Dag allemaal,
ik ben al een tijdje bezig met ICSI (nu 5e poging) maar ik wil jullie wel mijn ervaringen met de pickup meedelen. Je moet er echt geen schrik voor hebben. je moet een operatiehemdje aandoen (je weet wel hé) op het CRG word je dan met je bed in een 'voorbereidend' zaaltje gebracht, de partner of vriend(in) mag altijd mee. Die moet dan wel een soort overal en mutsje aandoen om in de steriele kamer waar de PU plaatsheeft te komen. Eerst krijg je een baxter (je moet namelijk nuchter zijn en om zo toch wat vocht binnen te hebben) en een spuitje in je bil, met wat pijnstillers en wat slaap-of verdoofmiddel, je wordt er een klein beetje tizzi van.
Dan stap je naar de steriele kamer en moet je plaatsnemen op zo'n gynecologisch bed, met je benen in de lucht
Eerst wordt heel de zone rond de vagina wat ontstmet door de vroedvrouwen, en dan begint de dr (die van wacht is - de embryotransfer gebeurt normaal tijdens de week door je eigen gynecoloog, verbonden aan het crg)
Er wordt een speculum geplaatst (niets abnormaals) en je krijgt 2 kleine spuitjes in de vaginawand (deze voelen aan als 2 kleine prikjes als zou je met je nagels van duim en wijzvinger een heel klein venijnig neepje geven, meer niet) dan word er een sonde ingebracht, te vergelijking met de sonde voor een vaginale echo, dus dat doet zeker geen pijn.
Het leukste is, je kan alles volgen via het scherm. Dan beginnen ze er aan, aan de sonde is een naald verbonden waarmee ze door de vaginawand (die intussen verdoofd is) geprikt en dan wordt ieder folikkeltje één per één aangeprikt, geeft een beetje een raar gevoel, ik kan het niet beter omschrijven alsof je een ballon tegen je buik houdt en er met een stompe naald een gaatje probeert in te prikken, je voelt dat een klein pofje, meer niet. eens dat de naald daar zit, voel je niets meer, het leegzuigen en spoelen voel je helemaal niet.
Het enige wat ik wel als afleiding gebruikt heb was een vochtig koud doekje op mijn voorhoofd, een beetje een schrikeffect bovenaan om de rare dingen onderaan te verdringen
En voor de embryotransfer moet je helemaal geen schrik hebben, daar voel je niets van, je wordt ook helemaal niet meer verdoofd.
Wel moet je beide dagen heel de dag in de kliniek blijven tot rond 16u. Voor de PU-dag heb je naar niets veel zin, geen boekjes of zo want door die verdoving geniet je er van om rustig te slapen, wat anders is na de transfer, je bent opgewonden, kreeg geen verdoving en kan dus verstrooiing gebruiken
Wat ik emotioneel het moeilijkst vond was op de dag van de PU: hoeveel eitjes zijn er gevonden (want niet in iedere folikkel zit een eitje !!), dat weet je in principe kort na de PU - vraag er zeker naar.
Dan tegen de avond weet je hoeveel 'goeie' eitjes ze gevonden hebben en dus hoeveel ze kunnen behandelen hebben met ICSO, want niet alle eitjes zijn rijp !!
Dan daags nadien, 's morgens bang afwachten naar het verlossende telefoontje van hoeveel eitjes bevrucht zijn (want dat lukt blijkbaar ook niet altijd - die samensmelting)
Dan daags nadien, weeral afwachten hoeveel bevruchte eicellen zich gedeeld hebben tot een embryo'tje en welke klasse ze krijgen van A (zeer goed maar weinig voorkomend) tot D (slecht) en van 2-cellig tot hoe-meer-hoe-beter-cellig;-)
Dan zeggen ze ook wanneer je terug mag binnenkomen voor de terugplaatsing, meestal diezelfde voormiddag.
Hou er rekening mee dat de transfers gebeuren na de PU van die dag, dus je komt als laatste aan de beurt, de laatste keer was het van mij 12u en ik was daar al om 9u.
Hopelijk hebben jullie wat gehad aan mijn uitleg. Dit is de werkwijze in AZ Brugge; een vriendin deed het in Aalst en Gent en daar was het totaal anders
Veel succes gewenst
Orchidee
wat eigenlijk nog wel grappig is. Ben wel alweer verdikt aan mijn buik. Op zich niet erg als je zeker zou zijn dat de poging lukt, maar in het andere geval wel frustrerend vind ik.