dag meiden,
Voor mij is het morgen zover. Ik moet morgenochtend gaan voor een bloedafname en morgenavond weet ik of ik zwanger ben of niet.
Ik voel me verschrikkelijk op dit moment

, heb meer zin om te huilen dan iets anders. Je leeft tussen hoop en wanhoop en dat vraagt zoveel energie van je. Ik heb een heel slecht weekend gehad: lichaamlijk en mentaal. Vreselijke onderrugpijn, krampen, menstruatiekrampen, misselijk,enz. We zitten dan nog net op een bouwwerf thuis. We leven al weken in onze veranda, overal vloer uitbreken, electriciteit leggen. Je voelt je niet meer thuis in je eigen huis. Ik ben al wenend naar mijn ma geweest om mijn hart eens te luchten. Dat huis was de druppel denk ik want twas meer zo emotioneel met dat het einde nadert. Gisteren dacht ik me iets beter te voelen en eens te gaan wandelen maar ik was gewoon piepedood. Tging echt niet. En nu zit ik hier opt werk, kzou liever in mijn bedje gaan kruipen met de gordijnen dicht, in een holletje kruipen. Ik hoop dat ik de dag volhou en dan nog van morgen te spreken. Wat kan het toch lastig zijn.
Ik ben nu al drie dagen misselijk, kan dat al een symptoom zijn of is dat nog veel te vroeg en is het nog van de pregnylspuit van 10/11?
Ik kom gek. Kwou dat ik met iemand kon praten die me begreep.
Calani, ik wou nog zeggen als ik je berichtjes lees krijg ik zo'n kippevel. Ik ben echt zo blij voor jou, wat moet dat een fijn gevoel zijn.
Mijn enige wens voor 2010 is dat iedereen die met behandelen bezig is, zwanger mag worden, want iedereen verdient het. Dat is mijn nieuwjaarswens(misschien een beetje vroeg). Ik wens het jullie van harte toe want het is toch zo verdomd moeilijk!
Aan alle meiden die het ook moeilijk hebben een dikke knuffel!