Uitgerekend okt-nov-dec 2021

[Pindanootje]

Echt wel knap hoor Elvira dat je je meisje gewoon wakker kan wegleggen nu en ze gaat duimen en zelf inslapen. Ideaal! Zover zijn we hier nog lang niet vandaag überhaupt niet gelukt m in wiegje te leggen ff. Maar zijn wel met ons 2 naar t ZH geweest op controle voor mij en was al fier dat dat goed ging haha en controle ook helemaal goed gelukkig. Ze zei wel dat als ik er ooit nog een wou, best zeker jaar tussen laten en sowieso terug keizersnede rekenen.. Maarja das oké

[Minosh]

Wat goed dat alles in orde was en dat jullie een goede trip erop zitten hebben!
Klopt wel ivm keizersnede, mijn vriendin moest ook altijd wachten. Zouden jullie voor een 2de gaan?
Hier heeft ze ook haar handjes al een week in het vizier en ze heeft zonet 5 uur in haar cosleeper geslapen mede door haar handje, goede tip Elvira, ze zoekt inderdaad troost door de handjes ! Nu de 2de helft nog en we zojn vertrokken! Toch al voor vandaag !

[Pindanootje]

Had te vlug gesproken met hoe goed de borstvoeding nu liep gisteravond rechts weer zo'n knobbel gevoeld, dit x onderin borst. Maar wel nog minder erg als vorige x en herkende t nu gelukkig sneller. Gember compres gelegd direct, hielp al wel, sffs nog eens.. Hopelijk ist dan opgelost en niet weer zo'n blok beton in m'n borst als vorige x.

Minosh goh een 2e weetk nog niet. Ben jij er al uit? Enerzijds wil ik idd graag 2 kids, ook voor hunzelf vooral, dat ze elkaar hebben. Anderzijds ist toch heel wat wat je van je lichaam vraagt. Ook is onze vriezer in Jette leeg dus moeten terug van 0 met ivf starten dan alst weer niet natuurlijk zou lukken. Ik wil ons zoontje eerst alle tijd en ruimte en aandacht geven 100% zonder dat m'n focus gedeeld moet worden over 2 kids. En ik moet zelf ook eerst eens zien in hoeverre alles op mij alleen terecht komt want m'n vriend wil mss wel een groot gezin maar hij is wel echt iemand die zich overal makkelijk vanaf maakt. Nu hij terug werken is deze week pakt hij echt niks meer over met de baby, ook savonds niet. Gisteravond heb ik 2u lang hier op de slaapkamer met een huilende baby gezeten en rond gelopen en alles geprobeerd terwijl ik zelf ook doodmoe was (en een pijnlijke rechter borst dus had) en hij trekt gewoon t deken wat feller over zich heen tegen t lawaai en slaapt verder. Zelfs toen ik er iets van zei, was t van "ja ik ben moe van m'n werk" maarja ik ben ook moe van dag en nacht alleen voor de baby zorgen soms en verwacht op z'n minst beetje interesse, zoals Gaat t schat, wat scheelt er met de kleine, kan ik iets doen,.. Ook deze morgen herhaalde hij dat hij daar niks verkeerd mee deed en ik maar "niet zo moet doen". Ja.. Ik denk dat m'n relatie soms t grootste vraagteken is of ik een 2e kind wil eig. Erg om te zeggen of beseffen maar tis wel zo

[Minosh]

Goed dat je snel gevoeld hebt die knobbel, en snel hebt kunnen handelen.

Mijn vriend wil sowieso een 2de maar ik ben ze totaal niet uit, ik ben gelukkig met eentje, denk ik. We zien wel, sowieso al er eentje komt, wel snel, mits ik ook ouder wordt en ik nu al vermoeid vindt, laat staan enkele j
jaren verder, en we heb gelukkig nog 6 in de vriezer ( maar dat wil niets zeggen)
indien je inderdaad over de relatie twijfelt en je alle zorg op je moeten nemen dan is her heel normaal dat je geen 2de wenst.
Als mijn vriend terug startte met werk, was dit ook zo, maar nu geef ik haar gewoon. Ik ga de discussie ook niet aan wat vermoeiender is, dar heeft geen zin. Ik probeer hem wel veel erkenning te geven, heb het gevoel dat hem wel helpt, en zo neemt hij af en toe snel initiatief !
De nachten doe ik, want mijn vriend s nachts is geen fijne mens.

[Pindanootje]

Goed dat je snel gevoeld hebt die knobbel, en snel hebt kunnen handelen.

Mijn vriend wil sowieso een 2de maar ik ben ze totaal niet uit, ik ben gelukkig met eentje, denk ik. We zien wel, sowieso al er eentje komt, wel snel, mits ik ook ouder wordt en ik nu al vermoeid vindt, laat staan enkele j
jaren verder, en we heb gelukkig nog 6 in de vriezer ( maar dat wil niets zeggen)
indien je inderdaad over de relatie twijfelt en je alle zorg op je moeten nemen dan is her heel normaal dat je geen 2de wenst.
Als mijn vriend terug startte met werk, was dit ook zo, maar nu geef ik haar gewoon. Ik ga de discussie ook niet aan wat vermoeiender is, dar heeft geen zin. Ik probeer hem wel veel erkenning te geven, heb het gevoel dat hem wel helpt, en zo neemt hij af en toe snel initiatief !
De nachten doe ik, want mijn vriend s nachts is geen fijne mens.

Fijn trouwens dat je meisje zolang in de cosleeper lag en haar handjes heeft ontdekt, zalig goed bezig daar!
Hm das een lastige he als je momenteel content met 1 bent en tijdsdruk voelt voor nummer 2 :/
Ja ik probeer de baby ook gewoon in z'n handen te duwen soms maar tis precies nooit v lange duur vandaag ruzie gehad om hoe t hier loopt. Hij heeft altijd zn uren slaap gehad, is fris gewassen, zn ontspanning gehad etc maar ik loop er nog even vermoeid bij en heb hulp nodig die niet komt, maar mag niet "slecht gezind" doen.. Heb nog geen tijd gehad om dat compres te leggen, niet gedoucht, niet kunnen bij rusten,.. Het huis is niet opgeruimd terwijl hij vanavond bezoek heeft uitgenodigd ook nog de baby moet in bad en aangezien hij t badje moet klaarmaken (ik mag dat niet tillen) heb ik hem daarvoor nodig maar in plaats daarvan gaat meneer 2u lang weg nu om Playstation spelletjes te halen (hij is 38) en laat thuis de boel voor wat t is. Snap die dingen gwn niet. Sinds m'n papa terminaal ziek werd dit jaar is me pas duidelijk geworden hoe hij er soms totaal niet is op belangrijke momenten. Daarom dat ik ook sindsdien geen nieuwe trouw datum meer heb willen vastleggen (hebben dat vanwege corona en daarna door papa's overlijden 2x moeten afblazen). Zelfs al zie ik m soms z'n best doen, heb ik al zoveel ontgoocheling ervaren dit jaar dat t voor mij niet snel goedgemaakt meer is helaas. En dagen als vandaag bevestigen voor mij m'n twijfels alleen maar sorry moest t even kwijt..

[Elvira]

Oh Minosh wat fijn dat ze gisteren nacht zo goed geslapen heeft in de co sleeper. Eigen handjes ontdekken is toch een uitkomst hè
Pindanootje goed dat je er nu snel bij was - borstvoeding is toch niet evident maar na een paar weken ervaring begin je je lichaam wat te kennen hè.
Ik wilde eigenlijk maar één kindje, maar we spraken sinds kort toch over een tweede, maar nu is dat natuurlijk volledig van de baan. De artsen willen nog steeds niet zeggen hoe lang mijn vrouw nog heeft, maar ik heb het gevoel dat het weken of maanden zijn… en alleenstaande moeder van twee lijkt me echt heel zwaar.
Ik vind het super spijtig om te lezen dat je twijfelt over je vriend en relatie. Zeker na het traject dat je al achter de rug hebt, zowel met ivf en je papa. Geluk en liefde is je gegund! Dus je mag zeker je zorgen hier uitspreken, heeft toch een impact op je nieuwe rol als mama ook. Ik ben allesbehalve een relatie expert, maar bij ons werkt het omdat we goed kunnen communiceren en allebei water bij de wijn doen. En het blijft hard werken ook, een goede relatie, dus weet ook dat moeilijke periodes er soms bij kunnen horen. Alleen jij weet of die balans goed zit, het moet natuurlijk niet altijd moeilijk zijn.

[Minosh]

Het is goed dat je even je hart lucht, het is belangrijk om dit te doen. Ik vind het spijtig om te horen dat het op dit moment zo moeilijk loopt. De voorbij jaar is er niet gemakkelijk op geweest, ik hoop dat je zoals Elvira zegt, voor jezelf de balans kan opmaken!

Och Elvira, dat moet verschrikkelijk zijn, niet wetende wat de toekomst brengt en jullie verhaal voor een 2de zo in de koelkast moeten stoppen… ik heb rr weinig woorden voor..

[Pindanootje]

Oh Elvira, weken tot maanden, wat afschuwelijk meid, niet voor te stellen wat jullie doormaken.. Is ze weer thuis inmiddels? Echt een onvoorstelbare situatie..

Inderdaad de balans eens opmaken... Momenteel staat die er toch slecht voor eig. De goede dingen zijn er natuurlijk ook (anders zouden we geen 7j samen zijn) , maar ze zijn ff wat minder zichtbaar / voelbaar voor me momenreel omdat er toch wat open wonden liggen door de slechte dingen zal er niet te ver over uitweiden want snap dat t er de plaats niet voor is hier. Maar denk dat de grootste reden om samen te blijven voor mij is dat ik m'n kindje niet de helft vd tijd wil afgeven aan hem en niet zien. En inderdaad communicatie is belangrijk maar das iets wat hij helaas niet goed kan, bleek ook al uit relatie therapie vroeger. Hij maakt dan bijv beloftes om op dat moment ff een conflict te kunnen vermijden en als puntje bij paaltje komt doet ie toch gewoon zn goesting. Hij gedraagt zich momenteel echt als een kind naar me en voel me er ziek van, de stress slaat direct op m'n darmen zoals meestal, en denk dat t kindje ook m'n onrust voelt en zich dus ook minder happy voelt

[Elvira]

Oh Pindanootje wat verschrikkelijk dat je je zo slecht voelt, het is logisch dat je lichaam symptomen geeft nu je emotioneel in de knoop zit. Ook frustrerend dat jullie al therapie hebben gehad en het tot nu toe niet geholpen heeft. Zeker met een kleintje wil je nu toch gewoon genieten... Heb je wat mensen om je heen waar je bij terecht kunt voor steun of een luisterend oor?
Mijn vrouw is nog niet thuis, ze heeft een bacteriële infectie opgelopen dus zit nu aan de antibiotica 🥺 voorlopig nog in het ziekenhuis dus, ik ga er nu weer naartoe maar ze slaapt vooral...

[Minosh]

Wat erg pindanootje dat je zo slecht voelt en dat jullie samen niet kunnen meer genieten van jullie klein ventje. Zijn er mensen waarop je kan steunen of een babbel mee doen?

Ooch Elvira, dat er nog bovenop!! Wat verschrikkelijk meid! Sterkte !

[Pindanootje]

Oh Pindanootje wat verschrikkelijk dat je je zo slecht voelt, het is logisch dat je lichaam symptomen geeft nu je emotioneel in de knoop zit. Ook frustrerend dat jullie al therapie hebben gehad en het tot nu toe niet geholpen heeft. Zeker met een kleintje wil je nu toch gewoon genieten... Heb je wat mensen om je heen waar je bij terecht kunt voor steun of een luisterend oor?
Mijn vrouw is nog niet thuis, ze heeft een bacteriële infectie opgelopen dus zit nu aan de antibiotica 🥺 voorlopig nog in het ziekenhuis dus, ik ga er nu weer naartoe maar ze slaapt vooral...

Ja idd valt me enorm tegen allemaal. Heb geprobeerd een rustig volwassen gesprek met m te voeren vanmiddag maar is blijkbaar niet mogelijk, hij gedraagt zich als een klein kind die enkel verwijten wil maken, heb vanalles over me heen gekregen en als ik aangeef dat ik twijfels over onze relatie heb omdat ie op bepaalde momenten dit hele jaar al t heeft laten afweten, dan is het "zoek u dan maar een ander" terwijl ik juist manieren wil zoeken om er terug uit te komen en als gezin samen te blijven. Hij is heel dramatisch zelfs al geld van onze gezamenlijke rekening gaan afhalen
Ik was een dutje gaan proberen doen boven met de baby net maar toen kwam ie de kleine plots bij me weg pakken omdat ie nu ineens tijd met m wil doorbrengen, bijzonder aangezien ie anders altijd pc of tv zit en de kleine bij mij laat. Maar ik bleef gwn jankend achter alsof m'n kind van me werd afgepakt. Ik kan m'n baby'tje nu nog niet eens apart leggen met slapen, hoe moet ik in godsnaam met de afstand omgaan als ik m naar de papa moet brengen dagenlang en niet zien. Zie alle horror scenario's al voor me. Heb ook niet al die moeite gedaan voor een babytje om direct uiteen te gaan en m af te geven helft vd tijd..

Jouw zorgen zijn echter duizendmaal groter lieve meid. Ik heb zoveel bewondering voor je en hoe sterk je hiermee omgaat. Wat een enorme pech dat ze er nu ook die infectie nog bovenop heeft. Mag je veel op bezoek of is dat door corona ook nog eens heel streng? En mag de baby mee ? Je wil natuurlijk elke minuut aan haar zijde zitten en anderzijds lijkt t me ook enorm zwaar om daar te zijn psychisch. Zo confronterend allemaal.. Zeker als ze weinig aanspreekbaar is en veel slaapt. Hopelijk betert dat toch snel nog.

[momofpgd]

@Elvira : nu dat weer.. we leven enorm met je mee! Ik zou echt een wrak zijn moest mij dit gebeuren dus kan me echt niet voorstellen hoe jij je moet voelen. Dikke knuffel en we hopen echt dat je de laatste periode toch nog wat gaat kunnen genieten van jullie gezin en mooie herinneringen kunt maken samen..

@pindanootje: lucht je hart hier zeker maat uit! We kunnen misschien niet helpen maar gooi het eruit. Alsje erover schrijft, kom je misschien tot inzichten die je anders niet hebt. Hopelijk komen jullie er nog uit..
Ik zou mijn kinderen ook niet kunnen missen, ik heb het al moeilijk als ze een nachtje weg zijn..

@iedereen : vandaag is het wereldlichtjesdag - ik denk dat we allemaal wel een kaarsje kunnen gebruiken vandaag. Ik denk jaarlijks nog aan ons zoontje dat we na een zwangerschap van 14weken hebben moeten afstaan omwille van een genetische afwijking, de reden van ons hele pgd-traject.. 6 jaar geleden alweer... een zware periode maar met prachtig resultaat - als ik dit op voorhand had geweten, was het allemaal wel draaglijker geweest...

[Minosh]

@Elvira : nu dat weer.. we leven enorm met je mee! Ik zou echt een wrak zijn moest mij dit gebeuren dus kan me echt niet voorstellen hoe jij je moet voelen. Dikke knuffel en we hopen echt dat je de laatste periode toch nog wat gaat kunnen genieten van jullie gezin en mooie herinneringen kunt maken samen..

@pindanootje: lucht je hart hier zeker maat uit! We kunnen misschien niet helpen maar gooi het eruit. Alsje erover schrijft, kom je misschien tot inzichten die je anders niet hebt. Hopelijk komen jullie er nog uit..
Ik zou mijn kinderen ook niet kunnen missen, ik heb het al moeilijk als ze een nachtje weg zijn..

@iedereen : vandaag is het wereldlichtjesdag - ik denk dat we allemaal wel een kaarsje kunnen gebruiken vandaag. Ik denk jaarlijks nog aan ons zoontje dat we na een zwangerschap van 14weken hebben moeten afstaan omwille van een genetische afwijking, de reden van ons hele pgd-traject.. 6 jaar geleden alweer... een zware periode maar met prachtig resultaat - als ik dit op voorhand had geweten, was het allemaal wel draaglijker geweest...

🕯

[Pindanootje]

Oh dat is droevig Momo dat jullie dat zoontje op 14w zwanger verloren zijn dat blijft altijd bij je zo'n verlies.. Mooi om hem te blijven gedenken uiteraard en gelukkig deze 3 prachtige kids nu in je leven erbij!

Het doet idd goed het van me af te schrijven, en m'n omgeving weet er ook van, vriendinnen, mama,.. Ze hebben z'n kuren al vaker meegemaakt met me heb in de zetel geslapen met de baby vannacht omdat ik m echt even niet rond me kan verdragen met hoe ie zich momenteel opstelt. En sffs als ie van zn werk thuiskomt ga ik ff bij mama zitten. Na alle miserie tijdens de zwangerschap had ik gehoopt dat de kraamtijd enkel genieten zou zijn maar ook dat is weg nu

[AnieN]

Oh Elvira, weken tot maanden, wat afschuwelijk meid, niet voor te stellen wat jullie doormaken.. Is ze weer thuis inmiddels? Echt een onvoorstelbare situatie..

Inderdaad de balans eens opmaken... Momenteel staat die er toch slecht voor eig. De goede dingen zijn er natuurlijk ook (anders zouden we geen 7j samen zijn) , maar ze zijn ff wat minder zichtbaar / voelbaar voor me momenreel omdat er toch wat open wonden liggen door de slechte dingen zal er niet te ver over uitweiden want snap dat t er de plaats niet voor is hier. Maar denk dat de grootste reden om samen te blijven voor mij is dat ik m'n kindje niet de helft vd tijd wil afgeven aan hem en niet zien. En inderdaad communicatie is belangrijk maar das iets wat hij helaas niet goed kan, bleek ook al uit relatie therapie vroeger. Hij maakt dan bijv beloftes om op dat moment ff een conflict te kunnen vermijden en als puntje bij paaltje komt doet ie toch gewoon zn goesting. Hij gedraagt zich momenteel echt als een kind naar me en voel me er ziek van, de stress slaat direct op m'n darmen zoals meestal, en denk dat t kindje ook m'n onrust voelt en zich dus ook minder happy voelt

Pindanootje, heel spijtig dat je er zo bij voelt. Op relatievlak ken ik wel veel wat van ups en downs. Ons leven was ook niet altijd even rooskleurig. Maar als er zo'n ingrijpende dingen gebeuren zoals het verlies van je papa en het krijgen van een kindje brengt dat dingen teweeg in je relatie. Psychologisch gezien gaan mannen dit ook anders verwerken. Vergeet niet dat jullie momenteel allebei op een ander eiland zitten en eigenlijk wel naar elkaars eiland toe willen komen maar dat gaat gewoon even niet, jullie zijn de peddels even kwijt. Praten met een man over zo'n dingen? Pff vloek het dan uit tegen de kat, dan heb je het er tenminste al is uitgelaten Probeer eens om de dingen die hij wel probeert goed te doen ook te zien (en da's soms moeilijk ) maar hij werkt dus hij wilt veel centen verdienen om jullie het allerbeste te geven. En allerliefste pindanootje, als mama ga je écht meer instaan voor het huishouden en de kinderen (als het nu niet in je man in zit). Probeer het misschien ergens te aanvaarden en zoek jezelf in die nieuwe rol en doe elke dag iets waar JIJ vrolijk van wordt. En je man af en toe wat schoppen onder zijn kont geven is prima maar doe het gestuurd, wat tactisch. En probeer er naar te kijken dat jullie als geheel nog altijd het beste zijn voor jullie fantastische zoontje. En uiteraard is het zwaar als mama. Ik vloek ook en ik denk soms ook van pff. Maar dan merk ik dat mijn man stiekem toch al het vuil heeft buitengezet, de brievenbus heeft gedaan, brood is gaan halen. Wanneer je in zo'n negatieve spiraal zit, is het niet gemakkelijk. Stap er eens uit, doe samen iets leuk, en ga er echt voor. Dit zijn zowat mijn tips, ik hoop van harte dat jullie samen het geluk terug kunnen zien in de toekomst. Dikke knuffel