Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen

[Flower]

Wendel, je zou toch denken dat juist die mensen je zouden begrijpen,is het niet?
Ik haat het, als ze zeggen: ik weet wat je hebt meegemaakt, terwijl ze de MMM helemaal neit zijn ingegaan. Ze begrijpen maar niet dat een jaar na het stoppen met de pil, normaal kan zijn. Dan praten we nog niet van de miskramen en andere dingen. Iemand weet pas wat wij hebben meegmaakt als ze al jaren bezig zijn voor een kindje of als ze de MMM doormoeten enzov. Ik heb een vriendin, waar door een medische fout een eileider is verwijderd en zij dus al 13 jaar aan het proberen zijn. Hele gesprekken heb ik met haar, want ik probeer haar te steunen en soms zitten we beiden te huilen, want de emoties die zij voelt, voel ik ngo altijd, al ben ik zwanger. Ik kijk dan ook als ik met haar ben dat ik niet van die zwangerschaps bandjes ofzo draag, ik zal het onderwerp zwanger niet vermijden, maar zal ook niet met de echo's staan zwaaien of het de hele tijd over mijn zwangerschap hebben. Er zijn nog tal van andere dingenn te bespreken, ik probeer haar niet nog meer ermee te confronteren en zij is ook de eerste waar ik het tegen gezegd had, in alle rust en zij heeft het enorm geapprecieerd. Ook zij krijgt van die domme dingen te horen die haar enorm pijn doen en ook daar is jammer genoeg de relatie eronder aan het lijden.
Ik ben heel blij met deze zwangerschap en heel dankbaar hiervoor, tegelijkertijd hoop ik natuurlijk dat er toch nog een broertje of zusje volgt, niet zozeer voor mij maar voor het kind zelf, toch weet ik dat dit ook niet kan gebeuren. Dit is dus niet zo vanzelfsprekend voor ons, maar wat ben ik al blij met deze ene keer. DE pil, zal ik zeker niet nemen, niet na ons verleden, ik kan me niet voorstellen dat ineens al mijn vruchtbaarheidsproblemen verdwenen zijn.

Succes allemaal

[Mona Lisa]

[Wendel]

Grr, da's toch zo'n hatelijk antwoord! Van een dokter dan nog! 'je hebt nog jaren de tijd'

Ok, je bent nog jong, dus je kansen zijn groter dan als je er pas binnen 10 jaar aan begonnen was, maar het aantal kansen blijft hetzelfde hé.. Oud of jong of tussenin, als je aan ivf moet aanbelanden, staat de teller op 6 - punt - En als je een jonge mama wilt worden, dan moeten ze niet afkomen met zo'n domme clichés! Als je klaar bent voor kindjes, dan zouden die gewoon moeten komen

Flower, wij beginnen binnenkort pas aan onze 2e iui. Stel dat ik hiermee zwanger zou worden, zou ik nooit tegen iemand durven zeggen 'dat ik weet wat het is', want hetgeen ik nu meemaak, is nog maar een voorsmaakje, en trouwens is ook elk verhaal anders! Maar 'dankzij' mijn ervaringen, besef ik dat tenminste..
Dus: ik heb mijn lesje geleerd, nu mag het beginnen komen

[Filka]

Ik heb al veel gelezen op dit topic en héél veel komt me bekend voor, spijtig genoeg.
Niemand kan de pijn en verdiet begrijpen als je het zelf niet hebt meegemaakt.
Nee we willen niet meer wachten,
nee het gebeurt niet maar vanzelf,
nee het cliché van 'je bent nog jong' werkt écht niet!

Mijn frustratie is misschien te groot geworden, maar de gebeurtenis van vanmorgen was echt een slag in mijn gezicht!
In het ziekenhuis bij de inschrijvingen had ik de pech om geholpen te worden door een hoogzwangere. Bij het wachten op de 'stikkerkes' bleef ze maar vrolijk over haar buik wrijven terwijl ik mocht aanhoren hoe woelig het kindje is, en hoe ambetant ze dat wel vond!! Komaan!!
Ze kon zelf toch zien dat ik een consultatie had op de fertillteit en zelf geen buikje heb?? Begreep ze dan echt niet dat ze aan 't verkeerde adres was met haar klachten?? Ik zou maar al te graag willen wisselen!

[Noa09]

He Filka,

I know the feeling...
Ondanks alle pijn, verdriet, teleurstellingen die wij moeten incasseren vooraleer we (misschien) ooit zwanger worden, vinden mensen precies dat we daarbovenop nog eens begrip moeten opbrengen voor hun zogezegd 'ernstige' kwaaltjes/pijn.
En als we dan eenmaal zwanger zijn, zullen we wellicht niet op hetzelfde begrip van hun kant kunnen rekenen als we eens klagen over onze kwaaltjes want 'dat was toch hetgeen jij zo graag wou?' zeggen ze dan vast doodleuk.
Pft.
Een ijskoude douche voor die gevoelloze b****
Vind het ZO frustrerend he!!

Noa09

[Flower]

Dat vind ik dus ook, wat jullie zeggen. Wij, degenen die moeilijk zwanger worden of soms zelfs niet moeten uiteindelijk wel alles begrijpen, maar er is geen begrip voor ons. En ja het klopt wel dat als je dan toch het wonder mag ervaren dat je zwanger bent, je zeker niet mag klagen. Ik ben heel blij dat ik zwanger ben, kan nog altijd niet geloven als ik in de spiegel kijk dat ik het ben, met die dikke buik, maar het is wel zo dat ik heel erg misselijk ben en vaak hoofdpijn heb, en vaak buikkrampen heb. Vooral die buikkrampen baren me vaak zorgen. Ondanks de blijheid wordt een deel van de zwangerschap ook overheerst door ongerustheid, maar het is inderdaad zo, dat als ik eens gewoon zeg dat ik keimisselijk ben, dat mij gezegd wordt dat ik niet mag klagen en ervan moet genieten. Ik ben ook superblij, ik ben supergelukkig maar ben ook nog een mens, met dezelfde gevoelens en kwalen als iemand die snel zwanger wordt. Dus ja, wat dat betreft, zitten jullie goed. Eerst heb je verrassing en verwondering, dan de openlijke angst dat je het kind zult verliezen, na een tijd verliezen ze de interesse en mag je niet klagen, want dan ben je ondankbaar
Lieve Dames, jullie zijn sterk en laat je niet ontmoedigen.

[Marcy]

Toen wij van start gingen om zwanger te worden, was het van de 1ste keer raak. Maar na 11 weken was het mis gelopen. Men schoonzus was op dat moment hoogzwanger van haar 2de.
Toen zij beviel en we gingen haar bezoeken, zei ze domweg en "wie gaat nu de volgende zijn die zwanger wordt?".
Ik kon wel door de grond zakken. Ik was juist men miskraam aan't verwerken en had veel moeite om naar pasgeboren babies te gaan kijken.
We zijn nu 2 jaar verder en ik ben nog altijd kinderloos, maar zij heeft ondertussen wel een 3de kind.
Ik heb van men schoonfamilie totaal geen steun gehad.
In deze 2 jaar hebben ze nooit gevraagd hoe het is tot overlaast op een etentje.
Ik moest toen een paar dagen later men 1ste IUI ondergaan.
Toen zei ze dat er te veel mee bezig was.
Maar hoe moet ik het in hemelsmaal uit men hoofd zetten? Ik wil al heel men leven kinderen. Op men werk is het elk jaar een babyboom en bij men schoonzus ook.