Wappie,
ik kan je alleen maar gelijk geven. Jij bent de mama en het allerminste wat ze kunnen doen is jouw richtlijnen volgen. ik herinner me zo'n discussie tussen mijn moeder en schoonmoeder. Mama heeft tot haar dood altijd op onze schatten gelet. En voor de kids was zij echt een 'vervangmama' maar als we samen ergens naartoe gingen was ik de enige beslisser. Zij zou nooit een beslissing van mij afgekraakt hebben, ook al was ze het er niet mee eens, mijn wil is wet. Bij mijn schoonmoeder moest en moet ik altijd mijn stekels opzetten om mijn beslissingen te laten gelden. mijn schoonmoeder beklaagde zich bij mijn mama dat het niet makkelijk voor haar kon zijn om op de kinderen te passen terwijl ik zo strict was; Waarop mijn mama antwoordde dat ik de enige mama was en dat het mijn recht en plicht was om de regels op te leggen. en dat ze die regels nooit zou afvallen want dat dat wel heel egoïstisch zou zijn.
Wordt er bij jullie schoonouders ook zo gewedijverd tussen de kleinkinderen? Als onze kids iets kunnen dan konden/ kunnen het nichtje en neefje dat altijd veel vroeger, beter, mooier. Om gek van te worden.
vorige keer dat we er waren zei mijn oudste trots dat ze een zwembrevet van 1000 m gezwommen had. Reactie van schoonvader : nichtje heeft er al heel lang één van 10000 m
. Je had dat teleurgesteld gezichtje moeten zien want zij beseft natuurlijk nog niet dat dat onmogelijk is. Waarop ik fijntjes zeg dat dat raar is want dat 1500 m het langste zwembrevet is dat er bestaat en dat dat toch fijn moet zijn om een juf gevonden te hebben die zelf brevetjes in elkaar knutselt
Waarop schoonvader tegen mij zegt : allé de betweter is weer bezig ze.
Mijn man zegt dan: waarom zwijg je niet gewoon? Maar 1 : als hij daarstaat te lullen en zaken zegt die pertinent onwaar zijn, zou ik in normale omstandigheden nog zwijgen , uiteindelijk maakt hij alleen maar zichzelf belachelijk. Maar het wordt wel iets anders als hij met zijn gelul mijn kids onderuit haalt. en dan geef ik lik op stuk. En 2 : als ik elke keer moet zwijgen en knikken, waarom doe ik dan nog moeite om er een ganse namiddag gaan pootje-op te spelen.
Min jongste dochtertje heeft het een tijdje heel moeilijk gehad met de correcte uitspraak van twee- of drie klanken ( vb trein, slapen, springen,...) Het kind werd gewoon uitgelachen door haar bloedeigen grootouders. Toen mijn man vorig jaar in Zuid-Afrika zat voor zijn werk heb ik 2 dagen geoefend zodat ze het toch goed kon uitspreken want anders ging het toch weer de laughing joke van het feestje zijn. Nu gaat het dankzij de logo ontzettend goed. Toen ik laatst uit pure gewoonte het neefje verbeterde ( groen ipv gjoen), kreeg ik de wind van voren van schoonmoeder want zij vond dat hemeltergend. Als reactie daarop begon ze dan maar over het feit dat ons dochtertje " wit" verkeerd uitsprak, wat niet zo is, zij spreken het dialectisch maar door de logo heeft ons dochterje de perfecte uitspraak. En lachen dat het was. Ons dochtertje kwam me achteraf heel ongelukkig vragen of ik de praatjuf nog eens ging vragen hoe ze "wit" moest uitspreken. Dan breekt je hart
Enfin, na bijna 9 jaar heb ik er me stilletjesaan bij neergelegd dat onze 3 kids in hun ogen tweederangs-kleinkinderen zijn. Zoals mijn man zegt : wij weten wel beter en daar draait het om.
groetjes
cinne
" (met oogdraaing bij) en dan mijn ventje: "Jawel Ma, da maaktw wel uit! We zijn lang op de sukkel om da manneke te doen bijkomen en we zouden heel graag hebben dat gij dat ook doet" 
Dus mama blij dat ventje het voor haar opneemt 
