De verlammende vermoeidheid en het gevoel van slapen-slapen-slapen is wel gebeterd na 17 weken. Maar dat heeft plaatsgemaakt voor anders moe. Kheb nu gewoon constant het gevoel dat ik lichamelijk niet veel aankan. Als ik de living dweil bijvoorbeeld, moet ik daarna echt wel een uur bekomen in de zetel, dan ben ik bekaf. Doe ik dat niet, dan krijg ik harde buiken, dus ja...
Ik luier maar lekker, er zijn ergere dingen. Alleen jammer dat 't ventje meedoet en er dus vanalles niet gedaan wordt, waardoor ik regelmatig met frustraties rondloop en dan toch vanalles wil doen, om dan mijn eigen grenzen in de vorm van harde buiken tegen te komen.
Vanmorgen weer. Een doos met rommel waarvan meneer al twee weken zegt dat hij ze gaat opruimen. In het midden van de living. Dus ik begin er zelf maar aan. Een paar keer bukken en lichte dingetjes heffen, en mijn buik spant op.
Dus nu zit ik hier maar. 
Ik zie me dus ook niet veel meer doen. Ben al de koning te rijk als ik nu eens de afwasmachine mag in en uitladen 