Hey iedereen, even kort mijn situatie schetsen:
Ik ben 24, m'n vriend 30, we zijn sinds 9 mei 2007 met de pil gestopt, en in december te weten gekomen dat z'n sperma van mindere kwaliteit is. Dan direct begonnen met IUI, maar vandaag zit ik op dag 4 van m'n laatste cyclus met IUI, het wordt (rond 27 juni denk ik) namelijk al onze 6e poging... Als deze niet lukt zullen we de volgende stap moeten ondergaan, we hebben alvast een afspraak in UZ Gent op 10 juli...
Nu had ik me voorgenomen om, als de 5e IUI mislukt was, mijn mama en zus in te lichten.
Wij ondergaan dit hele "avontuur" al meer dan een jaar alleen met ons tweetjes, niemand weet ook maar iets van babyplannen, laat staan dat we al zo lang "bezig" zijn...
Nu is m'n vraag, hoe begin je eraan om zoiets te vertellen?? Ik ben bang dat m'n mama zal vragen waarom ik haar niet eerder heb ingelicht, wat moet ik dan zeggen??
Ik wil namelijk niet zeggen dat het aan m'n vriend ligt, want hij zit daar erg mee, hij zou het liever verder verzwijgen, maar voor mij is het belangrijk dat ik er kan over praten, en ik denk dat ik veel steun zou krijgen van m'n mams en zus...
Ik zou dus gewoon zeggen dat we medische hulp nodig hebben, maar dan kan ik natuurlijk niet zeggen dat ik al die tijd zweeg voor m'n vriend hé...
Het is dus moeilijk, ik ben helemaal zeker dat ik het wil vertellen, maar hoe breng ik het aan?
Misschien kunnen jullie me even vertellen hoe je dat deed?
Alvast heel erg bedankt!
K'tje
Hoe vertel ik het aan mijn mama?
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Hey K'tje
Ik begrijp je probleem. Wij hebben het tegen mijn ouders gezegd op het moment dat ik een laparoscopie kreeg. Ik zou heel boos zijn op m'n ouders, broer en zus moesten zij onder het mes gaan zonder het mij te vertellen, dus wilde ik hen dit zelf ook niet aandoen. Ze hebben mij nooit gevraagd waarom we het niet vroeger hadden gezegd. Ik denk wel dat zij ook begrijpen dat je zoiets niet aan de grote klok hangt, dat staat los van bij wie het probleem ligt.
Probeer het van een positieve kant te benaderen, namelijk dat jullie stonden te popelen om hen te verrassen met het blijde nieuws en dat dat niet meer mogelijk is op het moment dat zij op de hoogte zijn.
Net zoals wij graag op een dag hadden vastgesteld dat we spontaan zwanger waren, zouden zij waarschijnlijk het liefst jullie plots voor de deur zien staan met een brede smile op jullie gezicht.
Voor hen valt dat droombeeld ook een beetje aan duigen. Leg hen uit dat je zolang mogelijk hebt geprobeerd om hun droombeeld niet aan duigen te slaan.
Ik ben er zeker van dat ze dit wel zullen begrijpen, jullie moeten er ten slotte in de eerste plaats als koppel door.
In ieder geval veel succes
Ik begrijp je probleem. Wij hebben het tegen mijn ouders gezegd op het moment dat ik een laparoscopie kreeg. Ik zou heel boos zijn op m'n ouders, broer en zus moesten zij onder het mes gaan zonder het mij te vertellen, dus wilde ik hen dit zelf ook niet aandoen. Ze hebben mij nooit gevraagd waarom we het niet vroeger hadden gezegd. Ik denk wel dat zij ook begrijpen dat je zoiets niet aan de grote klok hangt, dat staat los van bij wie het probleem ligt.
Probeer het van een positieve kant te benaderen, namelijk dat jullie stonden te popelen om hen te verrassen met het blijde nieuws en dat dat niet meer mogelijk is op het moment dat zij op de hoogte zijn.
Net zoals wij graag op een dag hadden vastgesteld dat we spontaan zwanger waren, zouden zij waarschijnlijk het liefst jullie plots voor de deur zien staan met een brede smile op jullie gezicht.
Voor hen valt dat droombeeld ook een beetje aan duigen. Leg hen uit dat je zolang mogelijk hebt geprobeerd om hun droombeeld niet aan duigen te slaan.
Ik ben er zeker van dat ze dit wel zullen begrijpen, jullie moeten er ten slotte in de eerste plaats als koppel door.
In ieder geval veel succes
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Hey JD,
bedankt voor je bericht, je hebt vast gelijk, niemand zal vragen waarom ik het niet eerder gezegd had... Nu ben ik natuurlijk nog aan't denken over het hoe en wanneer... Ik ging het hen eerst samen vertellen, maar dat ga ik toch maar niet doen, ik denk dat ze misschien allebei anders zullen reageren... Ik praat eerst met m'n moeder, en dan later met m'n zus.
Nog eens bedankt, ik hou je op de hoogte van de reacties! (al weet ik niet wanneer die er zullen zijn)
Liefs,
K'tje
bedankt voor je bericht, je hebt vast gelijk, niemand zal vragen waarom ik het niet eerder gezegd had... Nu ben ik natuurlijk nog aan't denken over het hoe en wanneer... Ik ging het hen eerst samen vertellen, maar dat ga ik toch maar niet doen, ik denk dat ze misschien allebei anders zullen reageren... Ik praat eerst met m'n moeder, en dan later met m'n zus.
Nog eens bedankt, ik hou je op de hoogte van de reacties! (al weet ik niet wanneer die er zullen zijn)
Liefs,
K'tje
-
Nessa
- Berichten: 18
- Lid geworden op: 18 juni 2008, 16:12
vertellen tegen je moeder
Hallo K'tje,
Ook wij beleefden ons 'avontuur' bijna twee jaar met ons tweetjes. Maar sinds vorige week heb ik het aan mijn moeder verteld.
Er was weer eens een poging (inseminatie) mislukt. Ik wilde dat mijn moeder er was om mij te troosten, maar zij wist nog van niets. Daarom nam ik mij voor om het haar te vertellen. 'Gewoon' tijdens het ophangen van de was, kwam het hele verhaal er uit. Ze was gekwetst dat ik het haar niet eerder had verteld maar ze begreep het ook wel.
Ik ben blij dat ze het weet. Ze is er nu om te luisteren en te troosten. Maar ik vind het jammer dat het geen grote verrassing meer zal zijn als ik (ooit?) zwanger ben.
Groetjes,
Nessa
Ook wij beleefden ons 'avontuur' bijna twee jaar met ons tweetjes. Maar sinds vorige week heb ik het aan mijn moeder verteld.
Er was weer eens een poging (inseminatie) mislukt. Ik wilde dat mijn moeder er was om mij te troosten, maar zij wist nog van niets. Daarom nam ik mij voor om het haar te vertellen. 'Gewoon' tijdens het ophangen van de was, kwam het hele verhaal er uit. Ze was gekwetst dat ik het haar niet eerder had verteld maar ze begreep het ook wel.
Ik ben blij dat ze het weet. Ze is er nu om te luisteren en te troosten. Maar ik vind het jammer dat het geen grote verrassing meer zal zijn als ik (ooit?) zwanger ben.
Groetjes,
Nessa
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
Hallo, Nessa, bedankt voor je bericht!
Ik heb het ondertussen verteld, gisteren...
Het kwam er absoluut niet uit zoals ik gewild/geoefend/gehoopt had...
Ik was daar toegekomen en ze was alleen in de keuken, en ik had zoiets van nu! Maar ik durfde eerst niet, en dan gingen we samen boodschappen doen, en in de auto vond ik dan weer zo raar, omdat je mekaar niet kan aankijken... Dus weer niet... Uiteindelijk terug in de keuken, wou ze naar buiten om een sigaret te roken (ze roken niet binnen), en ik dacht, dit is m'n kans! Dus ik zo, kom mams, we gaan hier een beetje zitten op de tuinstoelen. En ik zat nog niet helemaal neer toen ik zei: Mama, ik moet eens iets vertellen. En ze schrok een beetje, maar ze moest niet lang wachten, ik floepte er direct uit: We zijn al meer dan een jaar aan het proberen voor een kindje, maar het gaat niet goed... En ja, toen waren we vertrokken, mijn hele verhaal klopte langs geen kanten, ik vertelde alles in stukjes en brokjes, maar m'n mama reageerde redelijk goed. Ze vroeg wel enkele keren waarom ik nog niet bij haar was geweest om dat te zeggen, en ik heb gezegd dat ik in het begin bang was voor een reactie van "je bent nog zo jong", en later was het gewoon omdat het niet zo leuk is om dat te vertellen, ik zei dat ik liever had komen zeggen dat ik zwanger was...
Ze begreep het, en ze zei dat ze inderdaad nog steeds vindt dat we nog meer dan tijd genoeg hebben, maar dat wij dat moeten beslissen en dat ze zeker nooit zou zeggen van "nu al?!" ofzo... Ze zei wel dat ze dacht dat wij daar totáál nog niet mee bezig waren, ze schrok dat ze eigenlijk al een kleinkind had kunnen hebben, als alles was gelopen zoals we het wilden...
Maar ze is heel nuchter in zo'n dingen, en ze zei nog dat we, voor ze drastische dingen zouden doen in Gent, (bvb operaties ofzo) toch eens een tweede mening moeten vragen bij een andere dokter... En ik denk dat we dat ook gaan doen, tenzij ze in Gent natuurlijk gewoon onmiddellijk met een behandeling starten...Maar dat zien we dan wel weer.
Ze zei ook dat ik het misschien beter toch aan m'n baas zou vertellen, vooral eens we over en weer zullen moeten naar Gent, ik zal wel enkele keren afwezig moeten zijn dan... En ze zei ook dat er bij haar op't werk ook zoveel zijn, ze werkt op de personeelsdienst van een groot bedrijf, en héél wat van de vrouwen komen geregeld een dagje ziekte zetten omdat ze voor één of andere behandeling naar de dokter moeten... Ja ze vind het natuurlijk jammer dat we problemen hebben, maar ze is er heel gerust in, ze zei ook van, je hebt nog alle tijd van de wereld, en probeer van daar niet constant mee bezig te zijn. Toen zei ik dat het moeilijk is als je moet op tijd en stond pilletjes en spuitjes krijgen, en dat verstond ze natuurlijk wel.
Ik heb gezegd dat ik het ook aan m'n zus ga vertellen, maar dat verder niemand er iets van weet. Ze zal ook doen alsof ze van niks weet tegenover m'n ventje, zodat hij zich nooit ambetant moet voelen.
Ja ze reageerde dus goed, behalve dan dat ik de ontgoocheling voelde omdat ik het niet eerder verteld had (ik ken m'n mama goed, ik wist dat op voorhand), maar dat heeft ze me waarschijnlijk wel vergeven.
Ik heb de eerste twee minuten van ons gesprek geweend, maar ik denk dat het meer van opluchting was eigenlijk. Het is alsof er een blok van m'n schouders afvalt...
Toen ik thuiskwam vertelde ik het aan m'n ventje, en hij was eerst een beetje ambetant, hij zei dat hij het echt niet leuk vond dat ze dat nu weet, maar dat hij het wel verstaat dat ik me er beter bij voel dat ik er met haar ook zal kunnen over praten... Dus, oef, iedereen min of meer tevreden...
Nu nog m'n zusje inlichten, da's voor tijdens het weekend.
Ja ik begrijp wat je zegt Nessa, ook ik vind het jammer dat de verrassing er af is... Wel zei m'n ma plots: goh, als't een beetje mee zit, tegen volgend jaar...en ze zei het wel met een grote smile.
Zo, ik ga maar eens aan het werk.
Bedankt voor jullie steun!
K'tje
Ik heb het ondertussen verteld, gisteren...
Het kwam er absoluut niet uit zoals ik gewild/geoefend/gehoopt had...
Ik was daar toegekomen en ze was alleen in de keuken, en ik had zoiets van nu! Maar ik durfde eerst niet, en dan gingen we samen boodschappen doen, en in de auto vond ik dan weer zo raar, omdat je mekaar niet kan aankijken... Dus weer niet... Uiteindelijk terug in de keuken, wou ze naar buiten om een sigaret te roken (ze roken niet binnen), en ik dacht, dit is m'n kans! Dus ik zo, kom mams, we gaan hier een beetje zitten op de tuinstoelen. En ik zat nog niet helemaal neer toen ik zei: Mama, ik moet eens iets vertellen. En ze schrok een beetje, maar ze moest niet lang wachten, ik floepte er direct uit: We zijn al meer dan een jaar aan het proberen voor een kindje, maar het gaat niet goed... En ja, toen waren we vertrokken, mijn hele verhaal klopte langs geen kanten, ik vertelde alles in stukjes en brokjes, maar m'n mama reageerde redelijk goed. Ze vroeg wel enkele keren waarom ik nog niet bij haar was geweest om dat te zeggen, en ik heb gezegd dat ik in het begin bang was voor een reactie van "je bent nog zo jong", en later was het gewoon omdat het niet zo leuk is om dat te vertellen, ik zei dat ik liever had komen zeggen dat ik zwanger was...
Ze begreep het, en ze zei dat ze inderdaad nog steeds vindt dat we nog meer dan tijd genoeg hebben, maar dat wij dat moeten beslissen en dat ze zeker nooit zou zeggen van "nu al?!" ofzo... Ze zei wel dat ze dacht dat wij daar totáál nog niet mee bezig waren, ze schrok dat ze eigenlijk al een kleinkind had kunnen hebben, als alles was gelopen zoals we het wilden...
Maar ze is heel nuchter in zo'n dingen, en ze zei nog dat we, voor ze drastische dingen zouden doen in Gent, (bvb operaties ofzo) toch eens een tweede mening moeten vragen bij een andere dokter... En ik denk dat we dat ook gaan doen, tenzij ze in Gent natuurlijk gewoon onmiddellijk met een behandeling starten...Maar dat zien we dan wel weer.
Ze zei ook dat ik het misschien beter toch aan m'n baas zou vertellen, vooral eens we over en weer zullen moeten naar Gent, ik zal wel enkele keren afwezig moeten zijn dan... En ze zei ook dat er bij haar op't werk ook zoveel zijn, ze werkt op de personeelsdienst van een groot bedrijf, en héél wat van de vrouwen komen geregeld een dagje ziekte zetten omdat ze voor één of andere behandeling naar de dokter moeten... Ja ze vind het natuurlijk jammer dat we problemen hebben, maar ze is er heel gerust in, ze zei ook van, je hebt nog alle tijd van de wereld, en probeer van daar niet constant mee bezig te zijn. Toen zei ik dat het moeilijk is als je moet op tijd en stond pilletjes en spuitjes krijgen, en dat verstond ze natuurlijk wel.
Ik heb gezegd dat ik het ook aan m'n zus ga vertellen, maar dat verder niemand er iets van weet. Ze zal ook doen alsof ze van niks weet tegenover m'n ventje, zodat hij zich nooit ambetant moet voelen.
Ja ze reageerde dus goed, behalve dan dat ik de ontgoocheling voelde omdat ik het niet eerder verteld had (ik ken m'n mama goed, ik wist dat op voorhand), maar dat heeft ze me waarschijnlijk wel vergeven.
Ik heb de eerste twee minuten van ons gesprek geweend, maar ik denk dat het meer van opluchting was eigenlijk. Het is alsof er een blok van m'n schouders afvalt...
Toen ik thuiskwam vertelde ik het aan m'n ventje, en hij was eerst een beetje ambetant, hij zei dat hij het echt niet leuk vond dat ze dat nu weet, maar dat hij het wel verstaat dat ik me er beter bij voel dat ik er met haar ook zal kunnen over praten... Dus, oef, iedereen min of meer tevreden...
Nu nog m'n zusje inlichten, da's voor tijdens het weekend.
Ja ik begrijp wat je zegt Nessa, ook ik vind het jammer dat de verrassing er af is... Wel zei m'n ma plots: goh, als't een beetje mee zit, tegen volgend jaar...en ze zei het wel met een grote smile.
Zo, ik ga maar eens aan het werk.
Bedankt voor jullie steun!
K'tje
-
Elena
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 26 mei 2007, 18:14
K'tje,
Ik denk dat je er heel goed aan gedaan hebt het aan je mama te vertellen. Het is inderdaad niet leuk en natuurlijk is het allemaal veel leuker als je met de verassing kan komen: surprise, je word grootmoeder. In het begin had ik het er ook moeilijk mee. Maar met de tijd is dat gevoel wel verminderd. Ik heb trouwens veel steun aan mijn ouders, ook al is het voor hen soms moeilijk te begrijpen wat het nu juist is. En ook zij maken soms wel eens een opmerking die me wat kan kwetsen. Maar dan zeg ik dat ook gewoon. En dan weten zij ook beter hoe sommige opmerkingen - hoe onschuldig ze ook klinken - heel pijnlijk kunnen zijn.
Je moeder kan echt een steun en uitlaatklep zijn voor de moeilijke momenten tijdens de behandelingen. De wachttijden, de onzekerheid. Het doet gewoon goed af en toe eens wat stoom te kunnen afblazen.
En al bij al.... wat maakt het nu toch uit of het een plotse verrassing is of niet. Mijn ouders weten al bijna 2 jaar hoe de zaken ervoor staan. En ook al beginnen we met behandelingen en zullen ze voortdurend mijn gezaag moeten aanhoren... de dag dat ze eindelijk te horen krijgen... Jullie worden grootouders... ben ik ervan overtuigd dat het een even aangename verassing is voor hen. Ze willen gewoon ons gelukkig zien en de factor verrassing - hoe gek het misschien ook klinkt - die is er altijd nog, maar gewoon op een andere manier.
Ik ben er 100% van overtuigd dat jouw mama ontzettend blij is dat je dit met haar gedeeld hebt. En de dag dat je zwanger bent, valt ze van haar stoel en zal ze eens zo blij zijn om na het leed, dit grote geluk met jullie te kunnen delen. Want draai en keer het hoe je wil... het is en blijft een wonder. Het enige verschil is dat we dat nu veel harder beseffen!
Een dikke knuf,
Elena
Ik denk dat je er heel goed aan gedaan hebt het aan je mama te vertellen. Het is inderdaad niet leuk en natuurlijk is het allemaal veel leuker als je met de verassing kan komen: surprise, je word grootmoeder. In het begin had ik het er ook moeilijk mee. Maar met de tijd is dat gevoel wel verminderd. Ik heb trouwens veel steun aan mijn ouders, ook al is het voor hen soms moeilijk te begrijpen wat het nu juist is. En ook zij maken soms wel eens een opmerking die me wat kan kwetsen. Maar dan zeg ik dat ook gewoon. En dan weten zij ook beter hoe sommige opmerkingen - hoe onschuldig ze ook klinken - heel pijnlijk kunnen zijn.
Je moeder kan echt een steun en uitlaatklep zijn voor de moeilijke momenten tijdens de behandelingen. De wachttijden, de onzekerheid. Het doet gewoon goed af en toe eens wat stoom te kunnen afblazen.
En al bij al.... wat maakt het nu toch uit of het een plotse verrassing is of niet. Mijn ouders weten al bijna 2 jaar hoe de zaken ervoor staan. En ook al beginnen we met behandelingen en zullen ze voortdurend mijn gezaag moeten aanhoren... de dag dat ze eindelijk te horen krijgen... Jullie worden grootouders... ben ik ervan overtuigd dat het een even aangename verassing is voor hen. Ze willen gewoon ons gelukkig zien en de factor verrassing - hoe gek het misschien ook klinkt - die is er altijd nog, maar gewoon op een andere manier.
Ik ben er 100% van overtuigd dat jouw mama ontzettend blij is dat je dit met haar gedeeld hebt. En de dag dat je zwanger bent, valt ze van haar stoel en zal ze eens zo blij zijn om na het leed, dit grote geluk met jullie te kunnen delen. Want draai en keer het hoe je wil... het is en blijft een wonder. Het enige verschil is dat we dat nu veel harder beseffen!
Een dikke knuf,
Elena
-
Havanne
- Berichten: 234
- Lid geworden op: 15 juni 2008, 21:52
Kwil gewoon effe mijn verhaal kwijt. We hebben 2 maanden geleden beslist om ons te laten onderzoeken. Nu hebben we al een eerst IUI gehad. Ik worstlde met de 2 strijd tussen wel en niet aan mijn ouders vertellen. Ik wou wel iets kwijt maar niet alles. Na 2 maanden twijfelen heb ik besloten om toch een deel te vertellen. Mijn partner staat erachter maar wou er liever niet bij zijn. Leek me voor mij en mijn moeder ook beter. Ik vertelde dat ik iets moest vertellen waar ik het moeilijk mee heb. Mijn moeder schrok maar liet me wel vertellen. Kheb gezegd dat ze de stap naar een vruchtbaarheidscentra gezet hebben maar dat we de reden / oorzaak niet willen vertellen of nog niet. Mijn ma had daar zeker respect voor. Ik vertelde dan dat ze ook nog enkele ontdekkingen gedaan hebben waar ik van dacht dat ze dit al veel langer moesten geweten hebben daar wij als kind veel onderzoeken ondergaan hebben. Mijn ma bevestigde mijn verhaal dat ze dit ook niet kon geloven dat het nu pas aan het licht komt. Ik kreeg vooral een luisterend oor en geen vragen die ik niet wilde. Onze wens is ook om niet geconfronteerd te worden met onze behandelingen als we dit zelf niet aanbrengen. Mijn moeder begreep dit en wacht dus op ons voor info als we die kwijt willen.
Met wat ik nu weet, had ik dit veel eerder kunnen / moeten doen. Ik had een andere reactie verwacht van pijn en verdriet. Dit zal nog wel komen maar ik ben er zeker van dat ik die niet zal moeten dragen.
Mijn twijfels om het te vertellen zijn veranderd in geborgenheid en respect voor wat we doen.
Dank je wel mama
Met wat ik nu weet, had ik dit veel eerder kunnen / moeten doen. Ik had een andere reactie verwacht van pijn en verdriet. Dit zal nog wel komen maar ik ben er zeker van dat ik die niet zal moeten dragen.
Mijn twijfels om het te vertellen zijn veranderd in geborgenheid en respect voor wat we doen.
Dank je wel mama
-
frits
- Berichten: 43
- Lid geworden op: 24 januari 2008, 12:16
Hey,
ik denk dat je er inderdaad goed aan doet je mama in te lichten. Het hangt er natuurlijk van af hoe jullie relatie in elkaar zit maar normaalgezien kan je bij haar toch je verhaal kwijt. Dat op zich is meestal een hele opluchting
Ik heb het ook niet direct gezegd maar eens de verpleger moest beginnen langskomen voor de spuitjes (ik doe dat niet zelf) moest ik wel want mijn mama woont schuin over mij en ze zou beginnen denken dat ik doodziek ben.
Ze begreep het eigenlijk zeer goed en heeft altijd heel erg meegeleefd soms zelfs erger dan ikzelf. OK de verrassing van een plotse spontane zwangerschap is er wel af maar je kan je leed en kleine kwaaltjes nu toch met iemand bespreken.
Ook zij had zo iets van kunnen jullie niet nog wat wachten en zo maar dat is nu iets wat je voor jezelf moet uitmaken. eens begonnen was ze echte steun en toeverlaat en ik ben haar daarvoor dan ook zeer dankbaar.
Ook tov mijn vriend is ze zeer correct en hoewel het probleem ook bij ons bij het sperma ligt heeft ze daarover nooit iets gezegd tegen hem. Ik bedoel hij kan daar toch ook niet aan doen. In tegenstelling tot bij andere tilt mijn vriend daar iets minder erg aan maar we hebben daar dan ook altijd zeer open over kunnen spreken
Ik hoop van harte dat jullie een even lieve en toffe mama als ikzelf en ze jullie kan steunen in de moeilijke dagen
ik denk dat je er inderdaad goed aan doet je mama in te lichten. Het hangt er natuurlijk van af hoe jullie relatie in elkaar zit maar normaalgezien kan je bij haar toch je verhaal kwijt. Dat op zich is meestal een hele opluchting
Ik heb het ook niet direct gezegd maar eens de verpleger moest beginnen langskomen voor de spuitjes (ik doe dat niet zelf) moest ik wel want mijn mama woont schuin over mij en ze zou beginnen denken dat ik doodziek ben.
Ze begreep het eigenlijk zeer goed en heeft altijd heel erg meegeleefd soms zelfs erger dan ikzelf. OK de verrassing van een plotse spontane zwangerschap is er wel af maar je kan je leed en kleine kwaaltjes nu toch met iemand bespreken.
Ook zij had zo iets van kunnen jullie niet nog wat wachten en zo maar dat is nu iets wat je voor jezelf moet uitmaken. eens begonnen was ze echte steun en toeverlaat en ik ben haar daarvoor dan ook zeer dankbaar.
Ook tov mijn vriend is ze zeer correct en hoewel het probleem ook bij ons bij het sperma ligt heeft ze daarover nooit iets gezegd tegen hem. Ik bedoel hij kan daar toch ook niet aan doen. In tegenstelling tot bij andere tilt mijn vriend daar iets minder erg aan maar we hebben daar dan ook altijd zeer open over kunnen spreken
Ik hoop van harte dat jullie een even lieve en toffe mama als ikzelf en ze jullie kan steunen in de moeilijke dagen
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten