Geboorteverhalen
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Dank jullie allemaal.
Hope to be en Luna een dikke proficiat met jullie zoon en dochter. Finn stond bij ons ook de lijst. En Luna Mya vind ik eigenlijk ook heel leuk. Ik zal jullie verhalen wel eens detaillistischer lezen op een ander moment. Kaan, en niet Daan dus, wordt stilletjesaan wakker en roept dan om zijn borst.
Het is best wel grappig. Maar momke hft uit respect voor mijn anonimiteit Daan van gemaakt (zodat het toch nog rijmt), maar hij heet dus Kaan (Lisa Marie vindt je het nu nog mooi ).
Dus nu snel het bevallingsverhaal, of toch een deel (afh van hoe lang Kaan het nog trekt):
Ik ben donderdagavond binnen gegaan. Net op tijd met alles klaar om te vertrekken. De zenuwen begonnen toen wel te komen en het avondeten ging bij ons beiden niet zo goed naar binnen. In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik direct mijn kamer op de materniteit. Het was vrij druk en dan was ik toch zeker dat ik die kamer bleef hebben.
Rond 21u kreeg ik een inwendig onderzoek: er was nog niets vordering tegenover het onderzoek door de gyn de maandag voordien: nog steeds maar een vingertop opening en baarmoederhals nog stug en dik. De vroedvrouw belde mijn gyn op en kreeg zo haar instructies. Ik kreeg toen een eerste capsule opgestoken om mijn baarmoederhals weker en korter te maken. Ik heb nog vrij goed kunnen slapen, ook al had ik lichte maandstondenpijn. Ventje is ook naar huis gaan slapen. Om 6u controleerden ze terug mijn "toestand": nog steeds hetzelfde. Frustrerend. Toen kreeg ik terug een capsule en een gel vaginaal opgestoken. Toen begon ik het echte werk te voelen. Je zag ook op de monitor de weeën opkomen. En ik voelde het ook. Rond 7u was het ventje daar. En vanaf dan begon het echt heftiger te worden. De vroege shift kwam en die bracht me naar de arbeidskamer. Daar had ik echt al heel heftige weeën: om de minuut met pieken tot boven. Eerder de weeën die je op het einde van je arbeid verwacht. De vroedvrouw (man) controleerde me inwendig: nog steeds hetzelfde: een vingertop. Ik dacht te ontploffen. Pfffff. Hij belde mijn gyn op en die stelde voor om nog een infuus met weeënopwekker te geven. De vroedvrouw raadde dat af omdat ik al zo heel heftige weeën had.
Vervolg is voor later want Kaan hft honger.
Liefs,
Bokje
Hope to be en Luna een dikke proficiat met jullie zoon en dochter. Finn stond bij ons ook de lijst. En Luna Mya vind ik eigenlijk ook heel leuk. Ik zal jullie verhalen wel eens detaillistischer lezen op een ander moment. Kaan, en niet Daan dus, wordt stilletjesaan wakker en roept dan om zijn borst.
Het is best wel grappig. Maar momke hft uit respect voor mijn anonimiteit Daan van gemaakt (zodat het toch nog rijmt), maar hij heet dus Kaan (Lisa Marie vindt je het nu nog mooi
). Dus nu snel het bevallingsverhaal, of toch een deel (afh van hoe lang Kaan het nog trekt):
Ik ben donderdagavond binnen gegaan. Net op tijd met alles klaar om te vertrekken. De zenuwen begonnen toen wel te komen en het avondeten ging bij ons beiden niet zo goed naar binnen. In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik direct mijn kamer op de materniteit. Het was vrij druk en dan was ik toch zeker dat ik die kamer bleef hebben.
Rond 21u kreeg ik een inwendig onderzoek: er was nog niets vordering tegenover het onderzoek door de gyn de maandag voordien: nog steeds maar een vingertop opening en baarmoederhals nog stug en dik. De vroedvrouw belde mijn gyn op en kreeg zo haar instructies. Ik kreeg toen een eerste capsule opgestoken om mijn baarmoederhals weker en korter te maken. Ik heb nog vrij goed kunnen slapen, ook al had ik lichte maandstondenpijn. Ventje is ook naar huis gaan slapen. Om 6u controleerden ze terug mijn "toestand": nog steeds hetzelfde. Frustrerend. Toen kreeg ik terug een capsule en een gel vaginaal opgestoken. Toen begon ik het echte werk te voelen. Je zag ook op de monitor de weeën opkomen. En ik voelde het ook. Rond 7u was het ventje daar. En vanaf dan begon het echt heftiger te worden. De vroege shift kwam en die bracht me naar de arbeidskamer. Daar had ik echt al heel heftige weeën: om de minuut met pieken tot boven. Eerder de weeën die je op het einde van je arbeid verwacht. De vroedvrouw (man) controleerde me inwendig: nog steeds hetzelfde: een vingertop. Ik dacht te ontploffen. Pfffff. Hij belde mijn gyn op en die stelde voor om nog een infuus met weeënopwekker te geven. De vroedvrouw raadde dat af omdat ik al zo heel heftige weeën had.
Vervolg is voor later want Kaan hft honger.
Liefs,
Bokje
-
marb
- Berichten: 475
- Lid geworden op: 25 augustus 2008, 11:53
Bokje, als je ooit zin hebt om scenario's voor een telenovelle te schrijven, ik kan je hier of daar wel eens introduceren
Dat hier een misverstand ontstaan is over de beginletter is deels mijn fout, maar eigenlijk die van Momke, want zij had het op haar blog over Daan en ik heb dat als een Dag Allemaal-journalist overgenomen zonder de bronnen te checken
Desalniettemin: heel erg gefeliciteerd met je zoon: Kaan!
Dat hier een misverstand ontstaan is over de beginletter is deels mijn fout, maar eigenlijk die van Momke, want zij had het op haar blog over Daan en ik heb dat als een Dag Allemaal-journalist overgenomen zonder de bronnen te checken
Desalniettemin: heel erg gefeliciteerd met je zoon: Kaan!
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Deel 2:
Dus de vroedvrouw zei tegen de gyn "Maar als ik ze nu nog iets bijgeef gaat die tegen de plafond plakken van de weeënpijn". Ik denk dat dat ook idd zo zou geweest zijn. Ik had weeën om de minuut en die piekten op de monitor tot zo hoog dat de grafiek het niet meer kon registreren. Even nadien kwam mijn gyn zelf eens kijken. Ze keek naar de monitor en zei "idd, best dat je niets hebt bijgegeven". Ze controleerde ook nog eens inwendig en opnieuw: geen vooruitgang, nog steeds een vingertop ontsluiting. Mijn ventje zei "als ooit iemand later tegen u het woord vingertop zegt, krijg je iets". Het was enorm frustreren om uren af te zien en nog steeds met hetzelfde te zitten als bij binnenkomst. Voordien had de vroedvrouw al eens gepolst naar mijn wens tot epidurale. Oorspronkelijk had ik gezegd dat ik het wel zou afwachten. Maar ondertussen zag ik het totaal niet meer zitten. Dus zeiden de gyn en de vroedvrouw beiden dat het geen zin had te wachten als ik ze toch zou nemen. De vroedvrouw regelde alles voor de epidurale en ik kreeg ondertussen een infuus en werd in afwachting van de anesthesist en zijn team die alles in het OK klaar zetten in de douche gestoken om de weeën beter op te vangen. Het hielp wel wat, maar de weeën waren nog steeds best heftig. Tegen dat ik uit de douche kwam, kon ik naar beneden. Onderweg werd ik heel goed begeleid: de vroedvrouwen hielpen me puffen en stimuleerden me door te zeggen dat ik het goed deed. Ook al veranderde dat niets aan de toestand, ik voelde me er beter door. De pijn was natuurlijk nog steeds hetzelfde maar toch.
De epidurale ging erin om 11u. Ik voelde daar zo goed als niets van, doordat de weeën zo heftig waren overtrefden die de pijn van de prik. En wonder boven wonder vond ik vrij gemakkelijk om stil te liggen tijdens een wee. Daar had ik het meeste schrik voor. Maar dankzij de stimulatie van de vroedvrouw ging dat goed.
Boven werd ik nogmaals inwendig onderzocht en rarara nog steeds hetzelfde. Maar mijn vliezen braken toen spontaan. Dat was toch al iets. Ik kreeg een blaassonde, een bloeddrukmeter, monitor. En de pijn was plots weg. Ik voelde me een ander mens. Het was een wereld van verschil. Ik voelde de weeën nog steeds en ik voelde mijn buik nog steeds opspannen, maar deze keer zonder pijn. Oef!
Het ventje was denk ik ook blij, want die had de hele tijd moeten observeren hoeveel pijn zijn vrouw had, zonder echt veel te kunnen doen. Hij hielp me wel op zijn manier: het aanbieden van zijn hand die ik ernstig knijpte, hij masseerde mijn rug door bolletjes te maken. Maar veel meer kon hij jammer genoeg niet doen.
Nu kon ik nog een beetje genieten van de televisie en verder nog wat proberen te slapen voor het grote werk zou beginnen. Ondertussen kreeg ik ook geen eten: enkel druivensuiker.
Om 13u kwam mijn gyn nog eens controleren. Ze deed een inwendig onderzoek en wonder boven wonder: 4cm. En ze zei "oh ik kan het zo losmasseren, ik zit al aan 7cm". Oef, eindelijk vooruitgang en direct goed. Wauw. Iedereen was verbaasd, want dat hadden ze niet verwacht. En dit terwijl ze om 7u 's morgens nog praatten om me naar huis terug te laten sturen (wat mijn gyn gelukkig ontkende; want dat zag ik helemaal niet zitten) en om 11u spraken ze ook nog dat het misschien nog kon leiden tot een keizersnede. Vreselijk. Maar nu leek het tij gekeerd. Eindelijk.
Rond 14u werd nogmaals inwendig gecontroleerd en deze keer 8cm ontsluiting. Een uur later had ik 10 cm ontsluiting. Ik dacht nu begint het echte werk. Neen, hoor; Ik moest rechtop gaan zitten om de baby te laten zakken en persdrang te krijgen. Want ja, dat had ik niet. Om de zoveel tijd kwamen ze vragen of ik al persdrang had en telkens was het antwoord neen. Mijn ventje begon er al mee te grappen: ze kunnen zo nog tot morgen komen vragen. Uiteindelijk mocht ik om 16u15 toch proberen te persen. En toen besloot de vroedvrouw mijn gyn erbij te halen. Een uur heb ik geperst. Ik had geen prenatale oefeningen gedaan maar ze zeiden dat ik het heel goed deed. En ik had dan nog pech dat ze niet lang bij me konden blijven want er waren 5 bevallingen op die dag. Dus geen tijd om iedereen super bij te staan. Maar ze moesten het me maar één keer uitleggen en het lukte als een niets. Alé ze zeiden toch dat ik het heel goed deed. Maar Kaan had het wat moeilijk om die ene bocht door te komen. De vroedvrouw hielp door bovenaan mijn bed te gaan zitten en te duwen op mijn buik. Ik kreeg ook een knip. Blijkbaar was het nodig, volgens het ventje toch ook. Het is best wel een grote geworden. Maar ik voelde daar niets van. Toch niet op dat moment. En uiteindelijk leverde al het werk de geboorte van ons zoontje Kaan op. Joepie!!!! Eindelijk.
Hij werd op mijn buik gelegd en dat gevoel is onbeschrijflijk. Het is zo zalig. Het is fantastisch. Tranen van geluk komen boven. Je vergeet alles wat ze verder beneden doen. De nageboorte, het dichtnaaien van de knip, ... alles gebeurde zonder dat ik erop lette. Ik kon alleen maar naar mijn zoontje kijken. Ik had blijkbaar wel veel bloed verloren bij de nageboorte want de gyn commandeerde onmiddellijk extra stollingsmiddelen bij en vertelde me ook dat ik ervan misselijk kon worden. Dat laatste was niet het geval.
Voor ik het wist was mijn gyn weg, want de volgende was klaar om te bevallen en ik lag nog met de benen in de beugel en hoorde die vrouw roepen bij het persen.
Naar het schijnt zijn 3 vrouwen bij dezelfde gyn bevallen op drie kwartier tijd. Een uur nadien was de vierde aan de beurt en om 23u een vijfde. Het was een "vruchtbare" dag.
Ziezo denk dat ik het nu wel vrij uitgebreid heb toegelicht.
Liefs,
Bokje
Dus de vroedvrouw zei tegen de gyn "Maar als ik ze nu nog iets bijgeef gaat die tegen de plafond plakken van de weeënpijn". Ik denk dat dat ook idd zo zou geweest zijn. Ik had weeën om de minuut en die piekten op de monitor tot zo hoog dat de grafiek het niet meer kon registreren. Even nadien kwam mijn gyn zelf eens kijken. Ze keek naar de monitor en zei "idd, best dat je niets hebt bijgegeven". Ze controleerde ook nog eens inwendig en opnieuw: geen vooruitgang, nog steeds een vingertop ontsluiting. Mijn ventje zei "als ooit iemand later tegen u het woord vingertop zegt, krijg je iets". Het was enorm frustreren om uren af te zien en nog steeds met hetzelfde te zitten als bij binnenkomst. Voordien had de vroedvrouw al eens gepolst naar mijn wens tot epidurale. Oorspronkelijk had ik gezegd dat ik het wel zou afwachten. Maar ondertussen zag ik het totaal niet meer zitten. Dus zeiden de gyn en de vroedvrouw beiden dat het geen zin had te wachten als ik ze toch zou nemen. De vroedvrouw regelde alles voor de epidurale en ik kreeg ondertussen een infuus en werd in afwachting van de anesthesist en zijn team die alles in het OK klaar zetten in de douche gestoken om de weeën beter op te vangen. Het hielp wel wat, maar de weeën waren nog steeds best heftig. Tegen dat ik uit de douche kwam, kon ik naar beneden. Onderweg werd ik heel goed begeleid: de vroedvrouwen hielpen me puffen en stimuleerden me door te zeggen dat ik het goed deed. Ook al veranderde dat niets aan de toestand, ik voelde me er beter door. De pijn was natuurlijk nog steeds hetzelfde maar toch.
De epidurale ging erin om 11u. Ik voelde daar zo goed als niets van, doordat de weeën zo heftig waren overtrefden die de pijn van de prik. En wonder boven wonder vond ik vrij gemakkelijk om stil te liggen tijdens een wee. Daar had ik het meeste schrik voor. Maar dankzij de stimulatie van de vroedvrouw ging dat goed.
Boven werd ik nogmaals inwendig onderzocht en rarara nog steeds hetzelfde. Maar mijn vliezen braken toen spontaan. Dat was toch al iets. Ik kreeg een blaassonde, een bloeddrukmeter, monitor. En de pijn was plots weg. Ik voelde me een ander mens. Het was een wereld van verschil. Ik voelde de weeën nog steeds en ik voelde mijn buik nog steeds opspannen, maar deze keer zonder pijn. Oef!
Het ventje was denk ik ook blij, want die had de hele tijd moeten observeren hoeveel pijn zijn vrouw had, zonder echt veel te kunnen doen. Hij hielp me wel op zijn manier: het aanbieden van zijn hand die ik ernstig knijpte, hij masseerde mijn rug door bolletjes te maken. Maar veel meer kon hij jammer genoeg niet doen.
Nu kon ik nog een beetje genieten van de televisie en verder nog wat proberen te slapen voor het grote werk zou beginnen. Ondertussen kreeg ik ook geen eten: enkel druivensuiker.
Om 13u kwam mijn gyn nog eens controleren. Ze deed een inwendig onderzoek en wonder boven wonder: 4cm. En ze zei "oh ik kan het zo losmasseren, ik zit al aan 7cm". Oef, eindelijk vooruitgang en direct goed. Wauw. Iedereen was verbaasd, want dat hadden ze niet verwacht. En dit terwijl ze om 7u 's morgens nog praatten om me naar huis terug te laten sturen (wat mijn gyn gelukkig ontkende; want dat zag ik helemaal niet zitten) en om 11u spraken ze ook nog dat het misschien nog kon leiden tot een keizersnede. Vreselijk. Maar nu leek het tij gekeerd. Eindelijk.
Rond 14u werd nogmaals inwendig gecontroleerd en deze keer 8cm ontsluiting. Een uur later had ik 10 cm ontsluiting. Ik dacht nu begint het echte werk. Neen, hoor; Ik moest rechtop gaan zitten om de baby te laten zakken en persdrang te krijgen. Want ja, dat had ik niet. Om de zoveel tijd kwamen ze vragen of ik al persdrang had en telkens was het antwoord neen. Mijn ventje begon er al mee te grappen: ze kunnen zo nog tot morgen komen vragen. Uiteindelijk mocht ik om 16u15 toch proberen te persen. En toen besloot de vroedvrouw mijn gyn erbij te halen. Een uur heb ik geperst. Ik had geen prenatale oefeningen gedaan maar ze zeiden dat ik het heel goed deed. En ik had dan nog pech dat ze niet lang bij me konden blijven want er waren 5 bevallingen op die dag. Dus geen tijd om iedereen super bij te staan. Maar ze moesten het me maar één keer uitleggen en het lukte als een niets. Alé ze zeiden toch dat ik het heel goed deed. Maar Kaan had het wat moeilijk om die ene bocht door te komen. De vroedvrouw hielp door bovenaan mijn bed te gaan zitten en te duwen op mijn buik. Ik kreeg ook een knip. Blijkbaar was het nodig, volgens het ventje toch ook. Het is best wel een grote geworden. Maar ik voelde daar niets van. Toch niet op dat moment. En uiteindelijk leverde al het werk de geboorte van ons zoontje Kaan op. Joepie!!!! Eindelijk.
Hij werd op mijn buik gelegd en dat gevoel is onbeschrijflijk. Het is zo zalig. Het is fantastisch. Tranen van geluk komen boven. Je vergeet alles wat ze verder beneden doen. De nageboorte, het dichtnaaien van de knip, ... alles gebeurde zonder dat ik erop lette. Ik kon alleen maar naar mijn zoontje kijken. Ik had blijkbaar wel veel bloed verloren bij de nageboorte want de gyn commandeerde onmiddellijk extra stollingsmiddelen bij en vertelde me ook dat ik ervan misselijk kon worden. Dat laatste was niet het geval.
Voor ik het wist was mijn gyn weg, want de volgende was klaar om te bevallen en ik lag nog met de benen in de beugel en hoorde die vrouw roepen bij het persen.
Naar het schijnt zijn 3 vrouwen bij dezelfde gyn bevallen op drie kwartier tijd. Een uur nadien was de vierde aan de beurt en om 23u een vijfde. Het was een "vruchtbare" dag.
Ziezo denk dat ik het nu wel vrij uitgebreid heb toegelicht.
Liefs,
Bokje
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
Bokje, wat ben ik blij dat we je weer kunnen lezen !!! En wat een verhaal... Maar inderdaad, je zoontje in je armen kunnen houden na zo'n avontuur, dat moet geweldig zijn !!!
En ja, ik vind Kaan ook mooi, maar had het nog nooit gehoord !
En die babyblues... laat je maar gaan, laat die traantjes maar vloeien, da's beter dan ze op te houden !!!
Dikke knuffel !
En ja, ik vind Kaan ook mooi, maar had het nog nooit gehoord !
En die babyblues... laat je maar gaan, laat die traantjes maar vloeien, da's beter dan ze op te houden !!!
Dikke knuffel !
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Bokje,
Proficiat en bedankt voor het verhaal. We hebben er lang op gewacht
Ben eens benieuwd hoe het mij zal vergaan... Als die weëen om de minuut komen, heb je dan nog tijd om te recupereren? Op een schaal van 1 tot 10 hoe pijnlijk is het?
Ik vind Kaan een mooie naam (maar Daan vond ik mooier )
Zo te lezen zijn jullie heel gelukkig en doet Kaan het prima, dus geniet er van!!!!
Proficiat en bedankt voor het verhaal. We hebben er lang op gewacht
Ben eens benieuwd hoe het mij zal vergaan... Als die weëen om de minuut komen, heb je dan nog tijd om te recupereren? Op een schaal van 1 tot 10 hoe pijnlijk is het?
Ik vind Kaan een mooie naam (maar Daan vond ik mooier
)Zo te lezen zijn jullie heel gelukkig en doet Kaan het prima, dus geniet er van!!!!
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Bedankt Bokje voor het uitgebreide verhaal! Kheb genoten van ieder woord... 
Geniet zoveel je kan van Kaan, en als het wat minder gaat, vooral niet schuldig voelen, 't hoort er allemaal bij. Laat de traantjes maar stromen!
Sterretje wil je echt wel antwoord op die vragen? Jij gaat dat ook kunnen meid! Hoe moeilijk het ook zal zijn, de pijn gaat voorbij en daarna heb je je kindje als beloning voor het harde werken.
Geniet zoveel je kan van Kaan, en als het wat minder gaat, vooral niet schuldig voelen, 't hoort er allemaal bij. Laat de traantjes maar stromen!
Sterretje wil je echt wel antwoord op die vragen?
Jij gaat dat ook kunnen meid! Hoe moeilijk het ook zal zijn, de pijn gaat voorbij en daarna heb je je kindje als beloning voor het harde werken. -
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
En idd, voor mij reden te meer om te kiezen voor epidurale...-
Wendel
- Berichten: 1046
- Lid geworden op: 9 maart 2009, 10:45
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 2 gasten