Misschien is het makkelijker om hier allemaal samen te schrijven...er zijn nogal veel onderwerpen aangemaakt in ICSI, zo wordt het moeilijk nog te volgen...denk ik...
Uiteraard kan je wel eens een nieuw onderwerp aanmaken als het over iets specifieks gaat...maar uiteindelijk willen we allemaal over hetzelfde praten: ICSI, onze kinderwens...dus is dit misschien overzichtelijker?
Bedankt, Ingeborg
ICSI-februari-maart
-
Zarah
-
Ingeborg
- Berichten: 23
- Lid geworden op: 1 februari 2007, 21:18
Ilse, nee, ik ben bij de gelukkige...ik werd na 4 jaar sukkelen eindelijk zwanger en kreeg een dochtertje dankzij ICSI...maar dus ik weet wat het is, en voel me nog steeds nauw verbonden met iedereen hier...!!
Sterkte, het is altijd weer rechtkrabbelen hé na een mislukte poging...maar kom op hé, wij sleuren je er doorheen...op naar die nieuwe poging...!!!
Ingeborg
Sterkte, het is altijd weer rechtkrabbelen hé na een mislukte poging...maar kom op hé, wij sleuren je er doorheen...op naar die nieuwe poging...!!!
Ingeborg
-
Fieke
Hallo Zarah,
ben juist zoals jij aan het starten met een 2e icsi-poging, ik begin dinsdag met decapeptyl in te spuiten en donderdag met gonal f. De pu zou in de week van de 26e moeten gebeuren.
De eerste was volledig misgegaan doordat er geen deling optrad, maar gelukkig weten ze nu waar het aan lag.
Laat je iets weten als je wat datums krijgt, kunnen we ook wat tegen elkaar zagen als de hormonen de bovenhand krijgen
,mijn man zei nu al dat ik hem niet mocht misbruiken 
Ingeborg, ik denk wel dat je die verbondenheid blijft voelen als je het éénm
ben juist zoals jij aan het starten met een 2e icsi-poging, ik begin dinsdag met decapeptyl in te spuiten en donderdag met gonal f. De pu zou in de week van de 26e moeten gebeuren.
De eerste was volledig misgegaan doordat er geen deling optrad, maar gelukkig weten ze nu waar het aan lag.
Laat je iets weten als je wat datums krijgt, kunnen we ook wat tegen elkaar zagen als de hormonen de bovenhand krijgen
,mijn man zei nu al dat ik hem niet mocht misbruiken Ingeborg, ik denk wel dat je die verbondenheid blijft voelen als je het éénm
-
Fieke
-
joke
1 ste ICSI poging mislukt
Hallo,
dit is de eerste keer dat ik me op deze site begeef, doet raar, maar zeker deugd verhalen van lotegenoten te lezen.
Ik zal mezelf ff voorstellen, ik ben Joke, 28 jaar en enkele jaren samen met Steve.
Sinds juni vorig jaar zijn wij van de ene arts naar de andere aan 't lopen omdat we maar niet zwanger konden geraken. Blijkt dat Steve zeer weinig zaadcellen produceert en degene die aanwezig zijn, niet van de beste kwaliteit.
Oplossing: ICSI.
(Bij mij zou alles in orde zijn)
27 december ben ik gestart met Suprefact, waarmee ik na 2 weken normaliter zou moeten minderen en daarbij hormonen te nemen. Nu reageerde mijn lichaam op de suprefact niet goed, mijn hormoonwaarde was na 2 weken 150, terwijl dit na 2 weken puffen op 50 moet staan. Dus ben ik blijven puffen, mijn waarde daalde minimaal en uiteindelijk zijn mijn regels doorgekomen, waardoor ik mocht minderen met puffen.
Een weekje afwachten om te kijken hoe de follikels gerijpt zijn, nu bleek dat ik maar 2 follikels had. Eerst stelde de gynecoloog voor om te stoppen en op een volgende cyclus te wachten, uiteindelijk hebben ze mijn dosis menopur verhoogd.
Vorige week bleek dat er zich nog 2 follikels ontwikkelden, maar zeer klein.
Maar de kans bestond dat er een bevruchting zou plaatsvinden.
Gisteren ben ik uiteindelijk naar uza gegaan voor een pick-up, deed een beetje pijn, maar viel goed mee.
Resultaat was dat er 4 follikels waren en er waren ook voldoende zaadcellen voor een bevruckting. Moet zeggen dat de biologe en de dokter veel hoop gaven, dus zijn we ook heel gelukkig en hoopvol naar huis gegaan. 4 cellen, je hebt er maar 1tje nodig...
De ontnuchtering deze morgen was zeer groot, 2 cellen waren niet gerijpt en de andere 2 niet bevrucht.
Ik wist op voorhand dat ik niet te erg mocht hopen, maar kon het niet laten, waardoor ik enorm veel verdriet heb nu en mijn hoop een beetje laat varen.
Ik weet dat dit niet mag, er zullen er onder jullie genoeg zijn die veel diepere zeeen hebben doorzwommen, en die meer reden hebben op verdriet..
Is er iemand die abnormaal op de suprefact reageerde? Zou dit de reden zijn waarom ik zo weinig follikels ontwikkelde? En de oorzaak van niet bevruchting?
Hoop dat iemand me hier raad kan geven, want op afspraak in uza moet ik nog een tijdje wachten (geen plaats in agenda?!?!)
groetjes
joke
dit is de eerste keer dat ik me op deze site begeef, doet raar, maar zeker deugd verhalen van lotegenoten te lezen.
Ik zal mezelf ff voorstellen, ik ben Joke, 28 jaar en enkele jaren samen met Steve.
Sinds juni vorig jaar zijn wij van de ene arts naar de andere aan 't lopen omdat we maar niet zwanger konden geraken. Blijkt dat Steve zeer weinig zaadcellen produceert en degene die aanwezig zijn, niet van de beste kwaliteit.
Oplossing: ICSI.
(Bij mij zou alles in orde zijn)
27 december ben ik gestart met Suprefact, waarmee ik na 2 weken normaliter zou moeten minderen en daarbij hormonen te nemen. Nu reageerde mijn lichaam op de suprefact niet goed, mijn hormoonwaarde was na 2 weken 150, terwijl dit na 2 weken puffen op 50 moet staan. Dus ben ik blijven puffen, mijn waarde daalde minimaal en uiteindelijk zijn mijn regels doorgekomen, waardoor ik mocht minderen met puffen.
Een weekje afwachten om te kijken hoe de follikels gerijpt zijn, nu bleek dat ik maar 2 follikels had. Eerst stelde de gynecoloog voor om te stoppen en op een volgende cyclus te wachten, uiteindelijk hebben ze mijn dosis menopur verhoogd.
Vorige week bleek dat er zich nog 2 follikels ontwikkelden, maar zeer klein.
Maar de kans bestond dat er een bevruchting zou plaatsvinden.
Gisteren ben ik uiteindelijk naar uza gegaan voor een pick-up, deed een beetje pijn, maar viel goed mee.
Resultaat was dat er 4 follikels waren en er waren ook voldoende zaadcellen voor een bevruckting. Moet zeggen dat de biologe en de dokter veel hoop gaven, dus zijn we ook heel gelukkig en hoopvol naar huis gegaan. 4 cellen, je hebt er maar 1tje nodig...
De ontnuchtering deze morgen was zeer groot, 2 cellen waren niet gerijpt en de andere 2 niet bevrucht.
Ik wist op voorhand dat ik niet te erg mocht hopen, maar kon het niet laten, waardoor ik enorm veel verdriet heb nu en mijn hoop een beetje laat varen.
Ik weet dat dit niet mag, er zullen er onder jullie genoeg zijn die veel diepere zeeen hebben doorzwommen, en die meer reden hebben op verdriet..
Is er iemand die abnormaal op de suprefact reageerde? Zou dit de reden zijn waarom ik zo weinig follikels ontwikkelde? En de oorzaak van niet bevruchting?
Hoop dat iemand me hier raad kan geven, want op afspraak in uza moet ik nog een tijdje wachten (geen plaats in agenda?!?!)
groetjes
joke
-
Zarah
-
Zarah
Hoi Fieke,
dan zitten wij ongeveer gelijk !
In welk ziekenhuis zitten jullie ?
Wij zitten in Jette.
In principe begin ik woensdag Menopur te spuiten.
Vind het wel raar dat er zoveel verschillende hormonen zijn. In het ene ziekenhuis is het dit, bij het andere is het dat.
Mijn PU zal pas rond de 28ste zijn denk ik.
De vorige keer was die ook vrij laat (op dag 16 pas).
We hadden toen heel veel eitjes (16) waarvan er 13 werden bevrucht. 1tje werd teruggeplaatst maar slechts 3 ingevroren omdat de overige uiteindelijk toch niet goed genoeg bleken te zijn.
Ondertussen hadden we dan ook een terugplaatsing van 1 frozen embryo maar dat is dus ook niet gelukt. De overige 2 gingen tijdens het dooiingsproces verloren zodat we nu opnieuw voor een verse poging gaan.
Hoeveel pogingen heb jij gehad Ingeborg ?
Ik moet er jullie wel nog bijvertellen (sorry hoor) dat we wel al een kindje hebben die op de "prettige" manier is verwekt.
Sinds 2 jaar zijn we terug aan het proberen om zwanger te worden en sinds 1 jaar weten we dat dit niet meer zal lukken. Mijn mans zaadleiders zijn namelijk dichtgegroeid (littekenweefsel).
Dus wordt er ook steeds gewerkt met ingevroren zaadcellen. Althans... nu toch nog. We hadden 6 "rietjes" zaadcellen ingevroren en hebben er nog maar 1tje opgebruikt.
Da's zo een beetje in het kort onze situatie.
groetjes
Ilse
dan zitten wij ongeveer gelijk !
In welk ziekenhuis zitten jullie ?
Wij zitten in Jette.
In principe begin ik woensdag Menopur te spuiten.
Vind het wel raar dat er zoveel verschillende hormonen zijn. In het ene ziekenhuis is het dit, bij het andere is het dat.
Mijn PU zal pas rond de 28ste zijn denk ik.
De vorige keer was die ook vrij laat (op dag 16 pas).
We hadden toen heel veel eitjes (16) waarvan er 13 werden bevrucht. 1tje werd teruggeplaatst maar slechts 3 ingevroren omdat de overige uiteindelijk toch niet goed genoeg bleken te zijn.
Ondertussen hadden we dan ook een terugplaatsing van 1 frozen embryo maar dat is dus ook niet gelukt. De overige 2 gingen tijdens het dooiingsproces verloren zodat we nu opnieuw voor een verse poging gaan.
Hoeveel pogingen heb jij gehad Ingeborg ?
Ik moet er jullie wel nog bijvertellen (sorry hoor) dat we wel al een kindje hebben die op de "prettige" manier is verwekt.
Sinds 2 jaar zijn we terug aan het proberen om zwanger te worden en sinds 1 jaar weten we dat dit niet meer zal lukken. Mijn mans zaadleiders zijn namelijk dichtgegroeid (littekenweefsel).
Dus wordt er ook steeds gewerkt met ingevroren zaadcellen. Althans... nu toch nog. We hadden 6 "rietjes" zaadcellen ingevroren en hebben er nog maar 1tje opgebruikt.
Da's zo een beetje in het kort onze situatie.
groetjes
Ilse
-
Ingeborg
- Berichten: 23
- Lid geworden op: 1 februari 2007, 21:18
Joke, zoals Fieke het al zei: "bij iedere poging die mislukt, hoe erg ook, maar ze halen er wel wat informatie uit....wat je nu meemaakte, dat raar reageren op de suprefact, daar leren ze uit...het zal bij de volgende poging waarschijnlijk anders lopen...Dat hoop ik allesinds voor je...wel héél jammer dat je zo lang moet wachten, al is het maar om uitleg te krijgen, wat nu? ...in Jette heb je zo een persoonlijke 'verpleger', bij mij was dat JAn, die mocht je altijd bellen, met vragen hoe en waarom ...heb je dat niet? Kan me voorstellen dat je het nu even allemaal moelijk hebt, maar kijk nu even naar die eerste poging als 'informatie-poging', ze weten nu echt weer wat meer! sterkte!!!!
Ilse, jaaa alsublieft je hoeft je niet te eksuseren omdat je al een leuke dochter hebt op natuurlijk wijze verkregen...super toch!! Ik heb echt geleerd dat de drang, de wens naar een tweede even intens kan zijn als naar een eerste!!
Ik heb zelf ook een dochtertje, Merel, ze is nu 1jaar en 1 maand. Zelf heb ik in 4 jaar tijd 7iui's, dan twee maanden met hormoonpompje gelopen , maar uiteindelijk behoor ik tot de gelukkigen die na 1 ICSI- poging zwanger werd ! Gelukkig maar, want ik stond echt aan de rand van een depressie!!! Denk dat ik net op tijd zwanger ben geworden of het kwam niet goed meer...vrienden zeggen dat nu nog steeds: goh jij zag er toch slecht uit, en zo verdrietig...en dat was ook zo...
Daarom, aan allen die dipe gaan, nu...echt héél veel sterkte, het is soms zo moeilijk om weer hoop te vinden, om kracht te vinden, om nog te kunnen slapen, te kunnen eten...veel liefs!
Ingeborg
Ilse, jaaa alsublieft je hoeft je niet te eksuseren omdat je al een leuke dochter hebt op natuurlijk wijze verkregen...super toch!! Ik heb echt geleerd dat de drang, de wens naar een tweede even intens kan zijn als naar een eerste!!
Ik heb zelf ook een dochtertje, Merel, ze is nu 1jaar en 1 maand. Zelf heb ik in 4 jaar tijd 7iui's, dan twee maanden met hormoonpompje gelopen , maar uiteindelijk behoor ik tot de gelukkigen die na 1 ICSI- poging zwanger werd ! Gelukkig maar, want ik stond echt aan de rand van een depressie!!! Denk dat ik net op tijd zwanger ben geworden of het kwam niet goed meer...vrienden zeggen dat nu nog steeds: goh jij zag er toch slecht uit, en zo verdrietig...en dat was ook zo...
Daarom, aan allen die dipe gaan, nu...echt héél veel sterkte, het is soms zo moeilijk om weer hoop te vinden, om kracht te vinden, om nog te kunnen slapen, te kunnen eten...veel liefs!
Ingeborg
-
joke
Bedankt,
Maar neen, wij hebben geen begeleider in het uza. Er is wel een psychologe, maar heb haar maar 1 keer gezien, ze is niet echt op de hoogte van ons dossier.
De bedoeling is dat ik met mijn gynecoloog daar terug een afspraak maak, maar hij heeft pas midden maart een gaatje in zijn agenda. Telefonisch kan ik hem ook niet bereiken, want hij is thuis wegens familiale redenen..
Vraag me af of dat in andere ziekenhuizen ook zo is? Of bij anderen die ook naar uza gaan?
Wat is bij jullie eigenlijk de oorzaak dat jullie enkel met ICSI zwanger geraken?
groetjes
Maar neen, wij hebben geen begeleider in het uza. Er is wel een psychologe, maar heb haar maar 1 keer gezien, ze is niet echt op de hoogte van ons dossier.
De bedoeling is dat ik met mijn gynecoloog daar terug een afspraak maak, maar hij heeft pas midden maart een gaatje in zijn agenda. Telefonisch kan ik hem ook niet bereiken, want hij is thuis wegens familiale redenen..
Vraag me af of dat in andere ziekenhuizen ook zo is? Of bij anderen die ook naar uza gaan?
Wat is bij jullie eigenlijk de oorzaak dat jullie enkel met ICSI zwanger geraken?
groetjes
-
Ingeborg
- Berichten: 23
- Lid geworden op: 1 februari 2007, 21:18
We zijn allebei 'verminderd' vruchtbaar...mijn vriend zijn spermakwaliteit was altijd 'wel okee, maar niet waauw'.
Bij mij was het ander paar mouwen...ik had steeds echografisch echt goeie follikeltjes zitten...het zag er steeds prima uit. Dus dan keek de gyn, jaaa goeie follikels, goeie grootte, die gaan bijna springen dus insemineren maar...
Na die 7IUI's wist hij het ook niet meer en stuurde me door naar zijn collgea, die ervaring had met hormoonpompjes...okee dus hormoonpompje geinstalleerd (een buisje met naald zit in je buik en spuit om de 90 min een hormoon in je)...echografisch groeiden de eitjes weer goed, maar toen voor het eerst ook bloed genomen...en wat bleek...de ietjes zaten er dus nog, maar mijn bloedwaarden, mijn lichaam zat al in de tweede fase van mijn cyclus....dus mijn lichaam 'dacht' dat de eitjes al gesprongen waren en maakte zich al klaar op het feit dat er 'geen bevruchting' was ...zo kon ik natuurlijk nooit zwnager raken. Eerst dacht de gyn dat het toeval was, dus nog een maand het pompje gedragen, maar weer dezelfde uitkomst: en dan kwam het verdict....IVF! Dan naar Jette gegaan, en daar stelde ze voor ICSI te doen, om de beste kans te hbben, en was ik dus meteen zwanger. Ik bleek trouwens zeer goeie eitjes te hebben, ik had er 15, 12 werden bevrucht, eentje loopt nu thuis rond en 11 zitten in de vriezer...
als er eerder bloed was genomen, dan was het probleem eerder ontdekt, had ik géén 4 jaar gesukkeld, die 7 IUI's waren gewoon voor niets,...dus mijn advies: ga op tijd naar een fertiliteitscentrum!
sterkte!
Ingeborg
Bij mij was het ander paar mouwen...ik had steeds echografisch echt goeie follikeltjes zitten...het zag er steeds prima uit. Dus dan keek de gyn, jaaa goeie follikels, goeie grootte, die gaan bijna springen dus insemineren maar...
Na die 7IUI's wist hij het ook niet meer en stuurde me door naar zijn collgea, die ervaring had met hormoonpompjes...okee dus hormoonpompje geinstalleerd (een buisje met naald zit in je buik en spuit om de 90 min een hormoon in je)...echografisch groeiden de eitjes weer goed, maar toen voor het eerst ook bloed genomen...en wat bleek...de ietjes zaten er dus nog, maar mijn bloedwaarden, mijn lichaam zat al in de tweede fase van mijn cyclus....dus mijn lichaam 'dacht' dat de eitjes al gesprongen waren en maakte zich al klaar op het feit dat er 'geen bevruchting' was ...zo kon ik natuurlijk nooit zwnager raken. Eerst dacht de gyn dat het toeval was, dus nog een maand het pompje gedragen, maar weer dezelfde uitkomst: en dan kwam het verdict....IVF! Dan naar Jette gegaan, en daar stelde ze voor ICSI te doen, om de beste kans te hbben, en was ik dus meteen zwanger. Ik bleek trouwens zeer goeie eitjes te hebben, ik had er 15, 12 werden bevrucht, eentje loopt nu thuis rond en 11 zitten in de vriezer...
als er eerder bloed was genomen, dan was het probleem eerder ontdekt, had ik géén 4 jaar gesukkeld, die 7 IUI's waren gewoon voor niets,...dus mijn advies: ga op tijd naar een fertiliteitscentrum!
sterkte!
Ingeborg
-
Fieke
Bij ons ligt het probleem bij mijn man, bijna geen zaadcellen, een 20 000, zo goed als geen beweeglijkheid en heel raar van vorm.
Na de 1e poging bleek ook dat de trigger om de deling te starten niet was zoals het moet. Dus hier ook weer verschillende onderzoeken voor.
Bij mij lijkt alles in orde.
Wij gaan naar het gunaecologisch centrum in Gent, zij werken samen met het st-Lucas en UZGent.
We hebben daar steeds een afspraak binnen de 10 dagen, ook als je behoefte hebt om te praten is er steeds iemand. Ze hebben een fertifoon, waar je steeds naar kan bellen, ook in het weekend of 's avonds. Als je met vragen zit moet je dus niet wachten. Wij voelen ons daar goed opgevangen.
We hebben gelukkig nergens lang moeten wachten, in september wisten we het verdict en we zijn nu toch al aan onze 2e poging bezig.
Ilse, leuk dat je al een kindje hebt, zal ook voor wat afleiding zorgen denk ik.
Ingeborg, je hebt inderdaad wel lang bezig geweest, 4 jaar, ik hoop dat het bij ons iets vlugger zal lukken. Je toont wel aan dat het een goede afloop kan hebben.
Groetjes
Fieke
Na de 1e poging bleek ook dat de trigger om de deling te starten niet was zoals het moet. Dus hier ook weer verschillende onderzoeken voor.
Bij mij lijkt alles in orde.
Wij gaan naar het gunaecologisch centrum in Gent, zij werken samen met het st-Lucas en UZGent.
We hebben daar steeds een afspraak binnen de 10 dagen, ook als je behoefte hebt om te praten is er steeds iemand. Ze hebben een fertifoon, waar je steeds naar kan bellen, ook in het weekend of 's avonds. Als je met vragen zit moet je dus niet wachten. Wij voelen ons daar goed opgevangen.
We hebben gelukkig nergens lang moeten wachten, in september wisten we het verdict en we zijn nu toch al aan onze 2e poging bezig.
Ilse, leuk dat je al een kindje hebt, zal ook voor wat afleiding zorgen denk ik.
Ingeborg, je hebt inderdaad wel lang bezig geweest, 4 jaar, ik hoop dat het bij ons iets vlugger zal lukken. Je toont wel aan dat het een goede afloop kan hebben.
Groetjes
Fieke
-
Zarah
Is inderdaad super dat wij het geluk hebben al een zoontje te hebben. Ik hoop echt dat bij ieder van jullie het ook snel de goede kant op gaat !!
Daardoor is het voor ons ook een beetje minder stresserend, weet je.
We hebben zoiets van : "we hadden heel graag twee kindjes gehad, maar we zijn al heel dankbaar dat we ons guitig wondertje mogen hebben!"
We hebben ons ook voorgenomen om niet te lang door te gaan met pogingen. Op zich blijft het emotioneel toch wel vrij zwaar vind ik. Ik had nooit gedacht dat die hormonen zo met een mens "op zwier" kunnen gaan. Hebben jullie daar ook zoveel last van ?
De eerste week valt het heel goed mee, maar de 2de week ben ik gewoon niet om te genieten.
En dat wil ik men gezin (vooral kleine Aico dan) niet te veel aandoen.
Hier dan ons verhaal waarom we ICSI doen :
Men man, Johan, was al eens getrouwd.
Z'n vrouw had al van bij haar geboorte een hartafwijking en was daarvoor in haar kinderjaren al verschillende keren geopereerd. Zij nam hiervoor ook heel veel medicatie en bloedverdunners.
Zwanger worden was uitgesloten voor hen (te risicovol voor moeder en kind). Dus... moest er naar een oplossing gezocht worden. Op aanraden van haar behandelende artsen liet Johan zich sterriliseren.
Bij Johans vrouw moesten operaties zoveel mogelijk worden vermeden door het feit dat ze zoveel bloedverdunners nam.
Maar drie maand later sloeg het noodlot totaal onverwacht toe.
Johans vrouw kreeg weer problemen en ze moest noodgedwongen onder het mes voor een pace-maker.
De dag na de ingreep is ze overleden.
Toen wij elkaar leerden kennen heeft Johan me onmiddellijk vertelt dat, als ik een kinderwens had, we maar beter geen relatie konden beginnen.
Maar ja, als je verliefd bent hé...
Dus gingen we na enige maanden eens bij de dokter om raad. Bleek dat er dus een hersteloperatie mogelijk was. Wij in de zevende hemel...
6 maanden later was ik zwanger (op de gewone plezante manier dus).
Twee jaar geleden begonnen we te oefenen voor nummertje twee maar het lukte maar niet.
We lieten een spermastaal onderzoeken en wat bleek ?
Nul komma nul zaadcellen.
Blijkbaar was er zich na de hersteloperatie littekenweefsel beginnen te vormen waardoor beide zaadleiders zijn dichtgegroeid. Om Aico te verwekken zijn we dus waarschijnlijk net op tijd geweest en heeft er zich een klein wonder voorgedaan want normaal vormt littekenweefsel zich onmiddellijk.
Januari vorig jaar hebben ze het littekenweefsel verwijderd (aan 1 kant tenminste, de andere kant lukte al niet meer). Na 3 maanden : zaadcellen in het spermastaal. Nog eens 2 maanden verder : niks meer.
Opnieuw littekenweefsel.
Tijdens die operatie in januari waren er dan wel zaadcellen uit de teelballen gehaald en die hebben ze dan ingevroren.
Met deze ingevroren zaadcellen doen we dus nu onze ICSIpogingen.
We hebben wel geluk dat het aantal, beweeglijkheid en vorm heel goed zijn.
Eigenlijk hebben we dus niet zo echt veel problemen, alleen kunnen de visjes niet meer door.
Pffft... dat was een lang verhaal
groetjes Ilse
Daardoor is het voor ons ook een beetje minder stresserend, weet je.
We hebben zoiets van : "we hadden heel graag twee kindjes gehad, maar we zijn al heel dankbaar dat we ons guitig wondertje mogen hebben!"
We hebben ons ook voorgenomen om niet te lang door te gaan met pogingen. Op zich blijft het emotioneel toch wel vrij zwaar vind ik. Ik had nooit gedacht dat die hormonen zo met een mens "op zwier" kunnen gaan. Hebben jullie daar ook zoveel last van ?
De eerste week valt het heel goed mee, maar de 2de week ben ik gewoon niet om te genieten.
En dat wil ik men gezin (vooral kleine Aico dan) niet te veel aandoen.
Hier dan ons verhaal waarom we ICSI doen :
Men man, Johan, was al eens getrouwd.
Z'n vrouw had al van bij haar geboorte een hartafwijking en was daarvoor in haar kinderjaren al verschillende keren geopereerd. Zij nam hiervoor ook heel veel medicatie en bloedverdunners.
Zwanger worden was uitgesloten voor hen (te risicovol voor moeder en kind). Dus... moest er naar een oplossing gezocht worden. Op aanraden van haar behandelende artsen liet Johan zich sterriliseren.
Bij Johans vrouw moesten operaties zoveel mogelijk worden vermeden door het feit dat ze zoveel bloedverdunners nam.
Maar drie maand later sloeg het noodlot totaal onverwacht toe.
Johans vrouw kreeg weer problemen en ze moest noodgedwongen onder het mes voor een pace-maker.
De dag na de ingreep is ze overleden.
Toen wij elkaar leerden kennen heeft Johan me onmiddellijk vertelt dat, als ik een kinderwens had, we maar beter geen relatie konden beginnen.
Maar ja, als je verliefd bent hé...
Dus gingen we na enige maanden eens bij de dokter om raad. Bleek dat er dus een hersteloperatie mogelijk was. Wij in de zevende hemel...
6 maanden later was ik zwanger (op de gewone plezante manier dus).
Twee jaar geleden begonnen we te oefenen voor nummertje twee maar het lukte maar niet.
We lieten een spermastaal onderzoeken en wat bleek ?
Nul komma nul zaadcellen.
Blijkbaar was er zich na de hersteloperatie littekenweefsel beginnen te vormen waardoor beide zaadleiders zijn dichtgegroeid. Om Aico te verwekken zijn we dus waarschijnlijk net op tijd geweest en heeft er zich een klein wonder voorgedaan want normaal vormt littekenweefsel zich onmiddellijk.
Januari vorig jaar hebben ze het littekenweefsel verwijderd (aan 1 kant tenminste, de andere kant lukte al niet meer). Na 3 maanden : zaadcellen in het spermastaal. Nog eens 2 maanden verder : niks meer.
Opnieuw littekenweefsel.
Tijdens die operatie in januari waren er dan wel zaadcellen uit de teelballen gehaald en die hebben ze dan ingevroren.
Met deze ingevroren zaadcellen doen we dus nu onze ICSIpogingen.
We hebben wel geluk dat het aantal, beweeglijkheid en vorm heel goed zijn.
Eigenlijk hebben we dus niet zo echt veel problemen, alleen kunnen de visjes niet meer door.
Pffft... dat was een lang verhaal
groetjes Ilse
-
Fieke
Wij hadden ook graag 2 kindjes gehad, maar we zouden nu al content zijn met ééntje. Een tweeling mag natuurlijk ook, je weet maar nooit .
Ilse, je verhaal is echt wel een verhaal om te lezen. Je man moet zijn vorige vrouw en jou echt wel graag zien. Dat is toch belangrijk als je hier samen door moet. En alle positieve dingen die je er bij kan krijgen, zoals de zaadcellen die nog goed zijn. Zoveel te beter nietwaar.Dat is toch een probleempje minder waar je je zorgen over moet maken.
Ik had eigenlijk niet veel last van de hormonen, had héél weinig last van humeurschommelingen. Wat ik wel had is dat ik heel actief werd, alles moest direct gebeuren en het liefst zo vlug mogelijk. Mijn ventje heeft daar wel van afgezien: we zijn aan het verbouwen en zitten in de schildersfase, 'k zal er geen tekening bij moeten maken, hé
. Had wel last van de pregnyl, maar vooral dan lichamelijk.
Waar ik nu het meeste last van heb, is dat wachten op de verpleegster 's avonds, voor de decapeptyl. Ze kan niet vlug genoeg komen en ik ben nochtans geen spuitenmens. Ben blij dat ik de gonal F zelf kan inspuiten met de prikpen.
Ilse, normaal begin jij vandaag te spuiten? Heb jij daar ook zo'n last van?
Groetjes
Fieke
.Ilse, je verhaal is echt wel een verhaal om te lezen. Je man moet zijn vorige vrouw en jou echt wel graag zien. Dat is toch belangrijk als je hier samen door moet. En alle positieve dingen die je er bij kan krijgen, zoals de zaadcellen die nog goed zijn. Zoveel te beter nietwaar.Dat is toch een probleempje minder waar je je zorgen over moet maken.
Ik had eigenlijk niet veel last van de hormonen, had héél weinig last van humeurschommelingen. Wat ik wel had is dat ik heel actief werd, alles moest direct gebeuren en het liefst zo vlug mogelijk. Mijn ventje heeft daar wel van afgezien: we zijn aan het verbouwen en zitten in de schildersfase, 'k zal er geen tekening bij moeten maken, hé
. Had wel last van de pregnyl, maar vooral dan lichamelijk.Waar ik nu het meeste last van heb, is dat wachten op de verpleegster 's avonds, voor de decapeptyl. Ze kan niet vlug genoeg komen en ik ben nochtans geen spuitenmens. Ben blij dat ik de gonal F zelf kan inspuiten met de prikpen.
Ilse, normaal begin jij vandaag te spuiten? Heb jij daar ook zo'n last van?
Groetjes
Fieke
-
Zarah
Van het spuiten op zich heb ik eigenlijk geen last hoor Fieke.
Alleen begin ik in de 2de week nogal humeurig te worden
Eigenlijk een beetje zoals jij... ik ben nog al een druk persoon (zowiezo). Als ik iets denk moet het gebeuren, blijft men kuis 3 dagen langer staan dan normaal... dan loop ik de muren op... Ken je dat ?
Johan is net het tegenovergestelde. Die is heel relaxed. Wat je vandaag niet klaar krijgt, doe je morgen gewoon verder. Dus èh... die krijgt het gedurende de "prikperiode" ook hard te verduren
Eigenlijk worden er toch wat verschillende soorten medicatie gebruikt hé !
Ik begin nu met Menopur (achteraf komt daar Orgalutran bij) en dan op het einde men Pregnyl-spuit.
Het voordeel hiervan vind ik wel dat je al deze spuiten zelf kan plaatsen. (doe ik dus ook)
Zo hoef ik nooit te wachten op, of terug thuis te zijn voor een verpleegkundige.
Groetjes
Alleen begin ik in de 2de week nogal humeurig te worden
Eigenlijk een beetje zoals jij... ik ben nog al een druk persoon (zowiezo). Als ik iets denk moet het gebeuren, blijft men kuis 3 dagen langer staan dan normaal... dan loop ik de muren op... Ken je dat ?
Johan is net het tegenovergestelde. Die is heel relaxed. Wat je vandaag niet klaar krijgt, doe je morgen gewoon verder. Dus èh... die krijgt het gedurende de "prikperiode" ook hard te verduren
Eigenlijk worden er toch wat verschillende soorten medicatie gebruikt hé !
Ik begin nu met Menopur (achteraf komt daar Orgalutran bij) en dan op het einde men Pregnyl-spuit.
Het voordeel hiervan vind ik wel dat je al deze spuiten zelf kan plaatsen. (doe ik dus ook)
Zo hoef ik nooit te wachten op, of terug thuis te zijn voor een verpleegkundige.
Groetjes
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 6 gasten