Hey Yelinke,
Zoals Tine zegt, het wachten is gewoon loodzwaar! Het is geen gemakkelijke weg. Er zijn veel ups en downs en telkens die hoop op een kindje die steeds maar teleurstellend afloopt.
Net zoals haar, schreef ik eveneens alles op een kalender. Elke dag kan je een dag wegkruisen en dat voelt goed aan.
Verder had ik veel steun van mijn ventje, hoewel hij het er niet graag over had mocht ik altijd bij hem terecht.
Ik heb eveneens een hondje waaraan ik super veel had en nog steeds heb! Ik zie die doodgraag, ik zie hem zo graag als ik mijn eigen kinderen graag ga zien!
Op het werk daarentegen was het bij mij andere koek
Mijn collega's wisten het maar de meesten waren niet zo begripvol (ongepaste opmerkingen, ongepaste vragen, verhalen over hoe gemakkelijk zij zwanger zijn geworden, ...) waardoor ik me depressief begon te voelen. Ik begon zonder reden te wenen, het voelde aan alsof ik faalde omdat iedereen in mijn omgeving zomaar bleek zwanger te worden. Veel vriendinnen heb ik niet en mijn beste vriendin ben ik onlangs "kwijt" doordat madam niet kan begrijpen waarom ik het moeilijk had dat wij niet zomaar kinderen konden krijgen (maar zij was na ronde 4 zwanger en was toen als aan het klagen dat het niet wou lukken, typisch...). Je wordt door NIEMAND begrepen en dat maakt het allemaal dubbel zo erg! Vooral als je eigen familie je niet begrijpt... Je krijgt verkeerde opmerkingen naar je hoofd gesleurd, meestal met de beste bedoelingen maar daarom zijn ze niet minder kwetsend!
Zo ben ik terecht gekomen op DVO en op dit forum. Dit heeft mij nog het meeste geholpen. Door hier te chatten met lotgenootjes voelde ik mij beter en ging alles veel sneller omdat we samen aftellen voor elkaar. Je wordt ondersteund door mensen die je begrijpen en die voor jou hopen dat alles goed komt. Ze vinden altijd de goede woorden om je gerust te stellen en om je moed in te spreken! Jij krijgt ook het gevoel dat je met deze mensen meeleeft, je voelt een band die ontstaat en je wilt die mensen eveneens helpen.
Eerlijk gezegd denk ik dat als DVO niet zou bestaan, ik het al lang zou hebben opgegeven!
Wij zelf waren 6 maanden bezig toen we naar de gynaecoloog gingen omdat we het al raar vonden. Daar zei de gynaecoloog mij om Clomid, Aaceefemine en Parlodel te nemen. Hij gaf ons de vermoedelijke diagnose PCOS. Dus wij ook geklust op de momenten dat het moest, 4 maanden lang. Dit is niet zo lang maar ik reageerde serieus op de hormonen (verdikken, agressief, puisten, nachtelijke onrust, ...) dus hebben we besloten heel de boel buiten te gooien. Na 3 maanden was ik het beu. Ik was op mijn werk en had weer een klotedag door mijn o zo lieve collega's die heel begripvol en delicaat zijn. Ik ging naar het toilet en had mijn MS, dat was voor mij DE druppel! Op datzelfde moment heb ik naar het CRG gebeld, ik was er eerst tegen (ik vond dat we nog niet lang genoeg bezig waren) maar deze gebeurtenis gaf mij echt een boost om de stap te nemen. De volgende maand ben ik heel toevallig spontaan zwanger geraakt maar spijtig genoeg is dit uitgelopen op een miskraam...
In september had ik mijn eerste afspraak op het CRG. Diagnose: PCOS! Deuh alsof ik dit al niet wist, maar waarom lukt het dan niet?! Mijn bloedwaarden met Clomid waren heel goed dus eigenlijk reageerde ik er op. Ondertussen was het al november en daar kregen we te horen dat mijn ventje ook problemen had, zijn spermastaal was barslecht (morfologie, kwantiteit en beweeglijkheid). Hierdoor was onze enige optie ICSI. Manmanman, onze wereld stortte ineens als een kaartenhuisje in elkaar! Voor ons was het onmogelijk dat het er zo erg aan toe was, toch was het zo...
Eind december mochten we de eerste ICSI-behandeling starten en in januari kreeg ik te horen dat ik zwanger was.
Als ik alles opnieuw zou mogen doen, had ik onmiddellijk naar het CRG geweest en dan was ik ook heel waarschijnlijk veel sneller zwanger geweest! Ik heb geen moment spijt van onze beslissing om tot ICSI over te stappen. Soms blijven koppels aanmodderen bij één behandeling die maar niet wilt lukken. Meestal is dit wel de fout van de dokters. Die willen maar eerst zo proberen maar wat voor zin heeft het om jaren dezelfde behandeling te proberen als er maar geen kindje van komt?! Het koppel voelt er zich alleen nog maar slechter bij. Sommige koppels moeten zelfs aandringen om bepaalde onderzoeken te ondergaan en dit vind ik echt niet normaal! Onze dokter wou eerst alles uitsluiten eer hij begon met een behandeling. Hij zei ook dat we insiminatie moesten overslagen omdat het toch geen nut zou hebben (te weinig spermacellen).
Amaai wat een lang verhaal zeg
Hopelijk ben je niet in slaap gevallen!
Ik wens je het allerbeste toe en ik hoop dat je snel zwanger wordt! Hopelijk heb je ook iets aan onze woordjes (die uit het diepste van ons hartje komen).
Hou je goed meid!!!!
Aan al de rest: veeeeeeeeeeeeeeeeeeeel succes en hoe gaat het met jullie?
Greetz
Cassyke
http://onvervuldewens.blogspot.com/
Op naar de volgende poging, hier staan de duimen nog omhoog!!!