Nu ik een miskraam heb na deze surprise-zwangerschap, besef ik weer ten volle waar het hier op DVO allemaal om gaat... waar de moeilijkheden liggen, de gevoeligheden. Het is nog allemaal heel erg aanwezig in mij, veel meer dan ik eigenlijk had verwacht vóór we voor het brusje gingen...
En ik moet zeggen: eigenlijk heb ik er echt wel genoeg van, van al dat zwangerschaps-gedoe. Ik denk dat ik zowiezo effe een paar maandjes rust nodig heb. En mij volledig concentreer op het ene wondertje dat ik al heb. Want hoe relaxed ik ook was door deze surprise-zwangerschap, zo hard ben ik terug met beide voetjes op de grond gezet de afgelopen 2 dagen. Al is het maar één of andere aankondiging op Facebook die "goed nieuws" voorspelt... direct gaan weer al die alarm-bellen af van "het gaat toch niet waar zijn he, NEE HE!! PLIES PLIES laat het iets anders zijn dan een zwangerschap!!!"
En dan denk ik reflexmatig dat ik dringend mijn "wie kan er binnenkort aankondigen dat ze zwanger zijn"-lijstje moet gaan updaten, kwestie van mentaal voorbereid te zijn.
En eigenlijk heb ik daar totaal geen zin in. Voor zo'n emoties enzo ben ik echt nog niet klaar hoor. Effe niet. Ik wist wel dat al die dingen diep vanbinnen nog aanwezig waren, maar ik wist niet hoe rap dat dat terug naar boven komt...
Ik weet ook dat ik voor een volgende zwangerschap absoluut niet zo relaxed zal zijn om terug te beginnen proberen. Ah nee he, want nu weet ik dat er weldegelijk een kans is. Het wonder heeft zich al eens voorgedaan. Maar ik ben dus niet klaar voor teleurstellingen van dat niveau, van het niveau waarop je weet dat een zwangerschap weldegelijk tot de mogelijkheden behoorde maar het toch niet mocht zijn... Dus nee ik heb geen zin in terug een aaneenrijging van teleurstellingen. Of nog een miskraam. Of alweer een zwangerschap vol complicaties (ik moet nog steeds zwangerschapsdiabetes en zwangerschapsvergiftiging krijgen, of een placenta previa, kwestie van mijn lijstje met zwangerschaps-complicaties te kunnen gaan aanvullen

)