eerste poging IUI, zoveel vragen, zo bang

[koekie]

Hallo iedereen! Ik ben nieuw hier, lees wel al een tijdje mee, maar kon het tot dusver niet opbrengen om hier te schrijven. Het afgelopen jaar is bijzonder moeilijk geweest. Slecht nieuws ivm onze kinderwens. Ik heb een heel jaar nodig gehad om te komen waar ik nu sta: eindelijk terug een beetje op mijn plooi, maar nog steeds met enorme pieken en dalen. Eind februari starten wij met onze eerste poging IUI en vrijdag gaan we naar het ziekenhuis onze spuitjes ophalen en krijgen we de volledige uitleg. Het komt angstvallig dichtbij en het geeft me een enorm beklemmend, beangstigend gevoel. Zijn er nog mensen die dit hadden? Is het normaal dat ik een heel jaar heb nodig gehad om dit alles een plekje te geven in ons leven? Zouden we niet eerder blij moeten zijn met de "nieuwe kans" in de medische wereld? Wij zijn bang en boos .. zijn deze gevoelens normaal? Ik hoop hier de komende tijd iedereen wat te leren kennen, gevoelens te delen, ik denk dat dit een goede plaats is waar we onze diepste gevoelens kunnen uiten en waar die ten volle begrepen kunnen worden. Verder wens ik iedereen hier al veel succes met alles waarmee jullie bezig zijn. Veel liefs x

[Wendel]

Hey Koekie,

Bij mijn 1e iui vond ik alles zo leuk en spannend.. tot dat telefoontje kwam dat het niet gelukt was natuurlijk
Nu bezig met de 2e, en het wordt allemaal al iets geroutineerder..

Hoe ik me voel? Meestal wat gelaten, apatisch soms zelfs, maar ook boos, ongeduldig, ongerust, ongeduldig, bang, ongeduldig, soms eens blij (zoals toen de dr zei dat ventje's staal 'uitstekend' was), maar dan direkt weer ongerust (want jah, waarom lukt het dan niet?)..

Is het normaal dat je een jaar nodig had? Geen idee, daar staat geen algemene maatstaf op, dus moet je gewoon de tijd nemen die jij zelf nodig hebt. Als je dat niet doet, zal je alles gewoon met je blijven meedragen, en dat is ook niet goed hé?

Kom gerust het iui-clubje vervoegen, daar kan je altijd terecht!

Knuff,
Wendy

[skiwi]

heyu Koekie

of je dat nu normaal vindt of niet ... iedereen heeft zijn eigen manier om met die dingen om te gaan en ieder heeft er zo zijn tijd voor nodig.

Ik heb bijvoorbeeld totaal geen problemen mee dat ik IUI nodig had en zelfs dat macheert niet, wij schakelen na bijna 1 jaar proberen over naar IVF.

een mislukte poging is naturlijk niet leuk, maar ik laat er m'n leven niet door leiden .... het leven heeft veel meer te bieden dan me op te sluiten en af te zonderen van de wereld omdat het niet direct lukt om een kind op de wereld te zetten. Ik ben ervan overtuigd dat het ooit wel eens zal lukken ...

en als het niet zo is ... dat zien we dan wel verder .. dat is og niet voor direct.

ik heb voor m'n IUI enkel clomid, pregnyl en utrogestan gebruikt en heb zo goed als geen bijwerken ofzo gehad (enkel de eerste keer een klein beetje).

Je zal het zelf moeten uitmaken of je er mee kan leven dat je deze ingrepen nodig hebt om een kindje te kunnen krijgen.

gr
Mieke

[babs123456]

hey koekie,

De eerste behandeling is even wennen maar het valt best mee hoor!!!! ik maakte ook in het begin een beetje zorgen,maar met een goede uitleg!!!is het makkelijk te doen hoor,in het begin moet je even wennen om je zelf te spuiten,ook dat lijkt enger dat dat het is!!!ook dat went.
Verder moet je het gewoon over je heen laten komen.
sucses ermee!!!

groetjes babs

[Boogie]

Hoi allemaal,
Ook wij zijn sinds december 2009 gestart met IUI. Ook voor ons een lang traject geweest maar blij dat er eindelijk wat gebeurt. In eerste instantie werd ons verteld dat wij alleen met ICSI zwanger konden worden. Toen werd ons verteld dat er niets aan de hand was. Toen was het allemaal weer erg slecht en zijn we aangemeld voor IUI. De eerste IUI was erg geslaagd; meteen zwanger maar helaas na 5 1/2 week een miskraam. Nu afgelopen woensdag de 2e IUI gehad. Dit alles zonder hormonen en alleen met Pregnyl. Ik had weer 2 eitjes maar we kregen na de IUI de mededeling dat het sperma erg slecht van kwaliteit was Beetje jammer dat dat pas achteraf verteld wordt. En opnieuw kom je in die emotionele achtbaan terecht. Je wilt zo graag een normaal leven leven maar ik ben er zo erg mee bezig.... Dit was mijn verhaal ik hoop dat ik mee kan kletsen

[Hollekebolleke]

Hallo,
Ik moet me spijtig genoeg ook bij jullie aansluiten
Ben al een trotse mama van een 4.5jarige gezonde dochter die er op natuurlijke wijze is gekomen maar sindsdien ging het enkel bergaf.
Mijn man en ik droomden altijd van een groot gezin maar na 3jaar 'proberen' was ik nog steeds niet (opnieuw) zwanger...
Nu, na 4jaar geduld zijn we toch hulp gaan zoeken en ik heb net men eerste ki gehad en ben nu aan het wachten..en wachten...en wachten.
Mijn man zijn sperma is van excellente kwaliteit, het probleem ligt spijtig genoeg aan mij.

Nu, ik heb menstruatiepijn en ben best wel een stuk emotioneler dan anders. Zou ik durven hopen dat we zwanger zijn?? Of komen deze symptomen door de behandeling van clomid en menopur??
Iemand ervaring???? Groetjes

[rainbow]

hey hollebolleke,

ik wil je de moed niet ontnemen, maar door de hormonen kan je idd emotioneler zijn en andere zwangerschapskwaaltjes hebben, zoals vaker plassen, pijlijke borsten, steken of krampen in je baarmoeder. Mijn gyn zei dit, dus ik neem me altijd voor om niet meer af te gaan op wat ik voel in de wachtweken. (maar dat lukt me helaas niet zo goed)
Er zit dus niets anders op dan je tijd proberen door te komen en te wachten. beu en rot, i know!
Kom er gerust bij in het IUI-clubje, daar wordt dagelijks nogal wat afgetetterd en je krijgt er veel steun.Ik wens je veel succes!
groetjes