Uitkomen voor je vruchtbaarheidsproblemen of niet?

[iske]

Ik vraag me af hoe de ervaringen zijn bij andere personen die ervoor kiezen om hun vruchtbaarheidsproblemen openbaar te maken of niet.
Bij ons zijn er maar heel weinig mensen die het weten. Dit komt enerzijds omdat als ik een hint geef dat mensen er stom op reageren. bvb Iemand vroeg aan me of het niet dringend tijd werd dat ik zwanger zou worden. Ik heb toen geantwoord dat het niet altijd zo gaat als een mens zou willen. De reactie erop was dat ik me niet moest aanstellen en dat ik de enige was die zoiets in de hand heeft. Ik krijg heel vaak van die reacties en daarom ben ik bang om het te vertellen. Het valt me emotioneel zo zwaar omdat ik de moeite gedaan heb om er iets over te zeggen en dat er dan zo op wordt gereageerd. Bovendien schaam ik me echt dat we met die problemen zitten.

[Mona Lisa]

iske,

aangezien dit een heel persoonlijk en gevoelig onderwerp is, moeten jullie ermee doen wat jullie zelf wensen. Wil je het vertellen of niet?

Wij hebben er het eerste jaar over gezwegen, aangezien we stilaan meer en meer in de mmm terecht kwamen, hebben we het stilaan tegen de ouders en goede vrienden verteld.
Maar enkel de vrienden die we kunnen vertrouwen en waar we goed mee kunnen babbelen. Voor mij lucht het op om er eens deftig met iemand te kunnen over spreken.

Al bij al zijn er toch heel wat mensen op de hoogte. Maar ik heb hen ook direct gezegd dat het mogelijk is dat er momenten zijn dat ik er absoluut niet wil over spreken ... en dat zij dat om dat moment ook moeten respecteren. Zij vonden het goed dat ik zelf zou bepalen in welke mate ik mijn hart zou luchten of niet.
Ben gewoon blij dat ik bij hen terecht kan.

Ik ben absoluut niet van mening dat ik me moet schamen over onze vruchtbaarheidsproblemen. Iedere persoon zal in zijn leven wel eens met moeilijkheden geconfronteerd worden en echte vrienden zien jouw problemen niet als beschamend of vernederend. het is een moeilijke periode die we door moeten, het is een uitdaging ...
Ik vind het loop op enkele supporters aan de zijlijn te hebben die me steunen om blijven door te gaan tot de eindmeet.

[Wendel]

Wij zijn nu twee jaar 'bezig', en wij hebben het in december verteld aan onze familie (ouders en broers/zussen). Dit omdat we nu ook bezig zijn met behandelen, en ventje is moeten geopereerd worden, en toen dacht ik dat ik dat ook wel zou willen weten van mijn kinderen..

Wegens de regelmatige afwezigheden op mijn werk, heb ik ook de collega's van mijn afdeling ingelicht. Ik heb erbij verteld dat ik er niet echt over wil praten, maar dat ik ook niet wil dat ze zouden beginnen speculeren over waarom ik er nu en dan niet ben. 2 collega's zijn ook echt wel vriendinnen, en zij weten praktisch alles.

Enkele van onze vrienden weten het ook. Als het ter sprake komt bij anderen, of als de situatie er toe leidt, vertellen we het soms wel, soms niet.. Beetje afhankelijk van de gesprekspartner op dat moment.

Ik voel me nu veel beter. Zeker nu mijn zus en mam weten waarmee we bezig zijn. Ook is het in onze omgeving alweer volop babyboom, dus een beetje begrip en medeleven komt wel goed uit..

Maar dit is idd iets dat jullie voor jezelf moeten uitmaken. 1 tip: geef je grenzen aan. Want ik had bvb een vriendin die er te pas en te onpas over begon, zoals wanneer het gesprek ging over diëten, en ze dan en plein public zei 'maja, met al die hormonen die jij nu moet nemen' (terwijl ik niet veel moet nemen, en zij niet eens weet wát ik moet nemen), heel frustrerend Maar ja, ik heb er haar dan eens over aangesproken, en uitgelegd dat dat wel kwetsend en vooral kon onverwacht confronterend zou zijn. Nu weet ze beter wat ze wel en niet mag

Maar al bij al, ben ik nog steeds blij met onze beslissing.

Liefs,
Wendy

[Lesley]

Hallo,
Ook bij ons weet een ruime omgeving het. Wijzijn nog maar enkele maanden bezig met behandeling (al ruim een jaar aan het proberen) en van zodra we zijn gestart met de behandeling, hebben we de familie op de hoogte gebracht. Het scheelt natuurlijk als uw zus in hetzelfde schuitje zit... Ook enkele goede vrienden weten het en op het werk heb ik het ondertussen ook gezegd. Ik moet wel zeggen dat ik bijna alleen goede reacties heb gehad... Sommige weten gewoon niet hoe er op te reageren, en afhankelijk in welke stemming ik ben, geef ik meer uitleg of zwijg ik er gewoon over.
Ik voel me hier goed bij, ik kan ook nix verzwijgen, maar zoals al gezegd, dit is persoonlijk.
En je moet je niet verplicht voelen, eens je het vertelt hebt, om iedereen continu in te lichten... Je bepaalt zelf wat je op welk moment tegen wie wil zeggen en als je het er niet over wilt hebben en ze beginnen erover, kan je het gewoon zeggen. Allé, dit is mijn ervaring...

Hopelijk ben je er wat mee geholpen...

[boterham]

Ik denk dat iedereen het wel herkent: ik heb me de laatste jaren al groen en blauw geërgerd aan de domme reacties van mensen.
"Je zo niet aanstellen", hallo, wat voor ongemanierde boer moet je zijn om dat te zeggen? Echt grof en duidelijk uit de mond van iemand die in de verste verte niet met zulke problemen geconfronteerd wordt...

Bij ons weten heel wat mensen het al, meestal omdat ze zitten te vissen ("en, wanneer beginnen jullie eraan?" "en, dit jaar een boeleke?" "en, wordt het geen tijd om eraan te beginnen?" ), en dan zegt mijn man meestal gewoonweg dat de machine mankeert. Maar ik vind dat niet altijd leuk want op den duur heb ik het gevoel dat IEDEREEN het weet en dat we het zowel in de krant kunnen zetten. En ook al schaam ik me helemaal niet voor mijn/ons probleem (ik kan er echt niks aan doen, trouwens, niemand die dat tegenkomt heeft iets "fout" gedaan), toch vind ik het iets privé waar niet iedereen zaken mee heeft.
Het is een moeilijk evenwicht tussen het vertellen (omdat je het wil vertellen of omdat ze zouden ophouden met opmerkingen) en nog genoeg kennissen overhouden die het niet weten, omdat je het te privé vindt en er niet te koop wil mee lopen...
Het is een oefening op een slappe koord en bovendien: eens je het iemand verteld hebt, kan je eigenlijk niet meer terug. Niet dat je telkens tot in de details moet uitleg geven, zeker niet, maar feit is wel dat ze "het" weten, ze weten dat je bezig bent met kinderen proberen krijgen en dat het niet zomaar lukt...

Inderdaad, ik denk dat je best ook aangeeft (bij zij die het weten) dat je er niet altijd zin hebt om erover te praten en dat jij wel zal bepalen of er iets te zeggen valt. Zodat je er niet constant over lastig gevallen wordt, hoe goed hun bedoelingen ook zijn.

[petoetje]

hey,
ik heb er voor gekozen om het aan mijn collega's en diensthoofd vrij snel te vertellen. Ook aan sommige familieleden. Bij andere ging dat precies niet.
En wanneer ik er behoefte aan heb kan ik er met hen over babbelen. Het maakt het er voor mij een stukje gemakkelijker op dat er verschillende van mijn collega's in het zelfde schuitje hebben gezeten.
Ben zo blij dat ik die mensen heb om erover te babbelen dat lucht soms zo op.

[rainbow]

hey

wij zijn intussen 2,5 jaar aan het 'proberen' en sinds begin dit jaar in de MM. bij mij weten hoe langer hoe meer mensen het. enerzijds omdat ik nood heb aan andere mensen om er mee te praten, anderszijds heb ik het niet echt meer in de hand.. mijn mama heeft het verteld aan haar vriendinnen- vond ik eerst heel vervelend, maar ook zij werd bestookt met beue vragen 'nog geen kleinkinderen?' enz dus ik snap het wel dat zij ook behoefte heeft dit te delen. al hoop ik niet veel van haar vrienden nog te zien en blijkbaar weten ook mijn tantes en nonkels het langs één kant vd familie. sommige vrienden hebben het ook aan andere gemeenschappelijke vrienden verteld dus ja, publiek geheim geworden hoe langer het duurt, hoe vervelender het wordt en hoe meer mensen ik het gewoon wil vertellen. Het is ook zo'n belangrijk deel van mijn leven. van vriendinnen meestal goede reacties, soms domme opmerkingen, maar ja, niet slecht bedoeld, hou ik me steeds in mijn achterhoofd.
Het vervelendste aan het feit dat veel mensen het weten, is dat ik nu niemand meer ga kunnen verrassen met goed nieuws, iedereen zal nu zeggen 'ah, eindelijk' Maar ja.

zoals anderen reeds zeiden, het is zoals je het zelf aanvoelt, ik hou me er niet meer voor in als ik behoefte heb om het te vertellen.foert.

op het werk ligt moeilijker, omdat ik geen vaste job heb, dus op mijn nieuw werk weet niemand het. op mijn vorig werk wisten slechts 2 mensen het die ook vriendinnen zijn geworden.maar inderdaad, bij sommigen lukt het precies niet goed om het gezegd te krijgen. dan niet he.

weet niet of je hier iets mee bent, heb precies gewoon heel veel over mezelf verteld, oeps

[leenbjorn]

HEY,

wij hebben ook problemen om zwanger te worden!! omdat het een gevoelig onderwerp is hebben mijn vriend en ik besloten om het enkel aan onze dichtste vrienden te vertellen!!! ook als mensen ons vragen wanneer we eik-ndelijk eens aan kinderen gaan beginnen zeggen we dat we daar geen tijd voor hebben nu terwijl we niets liever zouden willen dan kunnen zeggen dat we zwanger zijn!! dus voor de buitenwereld zetten we een masker op!!!

[Sterretje]

Hallo,

ik heb erniet veel aan toe te voegen want veel dingen zijn echt wel goede tips, en heel herkenbaar ook.

Wat ik wel nog kwijt wil: als je bijvoorbeeld zegt: we hebben wat problemen, of het gaat nietvanzelf, ... is dat heel vaag en dan krijg je wel vaker domme opmerkingen, zoals: moet ik het eens voordoen, je moet wat meer oefenen, doe je het wel op de goede moment, ...
Ik denk dat je dan beter meteen door de zure appel bijt en zegt: ik heb een vruchtbaarheidsprobleem, of ik heb geen eisprong, of we hebben slechte zaadjes... het is dan wel hard, en confronterend, maar dan weten de mensen tenminste concreet waar het probleem ligt.
Natuurlijk kan je dit niet tegen iedereen zeggen, dan is het nog wat afwegen wie...

[Repelsteeltje]

Sterretje, ik ben blij dat je je ervaringen vertelt over vaag blijven. Zelf zit ik ook nog af en toe te twijfelen of ik nu iets moet zeggen of niet.
Bij ons is het allemaal nog wat gevoeliger aangezien wij met een donor moeten werken. Ik en zeker mijn man, willen niet dat heel de wereld ons kindje anders bekijkt. We hebben een aantal mensen ingelicht over ons probleem, maar voor de rest zwijgen we in alle talen tegen iedereen. Terwijl ik soms wel eens op de vraag 'en jullie nog geen kleine mannen' zou willen antwoorden 'mja het lukt niet zo goed, we hebben wat problemen' zonder er bij te zeggen 'mijn man heeft geen zaadcelletjes'. Blijkbaar is vaag blijven toch ook niet echt een oplossing, dus zal ik maar gewoon mijn mond blijven houden. ...Hoewel het soms verdomd moeilijk is om te blijven zeggen dat we ábsoluut geen tijd hebben voor ne kleine . En ik zie me later, áls ik ooit zwanger ben ook niet doodleuk zeggen dat het op een wip gelukt was als iemand vraagt hoe lang we bezig zijn geweest Zorgen voor later zeker...

[grootgevaarke]

Wij hebben er ook nooit doekjes om gewonden. Bij ons werd wel geen oorzaak gevonden (tenzij mss een mogelijke mismatch van genen , maar dat is nog niet echt bewezen). En dus bleven we soms ongewild vaag. Sommigen begonnen dan zelf doktertje te spelen, maar dan kregen ze van mij snel een antwoord

jammer dat er nog altijd zo een taboe over hangt. Wie een bril moet dragen omdat zijn/haar ogen niet goed werken, schaamt zich er toch ook niet over? Maak jezelf zeker geen verwijten, niemand kiest er voor, maar de natuur zit niet altijd even perfect in elkaar; En dat geldt voor iedereen, al uit het zich niet bij iedereen op dezelfde manier.

[qwint]

Bij ons weten enkele goede vrienden en familie hoe alles in elkaar zit. We hebben bewust voor een select aantal mensen gekozen. Mensen waar we echt op kunnen bouwen en die we door dik en dun vertrouwen. Wij willen het niet aan iedereen gaan vertellen, want wij hebben zo een aantal gazetten in onze familie zitten, die dan met alles gaan moeien, het altijd beter weten en het aan heel de buurt zouden gaan vertellen. Daar heb ik geen zin in. Soms krijg ik het nu al op mijn heupen van mensen die komen zeggen wat moet en wat niet moet. Ik wil rust, het is al zwaar genoeg zo, dat ik al die riem ram niet hoef.

[imme]

Bij ons wist in het begin enkel mijn moeder, vader en zus het en ons beste vrienden die een koppel zijn. Dat was voor mij genoeg. Ik voelde me geborgen en veilig, ook blij dat mijn schoonmoeder van niets wist die sinds we zijn getrouwd altijd opmerkingen maakt over kleinkinderen.

Nu wilde mijn man ook zijn familie inlichten en heeft dat dan ook gedaan, maar hij wil niet aan zijn moeder vertellen dat hij het probleem vormt, hij heeft nl geen beweeglijke zaadcellen en weinig zaadproductie, hoe en waarom weten we niet. Hij is bang dat zij de schuld op haar neemt.

Nu krijgt zij de indruk dat het aan mij ligt , aan haar zoon zal het toch niet liggen zeker!

Mijn man vertelde het ondertussen ook nog aan enkele andere vrienden en zo lijkt de groep steeds groter te worden. Ik voel mij daar niet goed bij.

Ik hou van de geborgenheid van onze zorgen, dan kan je tenminste onbezorgd onder de mensen komen. Nu beginnen steeds meer mensen als ze mij zien te vragen: voor wanneer is uw IVF nu? hoe zit dat allemaal? wat is het probleem? Is dat niet te vroeg voor zo'n drastische maatregelen, tot is dat nu zo erg geen kinderen kunnen krijgen?

Mijn man vind dat ik me teveel afsluit tegenwoordig, maar dat helpt me juist om mezelf te beschermen. Ik heb een heel sociale job en kom veel onder de mensen. Dus wil ik 's avonds en in het weekend rust en kalmte. En niet ieder gesprek over hetzelfde te moeten voeren.

Onze aanpak is anders, van mijn man en ik, maar ik heb behoefte aan die privacy, en dat begrijpt hij niet. Dat is moeilijk.

[Anneke24]

Bij ons is de kring ook aan het groeien. Ik loop al langer met een kinderwens rond. Al jaren eigenlijk en dat weten mijn beste vriendinnen natuurlijk. Die begonnen zich dan ook snel af te vragen wanneer we eraan gingen beginnen - en dat heb ik hen dan ook verteld, heel blij van: 'nu zijn we gestopt met de pil', volledig in de waan dat het wel snel zou gebeuren...
Tja, en dan een jaar verder en nog geen zwangerschap. Die konden het dus wel raden.

De vrienden van mijn vriend, die wisten van niks, tot ik, na de honderdste keer de vraag te hebben ontweken over onze plannen en het moeten slikken van een onschuldig bedoeld maar misplaatst grapje over het bestaan van een lijst van koppels waarop ze een weddenschap hebben afgesloten waarop wij bovenaan stonden, een beetje geëmotioneerd wegliep. Die weten nu ook wel dat er 'iets' aan de hand is. Waarschijnlijk zijn we nu tien plaatsen gezakt op hun lijstje...

Mijn ma en zus weten het ook, van in het begin. Die kan ik ook alles vertellen en dat is ok.

Op het werk had ik me voorgenomen om niks te vertellen. Tja... Dat is ook weer anders uitgedraaid. Onverwachts kreeg ik op één dag, in 30 minuten tijd, het nieuws dat niet één maar twéé naaste collega's zwanger zijn. Dat kwam nogal hard aan en ik ben spontaan in tranen uitgebarsten.

Nu weten ze het daar ook. Misschien is het ook maar beter zo.

Ik hoop alleen dat ik nu niet elke maand de vraag zal krijgen wat we gaan of kunnen doen, of het al zover is enzoverder... Het voelt plots inderdaad alsof het even goed in de krant kan staan.

[Sterretje]

Het is belangrijk om zelf aan te geven wanneer je er over wil praten en wat je kwijt wil.
bij mij wisten de collega's dat ik IVF ging doen, maar ik bleef er heel vaag over. Als ik drie dagen afwezig was, zei ik dat ik ziek was, maar op het ziekenbriefje stond wel het ferti-center. Sommige lieve collega's kwamen achteraf wel vragen wanneer ik iets zou weten en of het gelukt was, maar dan zei ik dat ik het nog niet wist en het ook niet wou vertellen.

Ik vertelde ook niet meteen aan onze ouders van morgen heb ik pick-up of terugplaatsing, maar meestal wel een tijdje erna. Ik zei altijd dat onze poging mislukt was, ook bij de gelukte poging. Omdat ik doodsbang was voor medelijden moest het toch mislopen.

Als mensen echt te nieuwsgierig werden of ambetant deden zei ik gewoon: wij kunnen geen kinderen krijgen, of wij moeten rekenen op de wetenschap.
Heel veel mensen weten echt niet hoe ermee om te gaan en gaan dan lastige vragen stellen of stuntelige dingen zeggen, maar ze zijn maar zelden slecht bedoeld.

Nu, zes maanden na de geboorte van ons kindje krijg ik heel veel de vraag: op naar nummer 2? Dan zeg ik altijd dat ik er nog niet uit ben.
Als ik ja zeg, gaan ze me nauwlettend in de gaten houden, en als ik nee zeg, zullen ze medelijden tonen met onze problematiek.
Wij gaan binnenkort wel voor nummer 2, maar wij gaan het wel echt verborgen proberen houden zo lang mogelijk. We zullen wel zien hoe het uitdraait en hoe lastig het zal worden!