Mijn borstvoedingsverhaal:
Na de geboorte heeft Amber een uur op mijn borstkas gelegen zodat we samen konden genieten. Daarna hebben we haar proberen aanleggen, maar echt zuigen was er nog niet bij. De eerste twee dagen heeft ze regelmatig aan de borst gedronken, voornamelijk om het colostrum binnen te krijgen, De eiwitrijke voorganger van de melk. Ze komen dan toe met kleine hoeveelheden, omdat ze ook nog 'teren' op de reserves uit de baarmoeder.
Intussen was ik zelf ziek geworden en lag aan magnesiumbaxter waardoor ik erg versuft en verward was. Ik weet dus niet meer hoe vaak Amber gedronken heeft en hoe goed. Ze was wel een heel brave baby, waarschijnlijk even versufd door het spul als ik

Daarna moest ze onder de lamp (1x hele avond en nacht en daarna 2x 6 uur). Tegen de uitdroging moest ze dan kunstvoeding bijkrijgen.
De combinatie was heel moeilijk.
Ook omdat ik het steeds moeilijker kreeg haar goed aan te leggen
1) door mijn grote borsten en mijn tepel die nooit op de juiste plek wou zitten
2) door de baxter in mijn hand
Ze krijg dus nog tot woensdagochtend af en toe een flesje bij;
Ondertussen moest ik bijkolven om mijn productie te stimuleren, die blijkbaar heel laag was.
Meestal dronk ze enkele minuutjes om dan in slaap te sukkelen en een half uur later weer te vragen.
Bovendien, door haar lage geboortegewicht, bleek ze ook te zwak om stevig door te drinken en gaf ze het rap op, wat dus een vicieuze cirkel werd: veel slapen om krachten te sparen = weinig vragen, weinig drinken en weinig krachten op doen...
eens ik thuis was (donderdag) dronk ze als vanzelf met goede slokken en liet ze veel tijd tussen. Ook vrijdag is ze voorbeeldig geweest. Zaterdg was ook een droom qua voeding en ik had het gevoel dat mijn borsten goed 'gaven'.
Tot vannacht: van kwart voor elf tot één uur ben ik aan het voeden geweest, telkens kleine zuigpartijen, in slaap veinzen te vallen en na een kwartier weer vragen.
Telkens (minder en minder optimistich) heb ik opnieuw aangelegd tot ze uiteindelijk bevredigd was, om dan toch maar twee uur te slapen tot de volgende voeding.
Deze ochtend ben ik al bezig van half tien tot half twaalf met haar aan te leggen.
mijn melkproductie verminderd precies en ik word hoe langer hoe onzekerder en ongeruster.
Het is enorm uitputtend om zo als 'zoogelement' te dienen en niet te weten of het aan mij of aan mijn meisje ligt.
Ik maak me zorgen of ik wel genoeg productie heb en hoe lang ik het zo ga volhouden...
'k ga natuurlijk niet opgeven en kunstvoeding bijgeven is mijn laatste strohalm, maar het is toch verleidelijk hoor!
groetjes van sterretje en haar melkterroristje