Dag iedereen,
ik ben nieuw hier. We staan dan ook nog aan het begin van alles. We probeerden ongeveer een jaar voor een kindje en intussen zijn we er net achtergekomen dat de natuurlijke manier niet zal lukken omdat er bij mijn man geen zaadcellen aanwezig zijn. Overmorgen ga ik naar de gyneacologe voor mijn eerste onderzoek en ik veronderstel dat zij ons dan kan vertellen wat er mogelijk is...
En ja hoor, ik heb ook al last van dat gedoe op het werk - al besef ik erg goed hoe pril het nog maar is en hoeveel moeilijker het nog moet zijn voor jullie die al zo lang bezig zijn met behandelingen en dergelijke!!
Toen ik deze website vond, vond ik vooral de herkenbaarheid van sommige teksten heel troostend, en dat had ik ook met dit forumonderwerp. Want hoe vaak mensen misschien zouden zeggen dat ze "het begrijpen" als je het ze vertelt, ze begrijpen het toch nooit écht...
Ik wens iedereen alleszins nog heel veel succes!
dagelijkse confrontatie op het werk
-
lyse
- Berichten: 1446
- Lid geworden op: 19 juni 2009, 16:59
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
-
lyse
- Berichten: 1446
- Lid geworden op: 19 juni 2009, 16:59
Bedankt voor jullie steun, dames... Ik denk ook dat ik deze boosheid en frustratie altijd zal meedragen, wat er verder ook gebeurt... Het is gewoon zo oneerlijk allemaal. Ik ben ook blij voor haar maar hun geluk confronteert ons gewoon des te harder met de vraag waarom het bij ons maar niet wil lukken... 
-
Ahiha
- Berichten: 1093
- Lid geworden op: 26 januari 2010, 19:49
Hallo allemaal,
Ik ben (jammergenoeg) al een tijdje actief op dit forum en nu moet er mij echt iets van het hart ivm collega's.
Enkel de directeur, mijn parallell-collega en een andere vriendin/collega zijn al 2 jaar op de hoogte van onze behandelingen. Sinds vorige week is ook de secretaresse op de hoogte (wegens geregel ziektedagen etc...). Had haar duidelijk gezegd dat alleen de directeur en juf X ervan wisten en dat ik dit zo wil houden omdat ik er niet over wil praten. Het ligt me te gevoelig. Zij deed heel begrijpend en lief. Ik was zelfs nog blij dat ik het aan haar had verteld...
En dan gisteren... man!! Ik loop over speelplaats en komt er daar een collega waar ik TOTAAL geen contact mee heb (en ook ni wil...) naar mij 'hey, heb gehoord dat je niet kan zwanger worden?' POINK!! Heb vlug afgewimpeld dat ik er niet over wil praten. Komt ze nog es af : ik wil even met je praten. Ik : Mens, laat mij gerust. Ben echt een halfuur in mijn klas zitten huilen. Waar moeit die haar mee? Hoe weet die dat (secretaresse natuurlijk)? Alee, praten die nu heel de tijd over mij?
Moet je weten dat zelfs mijn ouders ni op de hoogte zijn en dan weet heel de school het???
En 'savonds... ik stond gezellig met enkele collega's te praten. Was die rosse trut daar wel ni weer zeker! Ahiha, ik wil met u praten. Luister even naar mij. Amaai, ik ben daar uit mijn krammen geschoten. 'Hebt gij wel hersens in uw kop of op zijn minst een beetje menselijke tact? Als ik u zeg mij met rust te laten, doe dat dan ook' Wow, die collega's die erbij stonden wisten ook ni wa er gebeurde. Ik word nooit boos.
Och... ik zit nu al meer dan een dag hiervoor te huilen. Ik sta op ziekte wegens overstimulatie maar ben toch gaan werken om 'mijn gedachten te verzetten' en dan merk je dat je ook op je werk er constant mee wordt geconfronteerd. Ik heb ECHT geen zin om maandag terug te gaan. Nu ik weet dat er lekker over mij gepraat wordt... Ik heb al zelf niets te zeggen over wanneer en of ik zwanger word en nu mag ik blijkbaar ook nog niet kiezen wie ik wel of niet op de hoogte breng. En volgens Rosse Trut ook al niet met wie en wanneer ik er over wil praten.
Amaai, rosse trut heeft mij veranderd in een emo-wrak. Ik ben echt op.
Iemand raad voor mij? Ik mag en wil eigenlijk thuisblijven. Of moet ik de confrontatie aangaan? Maar hoe? (zonder in tranen uit te barsten. Ik ben iemand die er niet over praat, dan bestaat het niet, dan ben ik niet triest. Snappie?) Pfff... hoe pak ik dit nu aan? Wetend da iedereen dus achter mijn gat praat over mijn persoonlijk leven....
Ik ben (jammergenoeg) al een tijdje actief op dit forum en nu moet er mij echt iets van het hart ivm collega's.
Enkel de directeur, mijn parallell-collega en een andere vriendin/collega zijn al 2 jaar op de hoogte van onze behandelingen. Sinds vorige week is ook de secretaresse op de hoogte (wegens geregel ziektedagen etc...). Had haar duidelijk gezegd dat alleen de directeur en juf X ervan wisten en dat ik dit zo wil houden omdat ik er niet over wil praten. Het ligt me te gevoelig. Zij deed heel begrijpend en lief. Ik was zelfs nog blij dat ik het aan haar had verteld...
En dan gisteren... man!! Ik loop over speelplaats en komt er daar een collega waar ik TOTAAL geen contact mee heb (en ook ni wil...) naar mij 'hey, heb gehoord dat je niet kan zwanger worden?' POINK!! Heb vlug afgewimpeld dat ik er niet over wil praten. Komt ze nog es af : ik wil even met je praten. Ik : Mens, laat mij gerust. Ben echt een halfuur in mijn klas zitten huilen. Waar moeit die haar mee? Hoe weet die dat (secretaresse natuurlijk)? Alee, praten die nu heel de tijd over mij?
Moet je weten dat zelfs mijn ouders ni op de hoogte zijn en dan weet heel de school het???
En 'savonds... ik stond gezellig met enkele collega's te praten. Was die rosse trut daar wel ni weer zeker! Ahiha, ik wil met u praten. Luister even naar mij. Amaai, ik ben daar uit mijn krammen geschoten. 'Hebt gij wel hersens in uw kop of op zijn minst een beetje menselijke tact? Als ik u zeg mij met rust te laten, doe dat dan ook' Wow, die collega's die erbij stonden wisten ook ni wa er gebeurde. Ik word nooit boos.
Och... ik zit nu al meer dan een dag hiervoor te huilen. Ik sta op ziekte wegens overstimulatie maar ben toch gaan werken om 'mijn gedachten te verzetten' en dan merk je dat je ook op je werk er constant mee wordt geconfronteerd. Ik heb ECHT geen zin om maandag terug te gaan. Nu ik weet dat er lekker over mij gepraat wordt... Ik heb al zelf niets te zeggen over wanneer en of ik zwanger word en nu mag ik blijkbaar ook nog niet kiezen wie ik wel of niet op de hoogte breng. En volgens Rosse Trut ook al niet met wie en wanneer ik er over wil praten.
Amaai, rosse trut heeft mij veranderd in een emo-wrak. Ik ben echt op.
Iemand raad voor mij? Ik mag en wil eigenlijk thuisblijven. Of moet ik de confrontatie aangaan? Maar hoe? (zonder in tranen uit te barsten. Ik ben iemand die er niet over praat, dan bestaat het niet, dan ben ik niet triest. Snappie?) Pfff... hoe pak ik dit nu aan? Wetend da iedereen dus achter mijn gat praat over mijn persoonlijk leven....
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
Hey Ahiha,
Pffft. Echt een kl*te situatie. Dikke knuf!
Je hebt eigenlijk twee opties:
1) je roept iedereen samen. Vertelt het dat ze dingen over je prive-leven weten dat je liever voor jezelf had gehouden en dat je geen zin hebt om erover te babbelen en dat je hoopt dat ze dat respecteren. Gewoon kort en bondig
2) je doet alsof je neus bloedt. In het begin voel je je wat onwennig en ongemakkelijk, maar de roddels zullen rap uitgestorven zijn als er geen nieuwe toevoer aan info is. (ik begrijp dat je in het onderwijs werkt, misschien kan je dan thuis blijven tot het schooljaar gedaan is?)
Bij mij is er ook ontzettend veel over mij geroddeld, maar ze hebben nooit de echte toedracht van de feiten geweten, dus liet ik ze maar roddelen. (ik koos dus voor optie 2)
Een ander groepje collega's moet me ooit gespot hebben bij gyneco voor een echo ofzo, want er ging een tijdje de ronde dat ik zwanger was
. De weken nadien hebik mijn strakste outfits uit de kast gehaald 
en zij maar staren 
Ahiha, veel succes meid en veel beterschap met de overstimulatie!!
Knuf,
Repelsteeltje
Pffft. Echt een kl*te situatie. Dikke knuf!
Je hebt eigenlijk twee opties:
1) je roept iedereen samen. Vertelt het dat ze dingen over je prive-leven weten dat je liever voor jezelf had gehouden en dat je geen zin hebt om erover te babbelen en dat je hoopt dat ze dat respecteren. Gewoon kort en bondig
2) je doet alsof je neus bloedt. In het begin voel je je wat onwennig en ongemakkelijk, maar de roddels zullen rap uitgestorven zijn als er geen nieuwe toevoer aan info is. (ik begrijp dat je in het onderwijs werkt, misschien kan je dan thuis blijven tot het schooljaar gedaan is?)
Bij mij is er ook ontzettend veel over mij geroddeld, maar ze hebben nooit de echte toedracht van de feiten geweten, dus liet ik ze maar roddelen. (ik koos dus voor optie 2)
Een ander groepje collega's moet me ooit gespot hebben bij gyneco voor een echo ofzo, want er ging een tijdje de ronde dat ik zwanger was
. De weken nadien hebik mijn strakste outfits uit de kast gehaald en zij maar staren Ahiha, veel succes meid en veel beterschap met de overstimulatie!!
Knuf,
Repelsteeltje
-
Zij en haar
- Berichten: 576
- Lid geworden op: 26 mei 2010, 16:41
Hey Ahiha,
Misschien zul je dit niet graag horen, maar mag ik even de situatie open trekken...?
Ik keur het HELEMAAL niet goed dat die secretaresse over jou heeft gepraat tegen andere mensen...! Maar, zou het niet kunnen dat die collega in kwestie (je zegt zelf er eigenlijk totaal geen contact mee te hebben) in een gelijkaardige situatie heeft gezeten?
Misschien heeft de secretaresse het haar verteld, omdat net zij weet hoe het is, en wil die collega je gewoon helpen en steunen...?
Het is maar een idee die in me opkwam, misschien klopt het helemaal niet... maar het is helemaal niet zeker dat iedereen in de school het nu weet... Toch? Misschien wilde die secretaresse gewoon maar 'helpen'... Een beetje onbeholpen en niet echt correct, maar het kan vanuit haar opzicht goed bedoeld zijn... (??)
In elk geval: ik zou er de secretaresse wél over aan spreken en vragen waarom ze dat heeft gezegd tegen die collega. Je hebt het recht dt te weten, vind ik!
Heel veel succes,
Liefs,
Z/H
Misschien zul je dit niet graag horen, maar mag ik even de situatie open trekken...?
Ik keur het HELEMAAL niet goed dat die secretaresse over jou heeft gepraat tegen andere mensen...! Maar, zou het niet kunnen dat die collega in kwestie (je zegt zelf er eigenlijk totaal geen contact mee te hebben) in een gelijkaardige situatie heeft gezeten?
Misschien heeft de secretaresse het haar verteld, omdat net zij weet hoe het is, en wil die collega je gewoon helpen en steunen...?
Het is maar een idee die in me opkwam, misschien klopt het helemaal niet... maar het is helemaal niet zeker dat iedereen in de school het nu weet... Toch? Misschien wilde die secretaresse gewoon maar 'helpen'... Een beetje onbeholpen en niet echt correct, maar het kan vanuit haar opzicht goed bedoeld zijn... (??)
In elk geval: ik zou er de secretaresse wél over aan spreken en vragen waarom ze dat heeft gezegd tegen die collega. Je hebt het recht dt te weten, vind ik!
Heel veel succes,
Liefs,
Z/H
-
Mona Lisa
- Berichten: 514
- Lid geworden op: 13 augustus 2009, 13:21
ahiha,Zij en haar schreef:Hey Ahiha,
Misschien zul je dit niet graag horen, maar mag ik even de situatie open trekken...?
Ik keur het HELEMAAL niet goed dat die secretaresse over jou heeft gepraat tegen andere mensen...! Maar, zou het niet kunnen dat die collega in kwestie (je zegt zelf er eigenlijk totaal geen contact mee te hebben) in een gelijkaardige situatie heeft gezeten?
Misschien heeft de secretaresse het haar verteld, omdat net zij weet hoe het is, en wil die collega je gewoon helpen en steunen...?
Het is maar een idee die in me opkwam, misschien klopt het helemaal niet... maar het is helemaal niet zeker dat iedereen in de school het nu weet... Toch? Misschien wilde die secretaresse gewoon maar 'helpen'... Een beetje onbeholpen en niet echt correct, maar het kan vanuit haar opzicht goed bedoeld zijn... (??)
In elk geval: ik zou er de secretaresse wél over aan spreken en vragen waarom ze dat heeft gezegd tegen die collega. Je hebt het recht dt te weten, vind ik!
Heel veel succes,
Liefs,
Z/H
het is helemaal niet simpel hé, maar toen ik je verhaal las, had ik deze post van Z/H nog niet gelezen ... maar ik dacht eigenlijk gewoon net hetzelfde.
deze collega heeft het gesprek misschien niet tactvol gestart, maar misschien zocht ze even toenadering omwille van het feit dat ze in dezelfde situatie zit/zat.
Ik zou geen andere reden weten waarom ze anders naar je toe zou komen aangezien jullie eerder zo weinig contact hadden.
om zeker te zijn kan je altijd eens bij de secretaresse gaan informeren in de trend van "seg, collega X kwam naar mij ivm mijn behandelingen... heb jij haar iets verteld? waarom?"
ik zou het heel rustig aan haar vragen. dan kan je altijd nog eens extra benadrukken dat je dit echt niet graag hebt en dan weet je ook direct de reden waarom.
het feit dat die collega het weet en de collega's waar je mee optrekt niet ... doet me er sterk aan twijfelen of er geroddeld wordt.
ik weet via via ook dat een verre kennis moeilijkheden had gehad om zwanger te worden. ik had weinig contact met die vrouw, maar kende haar wel eens van af en toe te zien.
Ik heb op een bepaald moment ook mijn stoute schoenen aangetrokken en zonder boe of ba op haar afgestapt omdat ik in een soortgelijke situatie zat en steun zocht.
ondertussen is zij echt een grote steun geworden en iemand die begrijpt hoe ik mij voel.
-
Anneke24
- Berichten: 20
- Lid geworden op: 4 april 2010, 18:02
Hey iedereen,
Ik wou ook graag even reageren op deze topic want ik heb nog geen week geleden heel erg slecht nieuws gekregen op het werk, maar voor ik begin moet ik even verder terug in de tijd:
Een jaar geleden beginnen we te proberen.
Een half jaar geleden: echo: ik heb endometriose. We gaan waarschijnlijk nog een lange weg tegemoet.
Twee maanden geleden: ik maak een afspraak voor een 2nd opinie. Die zelfde morgen ga ik naar de keuken op het werk om een tasje koffie te halen. Ik wandel er binnen in een gesprek tussen twee collega's. Ze praten over... de zwangerschap van één van hen. Ik val compleet uit de lucht, doe mijn act van 'oh! Ik ben zo blij' blablabla. Ik draai me even later om voor dat tasje koffie en hoor hun gesprek veranderen... De tweede is OOK zwanger! 'Oh wist je dat nog niet?' Mijn act lukt niet meer, ik barst in tranen uit. Ik vraag beide collega's te zwijgen. Ik wou het zelf wel vertellen aan de andere collega's maar pas na die afspraak voor die 2nd opinie.
Twee weken geleden: tijdens een discussie met mijn baas zegt die plots: 'en ja hoor! Ik weet wel wat uw plannen zijn! Er zijn hier geen geheimen op de werkvloer.' Ik voel me alsof ik een slag in het gezicht krijg.
Vorige week heb ik een evaluatiegesprek. In plaats van een evaluatiegesprek, is het eigenlijk... een ontslaggesprek. Reden voor mijn ontslag: 'wegens het wegvallen van twee ervaren collega's kunnen we uw opleiding niet voortzetten. We hebben een ervaren collega nodig en jij bent dat nog niet.'
En ja, het liep er sowieso niet altijd van een leien dakje... (ik had een overstap gemaakt naar een compleet nieuwe sector en zat nog volop in opleiding)
En ja, het was toch wel heel moeilijk om met die twee zwangerschappen geconfronteerd te worden de hele tijd.
En ja, mijn baas is niet altijd even correct geweest in haar commentaren en zo... Toch was ik er liever wel aan de slag kunnen blijven.
Nu voel ik me nog eens het slachtoffer van de zwangerschappen van mijn collega's en kan ik een bezoekje aan de vakbond op mijn to do-lijstje toevoegen naast het kiezen van de kleuren voor onze twee nog steeds lege kinderkamers thuis...
En dan vinden de mensen dat ik met 'issues' zit
Ik wou ook graag even reageren op deze topic want ik heb nog geen week geleden heel erg slecht nieuws gekregen op het werk, maar voor ik begin moet ik even verder terug in de tijd:
Een jaar geleden beginnen we te proberen.
Een half jaar geleden: echo: ik heb endometriose. We gaan waarschijnlijk nog een lange weg tegemoet.
Twee maanden geleden: ik maak een afspraak voor een 2nd opinie. Die zelfde morgen ga ik naar de keuken op het werk om een tasje koffie te halen. Ik wandel er binnen in een gesprek tussen twee collega's. Ze praten over... de zwangerschap van één van hen. Ik val compleet uit de lucht, doe mijn act van 'oh! Ik ben zo blij' blablabla. Ik draai me even later om voor dat tasje koffie en hoor hun gesprek veranderen... De tweede is OOK zwanger! 'Oh wist je dat nog niet?' Mijn act lukt niet meer, ik barst in tranen uit. Ik vraag beide collega's te zwijgen. Ik wou het zelf wel vertellen aan de andere collega's maar pas na die afspraak voor die 2nd opinie.
Twee weken geleden: tijdens een discussie met mijn baas zegt die plots: 'en ja hoor! Ik weet wel wat uw plannen zijn! Er zijn hier geen geheimen op de werkvloer.' Ik voel me alsof ik een slag in het gezicht krijg.
Vorige week heb ik een evaluatiegesprek. In plaats van een evaluatiegesprek, is het eigenlijk... een ontslaggesprek.
Reden voor mijn ontslag: 'wegens het wegvallen van twee ervaren collega's kunnen we uw opleiding niet voortzetten. We hebben een ervaren collega nodig en jij bent dat nog niet.'En ja, het liep er sowieso niet altijd van een leien dakje... (ik had een overstap gemaakt naar een compleet nieuwe sector en zat nog volop in opleiding)
En ja, het was toch wel heel moeilijk om met die twee zwangerschappen geconfronteerd te worden de hele tijd.
En ja, mijn baas is niet altijd even correct geweest in haar commentaren en zo... Toch was ik er liever wel aan de slag kunnen blijven.
Nu voel ik me nog eens het slachtoffer van de zwangerschappen van mijn collega's en kan ik een bezoekje aan de vakbond op mijn to do-lijstje toevoegen naast het kiezen van de kleuren voor onze twee nog steeds lege kinderkamers thuis...
En dan vinden de mensen dat ik met 'issues' zit
-
rainbow
- Berichten: 731
- Lid geworden op: 17 februari 2010, 14:31
dag dames,
anneke: wat een k*tsituatie!! (sorry voor het woordgebruik) ik zou ook echt kwaad zijn! eerst vooral op de collega's die niet konden zwijgen en dan op je tactloze baas. Wat is dat voor zever dat ze jou niet meer kunnen opleiden? moet heel moeilijk zijn..
ik ben vorig jaar vriendelijk verzocht om te vertrekken op mijn toenmalig werk, toen ik al 1,5 j aan het proberen was, had toen echt het gevoel van 'nu heb ik niets meer'
Dus nu al een paar tijdelijke jobs gedaan, hopelijk valt er voor jou ook snel iets uit de bus!sterkte en succes!
ahiha: hoe gaat het intussen met jou? ik zou ook erg kwaad zijn op die secretaresse, maar zoals iemand anders hiet opperde (ik had nog zover niet gedacht) misschien zit die collega zelf in een gelijkaardige situatie.. veel goede moed in ieder geval op het werk!
veel groetjes, rainbow
anneke: wat een k*tsituatie!! (sorry voor het woordgebruik) ik zou ook echt kwaad zijn! eerst vooral op de collega's die niet konden zwijgen en dan op je tactloze baas. Wat is dat voor zever dat ze jou niet meer kunnen opleiden? moet heel moeilijk zijn..
ik ben vorig jaar vriendelijk verzocht om te vertrekken op mijn toenmalig werk, toen ik al 1,5 j aan het proberen was, had toen echt het gevoel van 'nu heb ik niets meer'
Dus nu al een paar tijdelijke jobs gedaan, hopelijk valt er voor jou ook snel iets uit de bus!sterkte en succes!
ahiha: hoe gaat het intussen met jou? ik zou ook erg kwaad zijn op die secretaresse, maar zoals iemand anders hiet opperde (ik had nog zover niet gedacht) misschien zit die collega zelf in een gelijkaardige situatie.. veel goede moed in ieder geval op het werk!
veel groetjes, rainbow
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 7 gasten