Hoeveel interesse van man verwachten tijdens zwangerschap?

[EVELINE EN JEROEN]

Dag lotgenootjes

Na 2,5 jaar zijn we zwanger geworden met ICSI. Mijn vriend is heel de periode super geweest dus versta me in dit verhaal niet verkeerd, ik heb echt niet te klagen....

....maar nu we zwanger zijn ben ik natuurlijk niet te houden, baby dit baby dat. Soms wel te veel dat geef ik eerlijk toe en dan excuseer ik me ook met een lach bij mijn vriend : het zijn de hormonen schat

Maar de laatste tijd kan ik niet anders dan teleurgesteld zijn wanneer mijn vriend het niet over de kinderkamer wil hebben of (het ergste van al in mijn ogen) helemaal niet geinteresseerd is om naar de infoavonden van kind en gezin in KLINA te gaan: "dat zegt me helemaal niets hoor, kan je niet alleen of met je mama gaan?"
Zelfs nadat ik heb uitgelegd dat het voor mij wel belangrijk was kon hij het niet volledig begrijpen. Nu gaat hij wel mee naar de 1e avond maar niet naar de 2e daar moet ik alleen naartoe.

Verlang ik teveel van mijn vriend, is het nu eenmaal zo dat die mannen er minder mee bezig zijn dan de vrouwen?

Versta me niet verkeerd ik heb een enorm lieve vriend die me enorm steunt en ook heel blij is dat we zwanger zijn maar ....misschien denk ik er gewoon teveel over na

Hoe gaan jullie mannen ermee om?

Alvast bedankt voor jullie berichtjes.

Dikke kus
Eveline

[Engel0405]

Hey meid,

Ik denk dat dit weinig te maken heeft met hun toewijding, maar alles met hun MAN-zijn. Voor ons ligt het als zwangere vrouw (wellicht ook al mede door de hormoontjes) allemaal veel gevoeliger. Ons lichaam verandert, we hebben symptomen, voor hen is het toch ook wat meer op afstand meemaken.

Ik denk dat ze er wel degelijk mee bezig zijn, maar absoluut niet zoals wij. Het is idd soms moeilijk om dit niet als desinteresse te aanzien, tenslotte zijn wij er 24/24u mee bezig en ja dan verwacht je van je ventje wel wat 'betrokkenheid'.

Ik probeer door hier op het forum mijn gedachten te delen de overload voor ventje te beperken. De mijne is sowieso al vlug afgeleid en altijd over de zwangerschap praten, geeft me uiteindelijk toch maar een slecht gevoel als hij naar mijn idee niet enthousiast genoeg reageert.

Je kan het hem wel nog eens zeggen als je iets echt heeel belangrijk vindt, maar je zal dan wel voor jezelf je prioriteiten moeten stellen vrees ik. En dan andere zaken alleen moeten doen (of samen met ons hier hè)

Ik zal je es een klein voorbeeldje geven van mijn lieveling: we kwamen na de echo buiten waar ik echt van overtuigd was dat we slecht nieuws gingen krijgen en alles was integendeel perfect. Ik nog met tranen in de ogen: dat was toch ongelooflijk hè schatje en hij ondertussen luidop een smsberichtje aan het lezen van een vriend om af te spreken. Ik bedoel maar: ik had zoiets van HALLLOOOO, kunnen we het 'even' over Kersje hebben.
Alsof het voor hem allemaal vanzelfsprekend is en 'minder belangrijk'. Maar hij is wel degelijk blij en hij steunt me geweldig: hij kookt elke avond, hij knuffelt me en geeft kusjes aan prille buikje. Ik teer op die spontane momenten.
Al hoop ik toch ook dat ik hem mee krijg naar een cursus hoor.

Dus geen paniek: ik herken zeker je verhaal!

[logost]

Hey meid,

Je verhaal doet mij deugd. Ik heb ook helemaal geen klagen over mijn man en we zien elkaar doodgraag maar het is idd zo dat die zwangerschap soms tussen ons in staat.
Ik kan aan niks anders denken. Ik ben daar eerlijk in. Ik hoor mezelf heel vaak over onze baby praten tegen hem. In het begin veel meer dan nu (31 weken zwanger) omdat ik nu al wel besef dat het voor hem totaal anders is dan voor mij.

Ik wil over de babykamer praten, de kleuren, de namen de geboortelijst de reisjes die we gaan maken,... Ik wil dat hij over mijn buik wrijft, dat hij ertegen praat dan hij liefdevol is naar dat wezentje toe. Maar neen hoor, enkel tegen de borsten praat hij. Gisteren hadden we het er nog over en eigenlijk heeft hij wel een punt. Ik kan niet anders dan er de hele dag aan denken. Door de hormonen en door de constante bewegingen, pijntjes,... Voor hem is het al lastig om 5 minuten met zijn arm gesterkt op mijn buik te liggen. Dat ligt idd niet gemakkelijk en dan moet hij maar hopen dat het kleintje net dan schopt. Tamelijk frustrerend dus. En hoewel ik het begrijp, vind ook ik het jammer. Dus je bent niet alleen, maar bij ons hielp het wel om het bespreekbaar te maken. Zo wist hij ook van mijn kant dat als ik kon ik hem ook één maandje zwanger zou laten zijn, zodat hij het allemaal kon meemaken.

[Engel0405]

Ja logost is ook zo hè, je kunt gewoon niet anders dan voortdurend eraan te denken.

Ik ben veranderd van en vrouw die alles, maar dan echt ALLES zoveel mogelijk schuwde van baby's (omdat het er niet leek in te zitten voor mij een zwschap), naar eentje die geen probleem meer heeft om over crèches of kinderbedjes of snotneusvallingen te praten. Vriend zei echt dat hij me haast niet herkende.
En ja ik heb mijn onzekerheden en ongerustheden, en sommige zaken blijven voorlopig taboe, maar op termijn zullen ook diè onderwerpen aan bod komen.
Ik denk ook dat het steeds 'groter' gaat worden het babyverhaal, dat ik er steeds meer ga in op gaan.

Voor hem zal het pas reëel worden als de baby er is, als die op hem reageert denk ik dan..

Als je het al kan uitspreken en je partner misschien ook zijn kant probeert te begrijpen, dan is dat al veel.
Ik ben ook wel beducht voor het feit dat we ONS als koppel niet uit het oog verliezen. Want mijn liefje is vrij verwend qua aandacht (en in bed ahum), dus ik wil dat zoveel mogelijk proberen waarborgen. Wie weet hoe lastig het wordt als baby er is..

[EVELINE EN JEROEN]

Hey iedereen

Bedankt voor jullie reacties, het doet me deugd te horen dat ik niet alleen ben of overdrijf. Ik heb jullie goede raad opgevolgd en het er met mijn vriend over gehad.
Ik zal de kleine details voor mijn vriendinnen, moeder en zus bewaren zodat hij geen overload aan baby-talk krijgt en daartegenover staat dat hij mijn vragen of gesprekken over de baby die ik dan wel met hem wil bespreken serieus zal nemen en interesse zal tonen. (omdat hij dan weet dat ik weer niet met het eerste het beste afkom )

Tis een beetje zoals ze zeggen over trouwen : vrouwen plannen hun trouw al vanaf ze kunnen praten en lopen en mannen beginnen er pas aan te denken wanneer ze de vraag hebben gesteld.
Zo weet ik al welke kleur ik in de babykamer wil en mijn vriend er zelfs nog niet aan heeft gedacht dat er zo een keuzes moeten gemaakt worden

Nog eens bedankt iedereen, het heeft me een beetje "back to earth gebracht" !

[grootgevaarke]

ook na de bevalling heeft het bij ons even geduurd eer mijn vriend betrokken was zoals ik betrokken ben. Hij was wel helemaal overdonderd van onze kleine meid op het moment dat hij haar in zijn armen kreeg, maar de band tussen vader en kind begint dan maar écht te groeien hé, terwijl die er tussen moeder en kind al 9 maanden is. (in het machtige dierenrijk zorgen de meeste vaders niet voor hun nakomelingen hé... het is bij de mensen dus nog altijd een beetje 'geforceerd')

[Engel0405]

Hey eveline, glad to have helped you.
Je vergelijking met trouw zit er idd niet ver naast volgens mij

GG, dat heb ik toch ook altijd gedacht, dat mannen idd pas later een band krijgen.

[fluffie]

Ik moest even lachen toen ik dit topic las... ik heb gedurende mijn hele zwangerschap tegen mijn man gezegd "dat het hem niet interesseerde". Terwijl ik absoluut geen klagen had. Op een gegeven moment toen ik dat nog eens zei, werd hij echt kwaad, en daarna heb ik het niet meer gezegd . Ik denk dat mannen dat gewoon anders beleven, het kindje leeft tenslotte in onze buik, en wij worden er hele dagen mee geconfronteerd, terwijl mannen daar toch iets minder mee bezig zijn...

Véro.
xx

[Engel0405]

Hou fluf, ja dat is zo. Waar ik me op dit moment vooral aan erger, is dat door zijn fout de echo later is dan ik wou en dat ik als ik zaag om die toch een weekje naar voor te schuiven , steeds een NEEN krijg van hem.

Snapt hij dan niet dat ik zot word? Als hij zou toegeven zou ik volgende week al op echo kunnen en nu moet ik 2 weken wachten ipv 1 week.

Ik hou het echt bijna niet meer vol. Maar ik denk dat het is omdat hij het nog steeds niet verteld heeft aan zijn familie en hij daar eigenlijk wil mee wachten. Tja op den duur haal ik me vanalles in het hoofd natuurlijk

[Loeki]

Nee waarschijnlijk snapt hij dat echt niet. Kheb het daar ook ooit met m'n ventje over gehad. Hij kon mijn zwangerschap makkelijk even "vergeten" als hij met andere dingen bezig was. Wij kunnen dat niet hé...

Vooral niks achter zoeken, denk ik.

Alleen beslissen of je tegen zijn wil in die echo vroeger laat doen, of dat je 't gaat loslaten en de echo later gaat doen... Beide oplossingen lijken me prima hoor, tis maar waar je je 't beste bij voelt!

Dikke knuff...

[Engel0405]

Ha loeki, ikke ? LOSLATEN? ik denk dat ik daar DRINGEND een cursus moet gaan volgen (heb nl gehoord dat je niet anders moet doen als je spruitje er is), maar das dus niet mijn sterke punt.

Nja gisteren was ik boos aan t worden omdat ik zo slecht was en dus mijn schoonfamilie zowat aan het lachen was met mij zo van : "allez alleen de kindjes slapen toch na het eten" en omdat ik dus echt dat stukje taart niet op kon omdat ik op braken stond. Mijn schoonmoeder" oej t ligt toch niet aan mijn eten, is het u misvallen?"
Dus ik aan t foeteren tegen Vriend van: seg, straks denkt die dat ik streken krijg, das wel lastig om komedie te spelen voor mij hè .

De kinderen van zijn broer vroegen ook al : Tante waarom heb jij je broek open staan" Maar denk je dat de euro valt? NEEN

Toen ik echt super pissed werd, zei Vriend uiteindelijk wel: jama, ik zal het dan anders gewoon aan mijn ma al vertellen. Echt heel enthousiast dat hij was, NOT dus.

Ik had er gelijk genoeg van en geëist dat we naar huis gingen, als hij dan toch persé wou wachten.MANNEN!

[Veronique]

Mannen he :p
Ik moest gisteren werken en had zaterdag het hele huis gedweild, na het werk nog gestreken maar was 's morgen wel met een afwas vertrokken. 's Avonds... stond die er nog steeds... Dan denk ik: ziet die dat nu niet, valt die zijn frank nu niet dat ik sneller moe ben dan anders, eigenlijk wel al veel doe in't huishouden,...?
Ik had hem ook al drie keer gevraagd mijn buik in te smeren tegen striemen en nog doet hij het niet spontaan?
Inderdaad, de borsten zijn nog wel steeds interessant, zoniet interessantER
Ik dacht dat mannen veel meer interesse hadden in hun zwangere partner, maar dit lijken toch twee werelden en visies of verwachtingen te zijn?
Maar blijkbaar moet ik me er dus niet zo druk in maken, of maken jullie dat wel degelijk duidelijk aan jullie partner?

[Engel0405]

Ik laat af en toe wel blijken, zeker als ik het te lastig krijg. Maar heel eerlijk: als ik niet heel erg duidelijk zeg dat ik bv naar huis wil, dan denkt hij Ze trekt het wel.

Hij neemt wel veel uit handen, maar ik krijg daar soms een stuk schuldgevoel van: dan loopt ie heel energiek te stofzuigen en op te ruimen en zo van schatje waar moet doet en waar leg ik dat?. Ook daar kan ik soms wat minder goed tegen, omdat ik me soms gewoon een luie dikke mossel voel. Ik probeer wel veel moeite te doen om het leuk te houden in bed, en ik kleed me toch al veel vaker op dan ih begin van zwschap, kwestie van toch onze relatie leuk te houden..

Maar soms wou ik dat hij gewoon eens een dagje met mijn hoofd zou rondlopen. Voelen wat ik voel en niet tegenwringen als ik mijn bezorgdheid uit.

Ik probeer HIER vooral veel te ventileren, ik weet maar al te goed dat de zaag uithangen thuis uiteindelijk toch maar uitdraait op ons allebei ellendig voelen.

Dus zoals ik hier dingen schrijf, zeg ik ze niet letterlijk tegen hem.
Maar af en toe vraag ik hem wel om buikje te strelen en kusje te geven als het weer mega pijn doet, en dat doet ie altijd met liefde, al is dat net zoals bij vele dametjes hier direct dan met de handjes naar boven glijden en de borsten 'aaien' hihi

[grootgevaarke]

tip: leesvoer voor kersverse of aanstaande papa's: "Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen" van Wouter Deprez.

Leest heel vlot, zijn eigenlijk korte briefjes (bijna sms-jes) van kersverse vader aan zijn jonge babyzoon.
Heel vertederend