Bericht
door cimoca » 12 juli 2010, 15:22
goh weet je, ik denk dat Mies vooral de nagel op de kop slaat. Tenslotte zijn we bijna 10 jaar getrouwd en heb ik nooit eerder aan de alarmbel getrokken. Maar nu alle pijn van mama's dood is weer volledig naar boven gekomen door mijn pa met zijn madam dat ik me nu afvraag voor wat ik het allemaal doe, mij doodwerken. zodat mijn man kort na mijn dood ook voor vervanging kan zorgen ???
Stom dat ik daar mee in mijn kop zit, maar zo is het nu eenmaal.
En eigenlijk gedraagt mijn man zich niet anders dan vroeger. alleen toen werkte hij in het buitenland en kon hij niet meehelpen dus deed ik het allemaal maar alleen. nu werkt hij in Belgie en verlangt hij hetzelfde luxeleventje als toen. En ik ga daar dan tegen in. Hij is altijd doodmoe want hier moet hij natuurlijk vroeger op dan in londen waar hij juist 5 minuutjes metro had van hotel naar werk. En hij vindt het raar dat ik moe ben want ik doe toch alleen maar wat ik gewend ben, hij vraagt niets extra. Maar ik doe wel de kuis extra + met hem thuis heb ik er nog een extra kind bij en 't is juist dat dat voor de meeste probs zorgt.
Ik denk ook dat ik nu inderdaad pas in het rouwproces van mama zit : toen ze stierf was ik zo bezorgd om de manier waarop de meisjes haar dood zouden verwerken. vooral omdat onze oudste bij haar in de auto zat toen ze stierf. Eigenlijk heb ik toen nooit echt om haar dood kunnen rouwen, alleen maar om het verlies en vooral om het verlies voor de meisjes. Constant was ik bezig : kunnen de meisjes de begrafenis aan?, kunnen de meisjes verder zonder hun moeke, hoe moet ik hen doodgaan uitleggen, hoe leg ik hen verassen uit?? Ik wou niet bij de begroeting gaan staan uit schrik dat de meisjes dat niet aankonden. Later werd ik dan compleet ongepland zwanger. En ik heb me zo schuldig gevoeld van hoe kan ik nu zwanger zijn met mijn mama pas dood. En nu, met mijn pa zijn madam is de slag eigenlijk groter als toen, hoe stom het ook klinkt.
Versta me niet verkeerd: ik hou van mijn man. En ik weet dat hij me graag ziet. Maar na 10 jaar weet ik dat ik zowel practisch als emotioneel volledig alleensta. Het enige dat hij naast zijn werk doet is het gras afrijden en ik weet zeker mocht ik dat één keer doen, dat ik dat ook aan mijn been heb. Boodschappen heeft hij nog nooit gedaan, alleen maar zeuren hoeveel geld ik uitgeef.
Engel: ik weet hoe meer ik doe, hoe meer er verwacht wordt en hoe minder waardering. Daarom dit weekend is de badkamer niet gekuist. Was niet de bedoeling maar ik heb zondag geslapen tot halfzeven ipv om 5 uur op te staan en de badkamer is er aan over geschoten ( we moesten weg zondag).
Maar een superwoman ben ik niet hoor, absoluut niet, moest ik het zijn zou het wel in orde zijn.
En Loeki, ik verlang zelfs niet dat hij kookt, als hij juist al zou warm eten op werk dan moet ik al niet meer koken. Van mij moet hij ook niet helpen met poetsen en zo, gewoon voor de tuin zorgen zodat ik me niet moet schamen omdat het gras kweet niet hoe hoog staat en 't onkruid hoger dan de bloemen, of de oprit kweet niet hoe zwart. gewoon even hard doordoen als ik. Maar hij is content als hij op een weekend 5 onkruidjes getrokken heeft. Als ik een halve dag in
de tuin werk zit de groene bak stampvol. als ik een week of drie niets doen dan is na de drie weken de bodem nog niet bedekt..
bedankt omdat ik mag uitrazen
cinne
