Goh, Loeki en Mies, je moeder verliezen op je dertiende is alles behalve evident; ik was uiteindelijk al 38. Maar het was nog altijd veel te vroeg.
Sterretje, nu weet je direct wat je haar de volgende keer cadeau kan doen hé : een ticket voor de zoo
. Nee serieus, ik zou er mij ook aan storen.
Loeki, nee ik heb nooit een goeie band gehad met mijn pa. Hij was (en is?) een heel dominante, strenge en veeleisende man. Het enige wat telde waren schoolresultaten, ik mocht geen buitenschoolse activiteit doen, verjaardagsfeestjes waren niet nodig ( mijn mama organiseerde die dan achter zijn rug), op kamp mochten we ook al niet, vakanties bestonden uit onkruid trekken en grote kuis, vriendinnetjes uitnodigingen mocht niet want dan werd het huis vuil, ik was 16 ten ik voor de eerste keer naar de cinema mocht en dan alleen maar omdat we de film voor school moesten zien,... Het heeft me echt destijds ontzettend veel moeite gekost om zelfvertrouwen te krijgen.
Ook tegen mijn moeder was hij veeleisend, het enige wat mocht was werken, ze heeft haar gezondheid letterlijk om zeep geholpen door hem. als ze 5 minuten rustte kregg ze te horen dat ze lui was.
Ongeveer 10 jaar geleden kwam hij op een nieuwe dienst terecht en daar werkte die andere ook. en toen veranderde hij compleet. Met haar kon hij lachen . toen konden er ineens wel uitstapjes gemaakt worden op voorwaarde tenminste dat X er bij was. Wou mama ergens naartoe dat X niet interesseerde dan ging het niet door. Maar alles wat X voorstelde was zoveel leuker, zoveel beter, zoveel interessanter. Niet te verwonderen dat ik haar echt niet kan uitstaan hé.
Ik heb mama zo dikwijls gezegd dat ze hem moest buiten smijten maar ja... Had ze het maar gedaan dan leefde ze nu waarschijnlijk nog. Door haar gezondheid stond ze op de rand van haar graf, maar mijn pa en X hebben haar wel een serieuze por gegeven waardoor ze er over gedonderd is.
En nu zit zij in mama's huis ( en ja, ik weet dat het ook dat van hem is maar loigt emotioneel zo gevoelig)... Ik heb mama ooit beloofd dat ik ervoor zoyu zorgen dat de kinderen X nooit als een vervangoma zouden zien en die belofte wil ik houden. Hij probeert natuurlijk alles om de kinderen toch voor zijn kar te spannen. Ik heb hem nooit zo vriendelijk gezien als sinds hij het verteld heeft. Vroeger was het altijd roepen en tieren op de kinderen. Als ze een beetje water morsten kregen ze bijna politieverhoor.Als mijn man vroeger vroeg om iets van tuingereedschap te gebruiken moesten we dat 3 weken op voorhand vragen, smeken bijna en instant teruggeven. Nu zou hij het bijna komen voor de voeten leggen.
Allemaal zo hypocriet.
Elke keer als ik haar "thuis" zie, ben ik letterlijk ziek. Ik heb de laatste 3 weken bijna geen oog toegedaan omdat ik constant lig te piekeren over hoe ik in godsnaam moet omgaan met het feit dat ze er nu eenmaal is in zijn leven. eerlijk ik kan het niet, ik wil mama op feestjes, niet die trut die ons leven verziekt heeft.
Vanmorgenlas ik in een vriendenboek die mijn oudste dochtertje geschreven had. de vraag was wat neem je mee op een onbewoond eiland. ze had geschreven: mama en papa, zus en broer en moeke in mijn hartje. De tranen stonden in mijn ogen.
Zeg het maar als jullie mij egoistisch of een klein kind vinden. Misschien ben ik dat wel maar weet je moest hij nu een relatie hebben met iemand die hij pas na mama's dood zou leren kennen nhebben dan zou ik misschien zelfs een beetje blij voor hem geweest zijn . Maar nu niet, nu haat ik hem ervoor want in mijn ogen zijn die 2 samen de grootste reden van mama's dood
cinne
. Niks mee aan te vangen. Ik heb eigenlijk ook op een gegeven moment met hem gebroken. Ik haalde er toch niks meer uit uit die relatie. Mss moet je je dat ook afvragen... Waarom wil je hem nog zien, en wat heb je "ervoor over". Als het is met vriendin, kan dat dan, of heb je dan liever niks?
. Ik heb maar snel gezegd dat ze hem dat niet mag geven om mee te spelen. Alé dat is toch geen speelgoed.
'k zal er maar van uitgaan van wel zeker....