Ik wou ook doodgraag meter zijn, maar ben het niet geworden omwille van bepaalde 'voorrangsregels'. 2e meter was dan beloofd, maar kon dan blijkbaar ook niet omdat dat niet traditioneel was. Dat heeft toch wel wat gestoken bij mij, MAAR ik was zooo blij toen het baby'tje er uiteindelijk was, dat ik het direct allemaal vergat. Ik ben zelfs zo over mijn oorspronkelijke 'gekwetstheid' heen, dat ik zelf nu 1 vd respectievelijke ouders ga vragen om peter/meter te worden. Ze staan nu zelf te springen om peter/meter te zijn, maar ik plaag ze er wel ENORM mee (remember a few years ago, ge kunt niet alles hebben wat ge wilt hè), zodat ze echt denken dat ze geen enkel kans maken..HIHI. Ja dat is dan mijn slecht kantje hè
Ik wil maar zeggen: ik weet hoe het voelt om graag meter te zijn. Maar de keuze blijft bij de ouders en die moet iedereen ten allen tijde respecteren.Eerlijk gezegd: mensen die je ECHT graag zien, gaan nooit wrok blijven koesteren.
EN idd: ze wordt al oma, das verdorie al een wonder en het mooiste geschenk ever!