaat allemaal zo snel....
weet je, als met IVF of ICSi of wat ook bezig bent, leef je constant in tweestrijd. Je hebt die kinderwens, maar toch sta je ook stil dat je best gelukkig kan zijn met je man alleen... je bent in behandeling en wil zo gelukkig zijn maar toch hou je in het achterhoofd dat het geluk wel eens snel kan omslaan in verdriet.... je wil genieten van het leven en alles wat het je te bieden heeft, maar toch dat gemis van een kindje...
moeilijk uit te leggen aan iemand die niet met deze problematiek te maken heeft en spijtig voor ons dat we ermee te maken krijgen. maar we staan ervoor en moeten toch door of we ons nu laten behandelen of beslissen om ermee te stoppen.
ik kan je enkel de raad geven om rust te vinden in je hoofd en als je dan beslist om verder te gaan met behandeling, er dan gewoon voor 200% voor te gaan!
ik duim alvast voor je!!
groetjes en veel succes
wij zijn een dikke 3 jaar bezig, maar het laatste jaar hebben we een pauze genomen. sinds begin juli ben ik terug bezig met suprefact en 22/8 moet ik weer voor 1ste echo.
en hoewel ik vorig jaar zei dat ik het niet meer zag zitten, wil ik het toch nog niet opgeven. Ook al heeft mijn man weinig beweeglijke zaadcellen en ook nog eens een probleem met de vorm én heb ik een probleem dat de innesteling zou tegenhouden, toch hoop ik nog altijd. Het gevoel dat ik nu heb is euforisch en ik weet dat dat snel kan veranderen als het resultaat weer negatief zou zijn...
heb er wel echt mijn tijd voor genomen om te beslissen of we verder zouden doen met behandelingen of stoppen... wij hebben 2 IUI's, 3 IVF en 1 cryo achter de rug. De pauze heb ik genomen omdat ik het emotioneel niet meer aankon.
De pauze heeft me goed gedaan en ik ga nu naar een acupuncturist en probeer me te focussen op een goed resultaat. Want we moeten realistisch blijven, zeker weten, maar we mogen niet vergeten dat positief denken ons een hele stap in de goede richting zet.
we nemen het dag per dag ..... we moeten wel. ik blijf geloven dat we een kindje krijgen, maar ik ben niet meer geobsedeerd. Mijn leven staat niet enkel meer in functie van pogingen en denken aan een leven met kindjes... ik geniet van mijn gezin (mijn man en mijn dieren) en put hier mijn kracht uit om door te gaan... zij zijn er voor mij, zij zijn werkelijkheid. Ik heb geleerd om me te focussen op de dingen die ik heb en niet de dingen die ik niet heb. Ook al is mijn kinderwens onnoemelijk groot.
Maar zoals ik zei, ik blijf hopen en zolang ik het emotioneel en fysiek aankan, wil ik het proberen. Van het moment ik me weer "verlies" zoals vorig jaar, stop ik ermee. Mijn leven is meer waard dan me in de mooiste jaren van mijn leven enkel bezig te houden met IVF hè... en het gaat allemaal zo snel....
weet je, als met IVF of ICSi of wat ook bezig bent, leef je constant in tweestrijd. Je hebt die kinderwens, maar toch sta je ook stil dat je best gelukkig kan zijn met je man alleen... je bent in behandeling en wil zo gelukkig zijn maar toch hou je in het achterhoofd dat het geluk wel eens snel kan omslaan in verdriet.... je wil genieten van het leven en alles wat het je te bieden heeft, maar toch dat gemis van een kindje...
moeilijk uit te leggen aan iemand die niet met deze problematiek te maken heeft en spijtig voor ons dat we ermee te maken krijgen. maar we staan ervoor en moeten toch door of we ons nu laten behandelen of beslissen om ermee te stoppen.
ik kan je enkel de raad geven om rust te vinden in je hoofd en als je dan beslist om verder te gaan met behandeling, er dan gewoon voor 200% voor te gaan!
ik duim alvast voor je!!
groetjes en veel succes
-
Zonnebloem1981
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 6 augustus 2008, 10:52
Bedankt SN voor je reactie.
Ik begrijp heel goed wat je bedoelt en voel inderdaad hetzelfde.
Ik ben zo bang om weer zo ongelukkig te worden als tijdens die behandelingen. Ik ben nu eindelijk weer gelukkig, heb een schat van een man, en heb een goed leven, een toffe job, twee knuffels van poezen...
Ik vraag me zelfs soms af of ik het weer allemaal wil omgooien, ik zou het zo graag allemaal zo houden, maar ik wil me toch niet verzoenen met een leven zonder kinderen. Nu hebben we het ook heel de tijd over 'als er kinderen zijn', maar de weg ernaartoe vind ik zo moeilijk! Vooral omdat de ervaring ons leert dat het evengoed kan mislukken.
Mag ik vragen waardoor de innesteling moeilijk is bij jullie? Ik ben namelijk bang dat ik misschien ook zoiets heb, al heeft onze dokter gezegd dat er geen probleem is... Ik vraag me alleen af waarom het dan niet lukt...
Ik wens jou natuurlijk ook héél veel succes toe, en duim voor iedereen mee dat het lukt.
Ik denk dat alleen wie het zelf meemaakt, echt kan begrijpen wat een ander in deze situatie beleeft.
Groetjes, Zonnebloem
Ik begrijp heel goed wat je bedoelt en voel inderdaad hetzelfde.
Ik ben zo bang om weer zo ongelukkig te worden als tijdens die behandelingen. Ik ben nu eindelijk weer gelukkig, heb een schat van een man, en heb een goed leven, een toffe job, twee knuffels van poezen...
Ik vraag me zelfs soms af of ik het weer allemaal wil omgooien, ik zou het zo graag allemaal zo houden, maar ik wil me toch niet verzoenen met een leven zonder kinderen. Nu hebben we het ook heel de tijd over 'als er kinderen zijn', maar de weg ernaartoe vind ik zo moeilijk! Vooral omdat de ervaring ons leert dat het evengoed kan mislukken.
Mag ik vragen waardoor de innesteling moeilijk is bij jullie? Ik ben namelijk bang dat ik misschien ook zoiets heb, al heeft onze dokter gezegd dat er geen probleem is... Ik vraag me alleen af waarom het dan niet lukt...
Ik wens jou natuurlijk ook héél veel succes toe, en duim voor iedereen mee dat het lukt.
Ik denk dat alleen wie het zelf meemaakt, echt kan begrijpen wat een ander in deze situatie beleeft.
Groetjes, Zonnebloem
-
SN
- Berichten: 271
- Lid geworden op: 14 augustus 2007, 10:26
Helaba
ik heb een aandoening aan mijn baarmoeder die niet wetenschappelijk bewezen is, maar die volgens de dokter de innesteling tegenhoudt. De bloedvaten in mijn baarmoederwand zitten namelijk vol met bloed. Daarom moet ik de suprefact puffen 3 x per dag die ervoor zorgt dat mijn "huishouding" stilligt en er dus ook geen bloed meer gepompt kan worden naar die bloedvaten.
ik moet zeggen dat ik wel heel teleurgesteld was omdat ze dit pas ontdekt hebben na de 4de poging. de meeste koppels (statistisch gezien dan) raken zwanger na de 3de of 4de poging. Wij hoorden daar dus niet bij en daarom hebben ze bij mij extra onderzoeken gedaan. Je vraagt je natuurlijk af waarom ze dat niet eerder doen hè.. blijkbaar is het percentage van vrouwen die deze aandoening hebben heel klein. Ze vinden het trouwens verloren "moeite en geld" om elk koppel aan elke mogelijke test te onderwerpen vóór ze nog maar begonnen zijn met behandelingen.
begrijp dat wel, maar ik voelde me toch beetje bij de neus genomen omdat ik echt het gevoel had dat we 2 jaar bezig waren geweest voor niets...
ik was dan ook nog eens goed bijgekomen van al die hormonen en mijn hoofd was echt een rollercoaster... ik zag het bos door de bomen niet meer zoals ze zeggen.. en als je niets anders meer doet dan wenen, dan is het toch tijd om alles eerst eens op een rijtje te zetten hè.
en ja, ik heb ook wel beetje angst dat ik weer in deze situatie kom, maar ik moet vooruit kijken en niet meer achteruit. wat gebeurd is, hoort bij het verleden. Maar ik heb wel enorm veel respect voor mijn lichaam gekregen! veel mensen vinden me een sterke omdat ik dit allemaal doorsta, maar zij zouden volgens mij hetzelfde doen in mijn plaats.
Je doet dat gewoon... een kind is volgens mij het mooiste geschenk dat het leven voor ons in petto heeft.. ik kan enkel hopen dat wij ook zo een "cadeautje" mogen ontvangen!
ik heb voor mezelf uitgemaakt dat zolang de dokter ons nog een kans geeft en wij het zien zitten (ook financieel) dan gaan we ervoor. maar we beseffen heel goed dat als onze laatste 3 terugbetaalde pogingen op zijn, onze algemene kans ook heel klein is geworden. Dan zal het weer beslissen worden of het wel de moeite is om verder te doen natuurlijk.
maar zover zijn we nog niet. We gaan ervoor en moeten ervan uitgaan dat we resultaat gaan boeken!
groetjes
ik heb een aandoening aan mijn baarmoeder die niet wetenschappelijk bewezen is, maar die volgens de dokter de innesteling tegenhoudt. De bloedvaten in mijn baarmoederwand zitten namelijk vol met bloed. Daarom moet ik de suprefact puffen 3 x per dag die ervoor zorgt dat mijn "huishouding" stilligt en er dus ook geen bloed meer gepompt kan worden naar die bloedvaten.
ik moet zeggen dat ik wel heel teleurgesteld was omdat ze dit pas ontdekt hebben na de 4de poging. de meeste koppels (statistisch gezien dan) raken zwanger na de 3de of 4de poging. Wij hoorden daar dus niet bij en daarom hebben ze bij mij extra onderzoeken gedaan. Je vraagt je natuurlijk af waarom ze dat niet eerder doen hè.. blijkbaar is het percentage van vrouwen die deze aandoening hebben heel klein. Ze vinden het trouwens verloren "moeite en geld" om elk koppel aan elke mogelijke test te onderwerpen vóór ze nog maar begonnen zijn met behandelingen.
begrijp dat wel, maar ik voelde me toch beetje bij de neus genomen omdat ik echt het gevoel had dat we 2 jaar bezig waren geweest voor niets...
ik was dan ook nog eens goed bijgekomen van al die hormonen en mijn hoofd was echt een rollercoaster... ik zag het bos door de bomen niet meer zoals ze zeggen.. en als je niets anders meer doet dan wenen, dan is het toch tijd om alles eerst eens op een rijtje te zetten hè.
en ja, ik heb ook wel beetje angst dat ik weer in deze situatie kom, maar ik moet vooruit kijken en niet meer achteruit. wat gebeurd is, hoort bij het verleden. Maar ik heb wel enorm veel respect voor mijn lichaam gekregen! veel mensen vinden me een sterke omdat ik dit allemaal doorsta, maar zij zouden volgens mij hetzelfde doen in mijn plaats.
Je doet dat gewoon... een kind is volgens mij het mooiste geschenk dat het leven voor ons in petto heeft.. ik kan enkel hopen dat wij ook zo een "cadeautje" mogen ontvangen!
ik heb voor mezelf uitgemaakt dat zolang de dokter ons nog een kans geeft en wij het zien zitten (ook financieel) dan gaan we ervoor. maar we beseffen heel goed dat als onze laatste 3 terugbetaalde pogingen op zijn, onze algemene kans ook heel klein is geworden. Dan zal het weer beslissen worden of het wel de moeite is om verder te doen natuurlijk.
maar zover zijn we nog niet. We gaan ervoor en moeten ervan uitgaan dat we resultaat gaan boeken!
groetjes
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Hoi SN,
Heeft die aandoening dat de innesteling tegenhoudt ook een naam?
Bij mij is de innesteling 2x mislukt (1x wel maar is toch afgestorven).
Mijn schoonzus heeft een kindje via ICSI en zij had bepaalde antistoffen in haar lichaam die de innestelling tegenhielden. Toen ik dit zei tegen de fertiliteitsarts, zei hij dat hij hier nog nooit van gehoord had. Heb dan ook gevraagd om daar bij mij een onderzoek naar te doen, werd dat afgewezen.
Ik wil ook de situatie vermijden dat ze pas na de 3e of 4e beurt erachter komen dat er een bepaalde afwijking is waardoor de innesteling wordt tegengehouden, maar blijkbaar delen ze in leuven die stelling niet.
Als je er nog meer kan over vertellen, dan graag.
Groeten
Sterretje
Heeft die aandoening dat de innesteling tegenhoudt ook een naam?
Bij mij is de innesteling 2x mislukt (1x wel maar is toch afgestorven).
Mijn schoonzus heeft een kindje via ICSI en zij had bepaalde antistoffen in haar lichaam die de innestelling tegenhielden. Toen ik dit zei tegen de fertiliteitsarts, zei hij dat hij hier nog nooit van gehoord had. Heb dan ook gevraagd om daar bij mij een onderzoek naar te doen, werd dat afgewezen.
Ik wil ook de situatie vermijden dat ze pas na de 3e of 4e beurt erachter komen dat er een bepaalde afwijking is waardoor de innesteling wordt tegengehouden, maar blijkbaar delen ze in leuven die stelling niet.
Als je er nog meer kan over vertellen, dan graag.
Groeten
Sterretje
-
SN
- Berichten: 271
- Lid geworden op: 14 augustus 2007, 10:26
Ik kan mij niet herinneren dat ze daar een naam aan gegeven hebben. Ik ben in behandeling in Genk.
ben wel zeker dat suprefact helpt want na onze laatste poging hebben ze dus een hysteroscopie gedaan (met camera in baarmoeder) en toen hebben ze dat dus gezien. Daarna heb ik 2 maanden suprefact gepuft en nadien weer hysteroscopie en dat bloed was weg (heel duidelijk te zien op foto). Op dat moment hadden we al beslist om even te stoppen.
heb al zitten zoeken op internet, maar vind hier weinig tot geen informatie over terug.. misschien net omdat het nog niet wetenschappelijk bewezen is? ik weet het niet.
de acupuncturist had me ook gezegd dat voeding ook heel belangrijk is en dat ons "vruchtbaarheidsgestel" samenhangt met de nieren. Ik ben hiervoor in behandeling bij Johan Roose. je zal zijn naam nog wel terugvinden hier op de site. Moet al redelijk veel succes geboekt hebben met zijn behandeling...
na een tijdje probeer je al vanalles hè... het kan geen kwaad dus...
maar als je twijfelt en je wil verdere onderzoeken van je bloed of zo, zou ik dat gewoon vragen. Als ze dat dan nog niet doen, kan je die testen ook aanvragen bij een andere infertiliteitskliniek? je kan dan nog beslissen om verder te doen in Leuven hè.
als ik u was, zou ik dat doen. Als er niets is, heb je nog altijd die bevestiging.
Groetjes
ben wel zeker dat suprefact helpt want na onze laatste poging hebben ze dus een hysteroscopie gedaan (met camera in baarmoeder) en toen hebben ze dat dus gezien. Daarna heb ik 2 maanden suprefact gepuft en nadien weer hysteroscopie en dat bloed was weg (heel duidelijk te zien op foto). Op dat moment hadden we al beslist om even te stoppen.
heb al zitten zoeken op internet, maar vind hier weinig tot geen informatie over terug.. misschien net omdat het nog niet wetenschappelijk bewezen is? ik weet het niet.
de acupuncturist had me ook gezegd dat voeding ook heel belangrijk is en dat ons "vruchtbaarheidsgestel" samenhangt met de nieren. Ik ben hiervoor in behandeling bij Johan Roose. je zal zijn naam nog wel terugvinden hier op de site. Moet al redelijk veel succes geboekt hebben met zijn behandeling...
na een tijdje probeer je al vanalles hè... het kan geen kwaad dus...
maar als je twijfelt en je wil verdere onderzoeken van je bloed of zo, zou ik dat gewoon vragen. Als ze dat dan nog niet doen, kan je die testen ook aanvragen bij een andere infertiliteitskliniek? je kan dan nog beslissen om verder te doen in Leuven hè.
als ik u was, zou ik dat doen. Als er niets is, heb je nog altijd die bevestiging.
Groetjes
-
Zonnebloem1981
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 6 augustus 2008, 10:52
Hoi iedereen,
Ik ben zelf ook aan het zoeken wat ik eventueel zou kunnen doen om de behandeling/innesteling beter te doen slagen. Ik heb al vanalles opgezocht over kruiden en middeltjes die de vruchtbaarheid zouden verbeteren. Ik vind het een beetje riskant om daar alleen mee te gaan experimenteren.
Verder moet ik eigenlijk ook dringend op dieet, want ik ben met al flink wat "bagage" aan de behandelingen begonnen. En 3 Clomid-cyclussen en die drie ICSI's hebben heel wat extra kilootjes opgeleverd.
Natuurlijk ook mijn eigen schuld hoor. Ik moet al sinds de puberteit heel erg oppassen om mijn gewicht binnen de perken te houden. En tijdens alle miserie van de afgelopen jaren was diëten wel het laatste waar ik aan dacht.
Ik weet dat je gewicht een erg belangrijke factor is bij vruchtbaarheid en de slaagkansen van IVF/ICSI. Voor de volgende cryo-poging wil ik dus een aantal kilo's verliezen...
Soms ben ik het echt helemaal beu, en dan vraag ik mij af waarom wij niet lekker in ons bed een kindje kunnen maken, zoals zoveel mensen...
Waarom wij zoveel moeten opgeven en doorstaan om te krijgen wat veel mensen maar als vanzelfsprekend vinden.
Gelukkig duurt zo'n vlaag van zelfmedelijden meestal niet zo lang.
Gisterenavond zei ik nog tegen mijn man: 'Ik denk écht dat we nu net een kindje gemaakt hebben!'
We konden er gelukkig allebei om lachen...
Wij waren trouwens dit weekend op een feest waar veel mensen waren die we maar enkele keren per jaar zien.
Erg, hoe iedereen eerst naar mijn buik, en dan pas naar mijn hoofd lijkt te kijken. Of is dat mijn gevoel?
Op een gegeven moment had ik mijn petekindje vn 10 maanden op de arm, bij mijn man, die hem aan het kietelen was.
Opeens merkte iemand luid en 'en plein public' op dat zo'n baby ons ook héél goed stond.
Ik was het liefste door de grond gezakt, wist echt niet hoe te reageren. Na vier jaar denk je dat je immuun zou worden voor zo'n opmerkingen... maar het went nooit.
Groetjes, Zonnebloem
Ik ben zelf ook aan het zoeken wat ik eventueel zou kunnen doen om de behandeling/innesteling beter te doen slagen. Ik heb al vanalles opgezocht over kruiden en middeltjes die de vruchtbaarheid zouden verbeteren. Ik vind het een beetje riskant om daar alleen mee te gaan experimenteren.
Verder moet ik eigenlijk ook dringend op dieet, want ik ben met al flink wat "bagage" aan de behandelingen begonnen. En 3 Clomid-cyclussen en die drie ICSI's hebben heel wat extra kilootjes opgeleverd.
Natuurlijk ook mijn eigen schuld hoor. Ik moet al sinds de puberteit heel erg oppassen om mijn gewicht binnen de perken te houden. En tijdens alle miserie van de afgelopen jaren was diëten wel het laatste waar ik aan dacht.
Ik weet dat je gewicht een erg belangrijke factor is bij vruchtbaarheid en de slaagkansen van IVF/ICSI. Voor de volgende cryo-poging wil ik dus een aantal kilo's verliezen...
Soms ben ik het echt helemaal beu, en dan vraag ik mij af waarom wij niet lekker in ons bed een kindje kunnen maken, zoals zoveel mensen...
Waarom wij zoveel moeten opgeven en doorstaan om te krijgen wat veel mensen maar als vanzelfsprekend vinden.
Gelukkig duurt zo'n vlaag van zelfmedelijden meestal niet zo lang.
Gisterenavond zei ik nog tegen mijn man: 'Ik denk écht dat we nu net een kindje gemaakt hebben!'
We konden er gelukkig allebei om lachen...
Wij waren trouwens dit weekend op een feest waar veel mensen waren die we maar enkele keren per jaar zien.
Erg, hoe iedereen eerst naar mijn buik, en dan pas naar mijn hoofd lijkt te kijken. Of is dat mijn gevoel?
Op een gegeven moment had ik mijn petekindje vn 10 maanden op de arm, bij mijn man, die hem aan het kietelen was.
Opeens merkte iemand luid en 'en plein public' op dat zo'n baby ons ook héél goed stond.
Ik was het liefste door de grond gezakt, wist echt niet hoe te reageren. Na vier jaar denk je dat je immuun zou worden voor zo'n opmerkingen... maar het went nooit.
Groetjes, Zonnebloem
-
SN
- Berichten: 271
- Lid geworden op: 14 augustus 2007, 10:26
zonnebloem
dat klopt, je went er nooit helemaal aan... de reacties zullen blijven kwetsen. wij hebben iedereen ingelicht. Zij die er ons over aanspreken, krijgen dadelijk het antwoord dat wij op natuurlijke manier geen kinderen kunnen krijgen. En dan zullen zij dat ons ook nooit meer vragen; Anders kom je ze binnen paar maanden weer tegen en heb je die vraag weer hè!
Ik merk dat ook aan mijn vrienden, ze durven over dat onderwerp weinig zeggen tegen mij... of heeeeel voorzichtig. Net of ik niet gelukkig ben als zij zwanger zijn...
maar ik vind het ergens ook wel fijn dat ze rekening houden met mij.
dat evenwicht proberen te houden is niet simpel hoor. Aan mijn kant probeer ik ook geïnteresseerd te luisteren als het over hun zwangerschap gaat of hun kindje, en zij proberen hun ook aan te passen. Soms is het moeilijk omdat zij niets anders meer doen dan praten over hun kindje.. waar de buik van vol is, loopt de mond van over?! (letterlijk dan!!)
zolang ze mij maar geen gevoel geven dat ze medelijden hebben. dat zou ik nog erger vinden denk ik.
en laat uw gewicht geen "hoofdrol" spelen hè! het zal er op de één of ander manier misschien mee te maken hebben, maar wie kan dat met zekerheid zeggen? 't is toch ook niet als je rookt dat je longkanker zal krijgen? De ene wel, de andere niet..
het belangrijkste is volgens mij dat je je goed voelt in je vel en in je hoofd.
op deze site in een ander item heb ik eens geschreven : we zullen later tegen ons kindje niet kunnen zeggen dat ze met plezier gemaakt zijn, maar in ieder geval wel met hééééél veeeeel liefde!
En da's een feit! Daar heb je geen wetenschap voor nodig om dat ooit te kunnen bewijzen!!
Groetjes
dat klopt, je went er nooit helemaal aan... de reacties zullen blijven kwetsen. wij hebben iedereen ingelicht. Zij die er ons over aanspreken, krijgen dadelijk het antwoord dat wij op natuurlijke manier geen kinderen kunnen krijgen. En dan zullen zij dat ons ook nooit meer vragen; Anders kom je ze binnen paar maanden weer tegen en heb je die vraag weer hè!
Ik merk dat ook aan mijn vrienden, ze durven over dat onderwerp weinig zeggen tegen mij... of heeeeel voorzichtig. Net of ik niet gelukkig ben als zij zwanger zijn...
maar ik vind het ergens ook wel fijn dat ze rekening houden met mij.
dat evenwicht proberen te houden is niet simpel hoor. Aan mijn kant probeer ik ook geïnteresseerd te luisteren als het over hun zwangerschap gaat of hun kindje, en zij proberen hun ook aan te passen. Soms is het moeilijk omdat zij niets anders meer doen dan praten over hun kindje.. waar de buik van vol is, loopt de mond van over?! (letterlijk dan!!)
zolang ze mij maar geen gevoel geven dat ze medelijden hebben. dat zou ik nog erger vinden denk ik.
en laat uw gewicht geen "hoofdrol" spelen hè! het zal er op de één of ander manier misschien mee te maken hebben, maar wie kan dat met zekerheid zeggen? 't is toch ook niet als je rookt dat je longkanker zal krijgen? De ene wel, de andere niet..
het belangrijkste is volgens mij dat je je goed voelt in je vel en in je hoofd.
op deze site in een ander item heb ik eens geschreven : we zullen later tegen ons kindje niet kunnen zeggen dat ze met plezier gemaakt zijn, maar in ieder geval wel met hééééél veeeeel liefde!
En da's een feit! Daar heb je geen wetenschap voor nodig om dat ooit te kunnen bewijzen!!
Groetjes
-
Ivonna
- Berichten: 156
- Lid geworden op: 2 juli 2008, 10:07
icsi
Zonnebloem, je mag de moed niet opgeven.
Wij hebben elkaar op late leeftijd leren kennen en zoals de traditie van vroeger wou..... eerst huisje dan kindjes. Wel nu..... moeten we veel doen om een kindje te hebben.
In 2006 natuurlijk zwanger en op 12 weken een miskraam en nu.....
Geef de moed niet op.... ik weet niet welke ouderdom je hebt, maar er is altijd hoop in het leven.
sterkte,
ivonna
Wij hebben elkaar op late leeftijd leren kennen en zoals de traditie van vroeger wou..... eerst huisje dan kindjes. Wel nu..... moeten we veel doen om een kindje te hebben.
In 2006 natuurlijk zwanger en op 12 weken een miskraam en nu.....
Geef de moed niet op.... ik weet niet welke ouderdom je hebt, maar er is altijd hoop in het leven.
sterkte,
ivonna
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Ik denk ook dat je goed in je vel voelen al een stap in de juiste richting is.
Als ik op een gemakkelijke manier zou kunnen afvallen, zou ik dat ook doen. Er mogen ook wat kilootjes af bij mij, maar ik vind de motivatie niet, zelfs niet voor een kindje. Omdat ik diep vanbinnen denk dat het toch niet de hoofdreden van mijn onvruchtbaarheid is...
Tijdens de periode van de stimulatie en PU/TP let ik wel op m'n voeding: veel groenten en fruit, veel water drinken en geen alcohol. Je voelt je dan ook veel beter dan dat je je in die momenten vol propt met chocolade en snoep.
Die opmerkingen wennen nooit. Ik kan gewoon niet gans mijn omgeving inlichten, want dan krijg je evengoed die vragen van: wanneer gaan jullie nog eens een poging doen, of 'is het nu weer niet gelukt'? Dan liever maar de vragen of we nog niet aan kindjes denken, die ik nog met een vaag antwoord probeer af te wimpelen...
De mensen in m'n omgeving die wel ingelicht zijn, durven ook nog wel eens de fout maken van een lompe opmerking te geven, en dat is eveneens pijnlijk.
Ik heb me voorgenomen om, als de 2e IVF niet lukt in september, accupunctuur te doen. Eventueel in combinatie met kruiden/dieet. Da's dan met begeleiding hé.
alle beetjes helpen misschien?
Als ik op een gemakkelijke manier zou kunnen afvallen, zou ik dat ook doen. Er mogen ook wat kilootjes af bij mij, maar ik vind de motivatie niet, zelfs niet voor een kindje. Omdat ik diep vanbinnen denk dat het toch niet de hoofdreden van mijn onvruchtbaarheid is...
Tijdens de periode van de stimulatie en PU/TP let ik wel op m'n voeding: veel groenten en fruit, veel water drinken en geen alcohol. Je voelt je dan ook veel beter dan dat je je in die momenten vol propt met chocolade en snoep.
Die opmerkingen wennen nooit. Ik kan gewoon niet gans mijn omgeving inlichten, want dan krijg je evengoed die vragen van: wanneer gaan jullie nog eens een poging doen, of 'is het nu weer niet gelukt'? Dan liever maar de vragen of we nog niet aan kindjes denken, die ik nog met een vaag antwoord probeer af te wimpelen...
De mensen in m'n omgeving die wel ingelicht zijn, durven ook nog wel eens de fout maken van een lompe opmerking te geven, en dat is eveneens pijnlijk.
Ik heb me voorgenomen om, als de 2e IVF niet lukt in september, accupunctuur te doen. Eventueel in combinatie met kruiden/dieet. Da's dan met begeleiding hé.
alle beetjes helpen misschien?
-
Ivonna
- Berichten: 156
- Lid geworden op: 2 juli 2008, 10:07
sterretje,
Probeer al niet te veel te snoepen en eet veel groentjes maar niet te veel rauwe.
Drink niet te veel cola en probeer te ontspannen. Ik weet het is moeilijk, ik kan het ook niet. Maar toch.....
Waarom nu geen acupunctuur volgen ? Het is altijd beter een beetje op voorhand dat te doen hé. Ik ben er wat laat aan begonnen, moet 18/8 op gesprek voor mijn 2 overblijvende cryo-tjes.
Laat het niet te laat worden. Probeer het toch maar.
Sterkte
ivonna
Probeer al niet te veel te snoepen en eet veel groentjes maar niet te veel rauwe.
Drink niet te veel cola en probeer te ontspannen. Ik weet het is moeilijk, ik kan het ook niet. Maar toch.....
Waarom nu geen acupunctuur volgen ? Het is altijd beter een beetje op voorhand dat te doen hé. Ik ben er wat laat aan begonnen, moet 18/8 op gesprek voor mijn 2 overblijvende cryo-tjes.
Laat het niet te laat worden. Probeer het toch maar.
Sterkte
ivonna
-
SN
- Berichten: 271
- Lid geworden op: 14 augustus 2007, 10:26
hey sterretje
als ik de mensen op deze site mag geloven, is een behandeling samen met acupunctuur de ideale manier...
moet wel zeggen dat de acupuncturist zegt dat volgende voeding beperkt zou moeten worden: rauwe groenten, citrusvruchten, koude dranken, zeker geen bananen....
en ik ben dus zot van rauwe groenten en zeker in de zomer, dus echt wel kin-kloppen voor mij! maar we proberen en ik zondig wel hoor. Hij heeft gezegd, beperken en niet volledige onthouding!
ieder gaat anders om met de reacties hè... ik ben wel een heel open persoon en als het me niet gaat om erover te praten, zeg ik dat ook gewoon. De mensen willen vaak ook niet kwetsend overkomen, maar begripvol en daarom vragen ze er ook achter... ik denk ook wel dat ze ons willen steunen, maar da's voor ons niet altijd nodig want het zijn meestal die met de kindjes die ons willen steunen... maar wij vinden dan weer dat het net die groep is die ons niet kan begrijpen!
Manne, kan het nog ingewikkelder?!
groetjes
als ik de mensen op deze site mag geloven, is een behandeling samen met acupunctuur de ideale manier...
moet wel zeggen dat de acupuncturist zegt dat volgende voeding beperkt zou moeten worden: rauwe groenten, citrusvruchten, koude dranken, zeker geen bananen....
en ik ben dus zot van rauwe groenten en zeker in de zomer, dus echt wel kin-kloppen voor mij! maar we proberen en ik zondig wel hoor. Hij heeft gezegd, beperken en niet volledige onthouding!
ieder gaat anders om met de reacties hè... ik ben wel een heel open persoon en als het me niet gaat om erover te praten, zeg ik dat ook gewoon. De mensen willen vaak ook niet kwetsend overkomen, maar begripvol en daarom vragen ze er ook achter... ik denk ook wel dat ze ons willen steunen, maar da's voor ons niet altijd nodig want het zijn meestal die met de kindjes die ons willen steunen... maar wij vinden dan weer dat het net die groep is die ons niet kan begrijpen!
Manne, kan het nog ingewikkelder?!
groetjes
-
Zonnebloem1981
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 6 augustus 2008, 10:52
Hoi iedereen,
Heel erg bedankt voor de reacties. Ik begin waarempel al weer 'goesting' te krijgen
Yvonna, wat erg van je miskraam. Dan denk je dat het eindelijk gelukt is... Moet vreselijk zijn.
Wij zijn nog jong, volgens de dokters hebben we nog 'tijd genoeg. Ik ben 27, mijn man 25. We hoorden dat het niet 'gewoon' zou lukken toen we 24 en 22 waren.
Wij hebben de eerste jaren nooit aan veel anderen verteld dat we geen kinderen konden krijgen op de 'normale' manier.
Ik wilde niet dat mijn schoonouders het zouden weten, de band met hen is heel moeilijk (om niet te zeggen; rampzalig), en ergens associeerde ik onze onvruchtbaarheid toch met zwakte en schaamde mij daarover.
Mijn ouders en naaste familie wisten alles vanaf dag één, daar zijn we gaan uithuilen toen we net hoorden dat het niet zou lukken zonder medische hokus-pokus.
Ik was op een heel competitieve manier bezig met dat zwanger worden (ik weet het, belachelijk hoor!). Ik wilde zwanger zijn voor dat koppel dat na ons trouwde, voor mijn zus zwanger werd van een tweede, voor de jongere zus van mijn man...
Natuurlijk zijn die mensen ondertussen al allemaal ouders van één, of ondertussen twee kinderen. En raar genoeg, is dat voor mij een ongelooflijke opluchting gebleken. Voor ons geen competitie meer, als er een kindje komt, is dat nog alleen voor onszelf.
Ik vind het nu ook niet meer zo erg dat andere mensen het weten, en soms is het inderdaad een opluchting om dat te kunnen vertellen, om niet meer zo 'sterk' te moeten lijken.
Maar toch, iedereen die het weet, blijft vragen. Uit interesse, dat zeker, maar soms vind ik dat ook moeilijk. Zo vragen vrienden nu vaak 'wanneer we er weer aan beginnen'.
Ach ja, soms voel ik mij ook 'nen moeilijke mens', gekwetst als ze er niet naar vragen en ik mijn verhaal kwijt wil, geïrriteerd als iemand ernaar vraagt en ik wil er nu even niet over praten...
Da's voor anderen ook niet makkelijk.
Groetjes, Zonnebloem
Heel erg bedankt voor de reacties. Ik begin waarempel al weer 'goesting' te krijgen
Yvonna, wat erg van je miskraam. Dan denk je dat het eindelijk gelukt is... Moet vreselijk zijn.
Wij zijn nog jong, volgens de dokters hebben we nog 'tijd genoeg. Ik ben 27, mijn man 25. We hoorden dat het niet 'gewoon' zou lukken toen we 24 en 22 waren.
Wij hebben de eerste jaren nooit aan veel anderen verteld dat we geen kinderen konden krijgen op de 'normale' manier.
Ik wilde niet dat mijn schoonouders het zouden weten, de band met hen is heel moeilijk (om niet te zeggen; rampzalig), en ergens associeerde ik onze onvruchtbaarheid toch met zwakte en schaamde mij daarover.
Mijn ouders en naaste familie wisten alles vanaf dag één, daar zijn we gaan uithuilen toen we net hoorden dat het niet zou lukken zonder medische hokus-pokus.
Ik was op een heel competitieve manier bezig met dat zwanger worden (ik weet het, belachelijk hoor!). Ik wilde zwanger zijn voor dat koppel dat na ons trouwde, voor mijn zus zwanger werd van een tweede, voor de jongere zus van mijn man...
Natuurlijk zijn die mensen ondertussen al allemaal ouders van één, of ondertussen twee kinderen. En raar genoeg, is dat voor mij een ongelooflijke opluchting gebleken. Voor ons geen competitie meer, als er een kindje komt, is dat nog alleen voor onszelf.
Ik vind het nu ook niet meer zo erg dat andere mensen het weten, en soms is het inderdaad een opluchting om dat te kunnen vertellen, om niet meer zo 'sterk' te moeten lijken.
Maar toch, iedereen die het weet, blijft vragen. Uit interesse, dat zeker, maar soms vind ik dat ook moeilijk. Zo vragen vrienden nu vaak 'wanneer we er weer aan beginnen'.
Ach ja, soms voel ik mij ook 'nen moeilijke mens', gekwetst als ze er niet naar vragen en ik mijn verhaal kwijt wil, geïrriteerd als iemand ernaar vraagt en ik wil er nu even niet over praten...
Da's voor anderen ook niet makkelijk.
Groetjes, Zonnebloem
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 10 gasten