ICSI-dip

[anjake]

Hallo,
Ik heb me vandaag geregistreerd op de website. Ik zal maar eerst mijn verhaal eens doen. Wij zijn aan het wachten op onze eerste ICSI beurt. Als alles goed gaat dan zou die eind maart plaats vinden. We hebben vorige week een tegenvaller gehad want in mijn man zijn sperma was niets te vinden. Hij is eind vorige jaar ziek geweest en heeft in het ziekenhuis gelegen en hoge koorts gemaakt. En blijkbaar heeft de koorts alles kapot gemaakt. Het duurt 3 tot 6 maanden eer alles terug hersteld is. Wat bij hem ook al niet zo veel was. Hij moet 13 maart terug een staal gaan maken en als die "goed" is mag ik met de Gonal F beginnen. Je zou nu zeggen dat het wel redelijke vooruitzichten zijn, wat ook zo is, maar toch heb ik een serieuze dip voor de moment. ik heb het gevoel dat ik er met niemand over kan praten, want niemand begrijpt mij. Mijn man is er natuurlijk altijd als ik hem nodig heb, voor een flinke huilbui of een dikke knuffel. Maar toch is het soms moeilijk om toch nog maar eens tegen hem te beginnen zagen over alles. Zijn zus en haar vriend wonen hier bij ons in sinds juli vorig jaar omdat zij hun huis aan het verbouwen zijn. Kort nadat zij hier ingetrokken zijn (1 maand nadat zij gestopt was met de pil) is zij hier in mijn huis zwanger geworden. Je kan je niet voorstellen wat dat met een mens zijn gevoelens doet. Met haar praten over mijn gevoelens dat gaat niet want ik moet begrip hebben voor haar omdat zij een kind wou. Langs hun kant voel ik absoluut geen begrip voor onze situatie. Toen we vorige week bij onze intake te horen kregen dat we het misschien moeten uitstellen voor nog eens 3 maanden, dan kon zij alleen maar praten over haar zwangerschapskwaaltjes en over de kleedjes die ze gekocht had. En nu zie ik die buik altijd maar dikker en dikker worden en dat doet mij echt verdriet en pijn. Ik gun het hun van harte maar het zou toch gemakkelijker zijn als ik er niet iedere seconde van elke minuut van elk uur mee geconfronteerd word. En hun vragen om te verhuizen dat gaat niet want ze kunnen nergens anders naartoe. Dankbaar zijn ze ons ook niet want op die 7 maanden dat ze nu bij ons wonen, hebben ze nog geen enkele keer iets gezegd of gedaan om ons te bedanken. Binnenkort moeten we hier alle meubels gaan verhuizen en is er geen enkele kamer buiten onze slaapkamer waar geen babyspullen komen te staan. Ik ben bang om in mijn eigen huis te leven en aan niks anders te moeten gaan denken dan aan baby's. Ik ben al een paar keer naar de dokter geweest in de hoop dat ze mij een beetje thuis schrijft, maar dat is ook geen oplossing, dus ben ik blij dat ik altijd ben blijven werken. Als ik eens rustig op mijn gemak wil zijn en niet aan kinderen denken, dan moet ik weglopen, anders gaat dat niet.

[Bjorn en Kim]

Hey anjake,

Amai en ik dacht dat ons problemen zo verschrikkelijk waren.

Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt hoor.

Wij zijn nu zo'n 2 jaar aan het proberen om zwanger te worden maar we weten pas sinds augustus dat het niet zal lukken behalve met ICSI. Mijn man heeft veel te weinig zaadcellen en we mogen pas in maart met de behandeling beginnen.

Ik hoop dat je er ook snel mag mee starten hoor want de tijd dat je moet wachten is volgens mij de verschrikkelijkste.

Mijn schoonzus is zwanger geworden toen ze net wist dat wij geen kinderen konden krijgen op natuurlijke weg en dat was echt een slag in mijn gezicht want het was ONZE beurt nu, ze heeft nl. al een dochter.

Ze moet 28.02 bevallen en we zitten er dus met onze neus op. Het is imens pijnlijk maar ik gun het haar wel. Ze steunt mij ook en ik versta wat je mist als je er met niemand kan over praten, ik zou gek worden!

Ik kan je enkel zeggen dat ik wel naar je wil luisteren en je mag me altijd berichten! Steun is immers heel veel in deze lange wachttijden.

heel veel sterkte nog.

groetjes

Kim

[Mieke83]

Hey anjake,

Het spijt me om te horen dat je er zo 'met je neus opzit'. Ik kan héél goed geloven dat het serieus moeilijk is om er telkens mee geconfronteerd wordt!
Ik vind het wel bewonderenswaardig van je dat je hen toch nog steeds bij je mag laten wonen.
Ik hoop dat jullie in maart kunnen beginnen, en dat jullie het dan van de eerste keer mag lukken!
Ik ben ook bezig met icsi behandeling. Mijn man had te weinig zaadcellen (minder als 10 000) en een slechte kwaliteit. BIj deze behandeling heb je het voordeel dat je maar 1 goede zaadcel nodig hebt, hé! Ik heb gisteren de eerste terugplaatsing gehad en zit nu in m'n wachttijd.
Ik wens je alvast héél veel sterkte met het wachten en ook héél veel succes!
Groetjes
Mieke

[pelkie]

Ai, wat stom van je zus dat ze geen begrip toont. Misschien begrijpt ze niet helemaal hoe gevoelig dat ligt voor jou?

Maar niet wanhopen, binnenkort is het vast en zeker jouw beurt! Ik duim, veel sterkte en probeer regelmatig eens iets leuks te doen met je man. Ik zou je zo een dikke knuffel willen verkopen.
Alles komt altijd in orde!!!

groetjes
pelkie

[heydi]

hallo anjake,
ik begrijp je ook heel goed hoor. Wij hebben ook in augustus te horen gekregen dat het bij ons zo simpel niet zou zijn. Ondertussen weten we ook dat het met ICSI moet gaan. En vandaag heb ik mijn tweede spuitje gekregen en morgen beginnen met Gonal-f. Naar welk ziekenhuis ga je? 't Moet inderdaad niet tof zijn om er zo met je neus op te zitten. Hoe rot dat ze net nu zwanger moet zijn. Wij moeten de laatste weken ook niets anders doen dan op babybezoek gaan in het ziekenhuis of naar babyborrels gaan. Het is net of iedereen in onze omgeving met baby's zit. Al onze vrienden zitten natuurlijk in de leeftijd om aan kinderen te beginnen, maar leuk is anders hé. Maar hier kun je wel alles kwijt hoor. Iedereen hier zit in hetzelfde schuitje, dus ik denk dat ik voor iedereen kan spreken als ik zeg dat we je 100% begrijpen. De moed niet verliezen en blijven hopen!!

[annickjoos]

Hallo,
Ik heb me vandaag geregistreerd op de website. Ik zal maar eerst mijn verhaal eens doen. Wij zijn aan het wachten op onze eerste ICSI beurt. Als alles goed gaat dan zou die eind maart plaats vinden. We hebben vorige week een tegenvaller gehad want in mijn man zijn sperma was niets te vinden. Hij is eind vorige jaar ziek geweest en heeft in het ziekenhuis gelegen en hoge koorts gemaakt. En blijkbaar heeft de koorts alles kapot gemaakt. Het duurt 3 tot 6 maanden eer alles terug hersteld is. Wat bij hem ook al niet zo veel was. Hij moet 13 maart terug een staal gaan maken en als die "goed" is mag ik met de Gonal F beginnen. Je zou nu zeggen dat het wel redelijke vooruitzichten zijn, wat ook zo is, maar toch heb ik een serieuze dip voor de moment. ik heb het gevoel dat ik er met niemand over kan praten, want niemand begrijpt mij. Mijn man is er natuurlijk altijd als ik hem nodig heb, voor een flinke huilbui of een dikke knuffel. Maar toch is het soms moeilijk om toch nog maar eens tegen hem te beginnen zagen over alles. Zijn zus en haar vriend wonen hier bij ons in sinds juli vorig jaar omdat zij hun huis aan het verbouwen zijn. Kort nadat zij hier ingetrokken zijn (1 maand nadat zij gestopt was met de pil) is zij hier in mijn huis zwanger geworden. Je kan je niet voorstellen wat dat met een mens zijn gevoelens doet. Met haar praten over mijn gevoelens dat gaat niet want ik moet begrip hebben voor haar omdat zij een kind wou. Langs hun kant voel ik absoluut geen begrip voor onze situatie. Toen we vorige week bij onze intake te horen kregen dat we het misschien moeten uitstellen voor nog eens 3 maanden, dan kon zij alleen maar praten over haar zwangerschapskwaaltjes en over de kleedjes die ze gekocht had. En nu zie ik die buik altijd maar dikker en dikker worden en dat doet mij echt verdriet en pijn. Ik gun het hun van harte maar het zou toch gemakkelijker zijn als ik er niet iedere seconde van elke minuut van elk uur mee geconfronteerd word. En hun vragen om te verhuizen dat gaat niet want ze kunnen nergens anders naartoe. Dankbaar zijn ze ons ook niet want op die 7 maanden dat ze nu bij ons wonen, hebben ze nog geen enkele keer iets gezegd of gedaan om ons te bedanken. Binnenkort moeten we hier alle meubels gaan verhuizen en is er geen enkele kamer buiten onze slaapkamer waar geen babyspullen komen te staan. Ik ben bang om in mijn eigen huis te leven en aan niks anders te moeten gaan denken dan aan baby's. Ik ben al een paar keer naar de dokter geweest in de hoop dat ze mij een beetje thuis schrijft, maar dat is ook geen oplossing, dus ben ik blij dat ik altijd ben blijven werken. Als ik eens rustig op mijn gemak wil zijn en niet aan kinderen denken, dan moet ik weglopen, anders gaat dat niet.

Dag Anja,

Ik leef echt met jullie mee. Bij ons in de vriedengroep geraakt oon iedereen snel en spontaan zwanger. Zelfs als het niet gepland is. Mijn man en ik zijn al meer dan 4 jaar aan het proberen. Wij hebben twee ICSI en 3 ontdooicycli achter de rug. Ik wens jullie heel veel moed en sterkte. Het vraagt toch emtioneel en lichamelijk veel van een vrouw. Maar zeggen dat het de moeite waard is dus geloven we dat maar zeker!

Annick