Pauze ..

[Vlindertje]

Eindelijk even rust... klinkt zo wreed dat ik dat zeg maar even naar 7 IUI en ICSI, zwanger .. na 11 weken mk ... cryo neg... in totaal iets langer dan 2 jaar ... EVEN UITBLAZEN .. gisteren zag ik vrouw met baby op braderij, die huilde, huilde en huilde... mensen keken scheef, de ouders met een knalrood hoofd, papa pakte kindje, dat gaf over op zijn mooie hemd, een kleine woordenwisseling dan en hup.. snel weg met buggy ....
God .. ik voelde mij even slecht toen ik dacht van "ow, ik eeeeeeeeeeeecht nog even niet", een superdubbel gevoel overviel me erna. voelde me even slecht mens. Ben zo bang voor een 2e ICSI te beginnen... hoop op mirakel nu in juli of augustus... wie herkent dit.. een pauze nemen even van alles en dat dat zo GOED DOET!

[milla]

Hallo vlindertje,

Hier ook even een pauze ingelast. Heb nu 6 ICSI's achter de rug en ICSI 7 is afgebroken ivm met maar 1 follikel. Ik heb wel een dochtertje van ICSI 3 en na ICSI 4 was ik zwanger van twee meisjes (helaas doodgeboorte op 15 weken). Nu ook even een pauze ingelast tot september (hoop ook op een mirakel) en gestart met accupunctuur. Hoewel ik doodgraag nog een kindje wil overvalt mij soms ook het gevoel "ook wel makkelijk eentje, en nu kan ik helemaal van haar alleen genieten". Voel mij hier soms ook heel schuldig over. Ach ondertussen ben ik heerlijk aan het genieten van deze "hormoon-vrije maanden".
HEERLIJK, heel even mijn leven weer terug ( na 4 jaar). Hopelijk voor jou komt het mirakeltje er, en anders heel veel succes bij je volgende poging! Geniet nog van het heerlijke weer.

Groetjes, Milla

[Kimzie]

Ik sluit me bij jullie aan! 't is te zeggen: ik sloot me bij jullie aan want mijn rustpauze is voorbij.
Na 5 IUI en 1 ICSI zwanger, maar miskraam op 6 weken en ook cryo negatief. Ik keek toen zo uit naar de vakantie! En die hebben we nu gehad en ben opnieuw gestart, maar ik moet zeggen dat ik er minder enthousiast over ben als de eerste keer. Je kent het al wat hé. En hoe groot is de kans dat het weer lukt?
Lag daarnet op de bank met hoofdpijn (door de combinatie sporten en suprefact) en dacht: 'hehe, dat zou ik niet meer kunnen als er een kindje is', en even was ik blij (allez, met een dubbel gevoel bij). Dus, heel herkenbaar!

[gezochte ooievaar]

hallo
ik ben bijna aan mijn 2e maand rust, nog 1 te gaan (normaal beginnen we weer in september) En eerlijk gezegd we hadden het echt nodig na 5iui,1IVF, en 1ISCI allen zonder rezultaat:(
Ik voel me veel beter in mijn vel, geen opgeblazen gevoel, gespannen borsten en huilbuien.
Het is nog met momenten moeilijk, maar ik geniet toch van de hormoonvrije maanden!!! Een aanrader voor wie het ook nodig heeft.
vele groetjes.

[lynn1209]

hey,

(deels off-topic) dit weekend twee dagen en nachten mijn neefje van 2,5 jaar op logee gehad. Heel leuk, super meegevallen, maar o zo vermoeiend! Soms denk ik dan wel, hoe doe je dat als je voltijds werkt.

Volgens mij is dat zoals met alles, je groeit daarin en vindt uiteindelijk een routine.
K wil doodgraag kindjes (al heel lang spijtig genoeg) Mijn neefje is mijn oogappeltje en is heel vaak hier of ik bij hem (super leuk) maar k ben soms echt wel blij dat ik hem naar huis kan doen (of zelf naar huis kan gaan) en kan genieten van een rustig avondje zonder drama!
Als ik dat denk dan voel ik me super schuldig, wie weet is het door deze gedachten dat ik niet zwanger raak?
K weet het dat het onzin is maar uiteindelijk begin je achter vanalles iets te zoeken.

De start aan die tweede ivf vond ik zelf ook redelijk moeilijk. Elke ivf eigenlijk. De schrik voor een volgende teleurstelling zit er zo hard in. Maar na een welverdiende pauze, volledig hormoonvrij ga je weer te springen staan om eraan te beginnen (mits een beetje schrik) . Geloof mij, hier is het toch altijd zo!
Geniet er maar van en voel je je niet klaar dan stel je het nog een maandje uit (of iets langer).
Groetjes

[L***]

hei lieve dames,
hier na een jaar met 6 iui's en 3 isci's - allemaal mislukt - ook even rust. 2 maanden zomerpauze. ik vind het aartsmoeilijk. precies alsof ik AL het verdriet van het afgelopen jaar te verwerken heb. eerste maand nu. dus nog een maand te gaan. en ik moet wel zeggen dat het na een paar weken begint te beteren. huilbuien, veel gepieker, discussies, innige emotionele momenten, ... ze passeren allemaal.
maar stilletjes aan geniet ik écht van mijn wijntjes en aperitiefjes, van de lange vakantie-ochtenden uitslapen, van de terrasjes doen en rondhangen zonder verplichtingen. (en ja, zonder huilende baby's ). ik denk dat ik nooit ga kunnen wennen aan steeds vroeg opstaan en zo. maar het is zoals je schrijft, je went eraan. en nu is het heerlijk dat dat wennen nog niet moet.
dus ja, het blijft dubbel... maar we pakken het zoals het komt. en we maken er het beste van. en daarom zijn we zo sterk. sterke madammen!! we gaan er komen, hoe dan ook! met of zonder huilende baby's...
liefs

[Noa]

Allemaal zo herkenbaar... Hier ondertussen gezegend met een icsi dochter na 3 jaar zwoegen. Nummer twee heeft er na 4 tp's nog geen zin in, en hier ook weer die dubbele gedachte. Er zijn al vele traantjes gevloeid, maar na 3 maanden rust voel ik mij stukken beter. Het zit weer allemaal op zijn plek in het kopke en ik kan niet wachten om er opnieuw tegenaan te gaan. En toch heel af en toe: als ik hier met het schaamrood op mijn wangen met mijn kleine driftkikker aan de arm de supermarkt afdweil, dan schiet de gedachte "no way een tweede" soms door mijn hoofd.

Zolang je tussendoor weer even jezelf terug kunt vinden en toch even kunt genieten van kleine dingen, dan komt het zeker goed. En die tegenstrijdige denkwijzen, volkomen normaal dus. Alleen wordt het veel te weinig uitgesproken. Idem eenmaal dat kindje er is. Veel geluk!

L***, jij ook het beste met de 2nd opinions hé!

[gezochte ooievaar]

hello
ja ik ken die 2strijdigheid maar al te goed. Vandaag op babybezoek geweest, en ik moest natuurlijk wenen (maar dat is de enigste vriendin die op de hoogte is) dus het was niet zo een ramp....
maar dan denk ik ook, wil ik het echt wel, zo'n huilende baby, slaapeloze nachten,
Wij hebben ons petekindje en compani ook redelijk veel op bezoek en ik vindt het ook best vermoeiend en dan ben ik blij als ze weer thuis zijn en wij rust hebben

Maar ja we kiezen ervoor en doordat het zo lang duurt heb je teveel tijd om er over na te denken zeker
....
grtjs

[lynn1209]

Maar ja we kiezen ervoor en doordat het zo lang duurt heb je teveel tijd om er over na te denken
....

Daar heb je een punt! Zo had ik het helemaal nog niet bekeken!

[SN]

idd, wij hebben meer tijd om hierover na te denken... even in het kort mijn verhaal : na 2 IUI, 5 IVF (waarvan 4 verse) en 1 ICSI (verse) waren we na 4 jaar eindelijk zwanger... een tweeling!! vreugde alom. ze worden geboren op 38,5 weken (na voorweeën, platliggen, weeënremmers.... ). heb veel gedacht : doeme, als je ongeluk hebt in zoiets, kan het gewoon niet zijn dat je een "onbezorgde" zwangerschap hebt... maar goed, ze waren klein, maar gezond (een jongen en een meisje). 17 dagen couveuse en dan naar huis. Ik gaf borstvoeding en moest dus elke 2 à 3 u op. Hing ze wel samen aan... Enorm vermoeidend, maar dat gevoel had ik nooit willen missen! ze zijn nu 9 maanden en sinds 3 maanden ben ik weer aan het werk in 4/5de ... en jongens, het is vaak zwaar. Ik wil niet klagen want we hebben eindelijk kinderen, maar het is vaak dat ik oververmoeid ben en de laatste energie steek in mijn bengeltjes. maar als moeder ga je er gewoon voor... je doet dat hoor, zonder daar veel bij na te denken... ik ben oh zo verliefd op mijn snoetjes en zij zijn mijn wereld... het is gewoon heeeel anders als het je eigen kinderen zijn, geloof me vrij.

Er is een vriendin die onlangs vertelde dat ze zwanger is, al bijna 17weken... tegen niemand had ze al iets verteld, zelfs haar ouders waren nog maar net op de hoogte. ze doet niets anders dan wenen en kan maar niet wennen aan het idee dat ze mama wordt.... en dat alleen omdat het dadelijk gelukt is! en ook daar kan ik veel begrip voor opbrengen. Wij hebben mss te veel tijd tijdens de behandelingen, maar als het zo plots is, is het zeker evenzeer wennen.

Wat is dan het beste hè? wij die zoveel moeite moeten doen en vinden dat onze kindjes meer dan ooit gewenst zijn door alles wat we moeten doorstaan of deze vriendin, die haar kindje natuurlijk ook doodgraag wil, maar net die tijd nodig heeft... ik denk dat iedereen af en toe wel eens moet klagen en zijn ei gelegd moet krijgen

Ik heb tijdens die 4 jaar ook een jaar pauze ingelast. Dat deed deugd, maar eerlijk... ik keek er ook echt wel naar uit om terug te kunnen beginnen met de behandelingen! Als dat moedergevoel de kop opsteekt, kan je dat toch niet wegsteken. En dat je af en toe dat gevoel krijgt van "oh jee, toch nog maar even wachten", is niet meer dan normaal... zelfs tijdens je zwangerschap kan je al eens twijfelen of je wel echt klaar bent voor het moederschap. Maar geloof me, alles valt in de plooi en éénmaal dat het kleintje er is, lijkt het net of het nooit anders is geweest

[Noa]

't Is precies zoals jullie schrijven... We moeten er zo lang voor vechten dat we gewoon teveel tijd hebben om na te denken. Soms een nadeel hé, het onbezorgde zoals SN schrijft is voor ons zo ver weg. Eens je zwanger bent valt een enorme last van je schouders, "Oef", maar echt onbezorgd genieten? No way. Ik heb tot het moment dat mijn dochter gezond en wel in mijn armen lag, heel dikwijls gepanikeerd. (soms met rede, want hier ook geen vlekkeloze zwangerschap gehad). Ik heb het eigenlijk nu nog hoor, dat dat zorgeloze ver te zoeken is. Als ik vergelijk met veel van mijn vriendinnen die ongeveer op hetzelfde moment mama werden, dan trek ik soms grote ogen. Heu, laten die hun bengels daar nu alleen, Heu, moeten die kindjes geen dikke laag zonnecrème op, blabla... Ik was zo niet, ik was eerder een "je m'en fou type", maar de jaren van behandelingen en het afvragen van komt er ooit een kindje, bang zijn kinderloos achter te blijven, hebben van mij toch een ander mens gemaakt. Dolgelukkig met mijn schatje, maar nog steeds een bezorgd kieken dat over alles en nog wat veel te veel nadenkt. Och ja! Hier vinden we nog eens gelijkgestemde zielen.

[Sterretje]

Oh Noa zo herkenbaar.
Ik verwen mijn kleintje echt veel (net te veel natuurlijk), maar ik ben er altijd, als overbezorgde moeder.
Altijd grote valies met spullen mee als we weg gaan, zorgen voor op tijd en stond haar eten, zonnecrème, slaapjes op uur en tijd.
Ik trek ook m'n wenkbrauwen op als ik mensen uit mijn omgeving 'lakser' zie omgaan met hun kindjes. Dan denk ik soms van: 't is zonde. Die kindjes zijn natuurlijk niet minder gewenst dan het onze, maar wij hebben heel wat meer moeten doorstaan en willen nu echt geen risico's nemen.
Ik ben daar soms echt paranoia in, zoals altijd alle deuren vast doen, ze moesten mijn kleintje maar eens ontvoeren

[Noa]

Haha, Sterretje toch, 't is soms wat hé, ik ben ook zo erg hoor... Ook altijd gepakt en gezakt met een veel te grote valies voor ons meiske, je weet nooit dat ze dit of dat ze dat. Man, tegen dat wij soms kunnen vertrekken sta ik al in schuim en zweet omdat ik altijd maar dingen bij verzin.
Met dat warme weer stonden alle ramen hier boven wagewijd open. Plots schoot het 's nachts als een flits door mijn hoofd: wat als ze uit haar bed klimt, een stoeltje voor het raam schuift en eruit tuimelt?! Haha, 't kind is 20 maanden, kan in geen 100 jaar uit haar bedje. En toch heb ik vlug de ramen in kantelstand gezet.

[milla]

Heerlijk om te lezen dat er hier nog zo´n "overbezorgde" moeders bestaan. Ik ben hier echt een schoolvoorbeeld van . Ik sleur altijd zoveel mee dat ik er meerdere kinderen van kan onderhouden. Mijn mama lacht mij altijd uit dat, als mijn dochter maar twee uur bij haar is, ik toch een thermometer en paracetamol meegeef (kan het echt niet helpen, ze zou eens ziek moeten worden). Ben ook als de dood dat er iets met haar gebeurt. Ze is nu net twee geworden en een echte wegloper, ze geeft er helemaal niks om als mama uit beeld is. Verstoppen onde winkelrekken is het liefste wat ze doet (erg slecht voor mijn "moeder-hart"). Ik hoop dat die overbezorgdheid toch in de loop van de tijd iets mindert want ik word soms zot van mijn eigen (en wat als ze begint uit te gaan???? ).

Groetjes, Milla

[Sterretje]

haha Mila, zo erg ben ik niet. MAar 't is herkenbaar; de bezorgdheid betert er niet op.
Weet je, ik kan hier uren uitwijden over hoe graag ik mijn dochtertje zie.
De essentie van de zaak is dat onze kindjes super super super hard gewenst zijn en niets zullen ontbreken. Dan mogen wij nog blij zijn met onze gezonde kindjes. Er is zo veel miserie op de wereld voor zo veel kindjes en dan breekt mijn hart.
Een kindje krijgen is het mooiste geschenk ter wereld, en er zijn er zo veel die het meer dan wat dan ook willen en niet krijgen, en er zijn altijd mensen die niet beseffen wat voor hun wonder uit hun schoot komt!
xxx