Bijna in het traject

[Joepie]

Hoi!

Ik ben nieuw hier.
Mijn man en ik hebben een donor gevonden en we hebben ons aangemeld in het ziekenhuis (in Nederland).
Momenteel weten we alleen nog maar dat de donor en ik lichamelijk zijn 'goedgekeurd'. Binnenkort hebben we allen gesprekken met een psycholoog, zodat de artsen kunnen oordelen of we er ook mentaal klaar voor zijn.
Erg spannend allemaal!
Het gaat nog enkele maanden duren voordat we daadwerkelijk in het traject zitten, maar elke stap is er één .

Graag kom ik in contact met anderen die ook in het traject van eiceldonatie zitten.
Hoe ziet jullie traject eruit? Zit er verschil tussen België en Nederland (behalve dat het in Nederland niet anoniem is).
En wie zit er rond september/oktober/november ook in het traject?

[mich75]

Wat het verschil tussen België en Nederland is weet ik niet. In België zijn er al heel wat verschillen tussen de verschillende centra en artsen.

Ik heb verse (dus niet via eicelbank) ecd gedaan met een donor die mijn dr "rekruteert". Bij hem is er geen wachtlijst en krijg je alle eitjes van de pu, met een minimum van 6, anders krijg je een nieuwe kans.

Eind augustus vorig jaar het eerste consult voor ecd en een maand geleden bevallen van een tweeling, dus bij ons is het heel snel gegaan.

Ik had een donor waarbij elke donatie al tot een zwangerschap had geleid, dus dat was al een hele geruststelling, ook al was ze al 34.

Momenteel zijn hier nog enkele dames of bezig met een traject of zwanger, dus er zijn hier nog wel lotgenoten.

[Joepie]

In België gaat het duidelijk anders, haha. Voor zover ik weet dan.

In Nederland zijn 3 eicelbanken, maar er zit een stop op de wachtlijsten vanwege een groot tekort aan donoren. Dus al enkele jaren kun je niet op de wachtlijst komen en als je er al op staat, dan kan het jaren duren voor je aan de beurt bent. Dit komt waarschijnlijk doordat het niet anoniem is. De meeste ECD die worden gedaan is dan ook met een bekende (zus, nicht, vriendin) van de wensmoeder.

Toen wij hoorden dat eiceldonatie voor ons een optie was, waren we bang dat we nooit een donor zouden vinden. Ik heb geen zus en we kwamen er al snel achter dat we geen donor uit onze eigen omgeving wilden. Ook kiezen we bewust voor niet anonieme donatie, omdat we ons kind (als die er mag komen) de kans willen geven om informatie te verkrijgen over de donor. En toen kwamen we ineens een advertentie tegen van een vrouw die graag haar eicellen wil doneren, maar zelf wilde kiezen aan wie en dus niet via een eicelbank.
Wij zijn haar enorm dankbaar dat ze ons heeft gekozen! En ons een kans op een gezin wil geven.

Het is straks nog maar de vraag hoeveel eicellen ze verkrijgen bij de punctie. En dan ook hoeveel er bevrucht gaan worden. We hebben geen garantie op een x-aantal eicellen... Dit is de eerste keer dat onze donor doneert, dus het is onduidelijk hoe haar lichaam op de medicatie gaat reageren. Het blijft afwachten.

Voor ons voelt deze ECD als onze eerste en tevens laatste kans op een gezin.

Wat mooi dat je minimaal 6 eicellen krijgt! Niet dat dat een garantie geeft op bevruchting en zwangerschap, maar toch.
Gaan jullie aan je kinderen vertellen hoe ze zijn ontstaan? Weten jullie iets van de donor?

[Joepie]

Hoi,

Ik heb een vraag over de medicatie bij eiceldonatie.
Welke medicatie hebben jullie gebruikt als wensouder?
En heeft een van jullie ook nog een eigen (regelmatige) cyclus?

Tijdens de intake zei de arts dat ik een proefcyclus met Progynova (pillen) moest doen. En dat na 14-18 dagen een echo gemaakt moet worden om naar mijn bms te kijken.
Ik heb toen gevraagd of ik tijdens de echte behandeling daarnaast ook nog spuitjes moet zetten, als Decapeptyl om mijn eigen cyclus plat te leggen. Wat ik ervan begreep is dat dat mogelijk niet nodig is en dat dat tijdens de echo van de proefcyclus duidelijk wordt. Nu lees ik op verschillende sites dat Progynova en Utrogestan volstaat wanneer je zelf geen cyclus hebt of heel onregelmatig bent.

Aanstaande woensdag heb ik de echo van mijn proefcyclus, en dan ga ik het ook zeker navragen. Maar ik ben mezelf nu alweer gek aan t maken. Ik heb een 'lichte naaldenfobie', zeg maar. En heb al mijn hoop gevestigd op de uitkomst van deze proefcyclus.
Mijn man helpt me anders graag weer met het zetten van de spuitjes, die ik al heel veel heb overleefd , haha. Maar liever heb ik ze niet of zo min mogelijk, vooral de Decapeptyl waar ik ook nog allergisch voor ben...

[mich75]

Wij gaan het onze kindjes vertellen, vanaf ze oud genoeg zijn om het te snappen.
Van de zaaddonor weten we niets, enkel dat het fenotype overeenkomt met dat van mijn man.
Van de eiceldonor weet ik dat ze 34 was, "een toffe madam" en ook hetzelfde fenotype als ik.

Oh ja, ook de bloedgroepen komen overeen, dit vond ik wel een belangrijk detail.

[mich75]

Ik heb nog een eigen heel regelmatige cyclus. Maar gezien mijn leeftijd (43) is de kans op nog een zwangerschap met eigen eicellen heel klein. Daarbij komt dat ik nu voor ecd het dubbele betaal dan anders voor 1 poging met eigen materiaal.

Ik vind dat ik de juiste keuze heb gemaakt, aangezien ik dadelijk 2 plakkertjes had.

Ik heb ook Progynova moeten nemen (3/dag) vanaf d1 van ms (als bloedwaarden ok zijn) en dan rond d12-15 controle echo bms en ongeveer een week later tp.
5 dagen voor tp beginnen met Utrogestan (3/dag).

Dit was hetzelfde als met mijn eigen eicellen.

In principe komen er geen spuitjes aan te pas, maar sommige artsen geven bijkomende medicatie (via spuitjes) zoals:
-Pregnyl
-Inprosub (progesteron)
-Clexane/Fraxiparine (bloedverdunner)
- ...

Veel succes en niet teveel stressen, dit helpt niet!

[Joepie]

Ik weet dat stressen niet werkt ... Helaas lukt het me niet altijd om te ontspannen.
Morgen weet ik meer mbt mijn medicatie. Maar ben blij dat ik al van 3 mensen heb gehoord dat ze geen Decapeptyl nodig hadden.

Fenotype is dat je dezelfde uiterlijke kenmerken hebt? Lijkt me fijn al je die keuze/mogelijkheid hebt.
Ik heb die keuze helaas niet gehad. Mijn man vindt het in ieder geval niet erg dat de donor wat groter dan ons is, haha.

Maakt het iets uit of de bloedgroepen overeenkomen? Of is dat iets gevoelsmatig?

[mich75]

Toen we donorzaad nodig hadden heeft het zh gekeken naar het fenotype (idd uiterlijke kenmerken) van mijn man en naar zijn bloedgroep.

Mijn man en ik hebben dezelfde bloedgroep en onze kinderen kunnen ook enkel die bloedgroep hebben. Dus als de donor een andere bloedgroep heeft is er de kans dat het kind ook een andere bloedgroep heeft.

Ik heb dit liever niet omdat men dan heel snel weet dat er iets niet klopt. Mijn moeder heeft een medische achtergrond en zou al direct zeggen dat er iets niet pluis is. Er is ook niemand op de hoogte van het ecd verhaal en voorlopig houden we dit zo.

Er zijn mensen die nooit aan hun kinderen vertellen dat er met een donor is gewerkt, in dat geval zorg je er ook best voor dat de bloedgroep overeenstemt.

Maar aangezien het bij jullie gekende donatie is, is dit weer een heel ander verhaal.

[Joepie]

Ah zo. Ik heb inderdaad nooit nagedacht over de bloedgroep, omdat het bij ons gekende donatie is.
Als je niet wil dat anderen dat weten, dan kan ik me voorstellen dat je daarop let .

Wat knap dat jullie het voor je kunnen houden dat jullie ecd nodig hebben gehad.
Wat is de reden als ik vragen mag? Lijkt me namelijk een groot geheim om mee te dragen

Ik vind het fijn dat we met directe naasten over ons traject kunnen praten, voor ons lucht het op om te delen.
Ieder maakt die keuze natuurlijk voor zich .

[Anqui]

Wij hebben ons ook geïnformeerd over eiceldonatie, zowel in Jette als in een privé praktijk. Ik vond het ook erg moeilijk hoe je dit moet aanpakken naar de buitenwereld en naar het kind zelf. Zowel in Jette als in de privé praktijk werd er aangeraden om het kind op de hoogte te brengen van de situatie omdat men er toch bijna altijd achter komt en dat dit volgens de dokters heel hard kan aankomen zeker bij een puber. Uiteindelijk gingen we nog 1 poging doen in Jette voor we naar EDC zouden overstappen en deze poging is gelukt ik ben nu 35 weken zwanger. Ik ben blij dat dit gelukt is want mij lijkt het enorm moeilijk hoe je dit moet aanpakken??? Alvast veel succes

[mich75]

Naar de kinderen toe vind ik het geen probleem, misschien ook omdat we het al 4 jaar weten.

Maar in onze dichte omgeving werd al niet zo positief gereageerd toen we voor een brusje bezig waren. We hadden een gezond kind, daar moesten we maar blij mee zijn, ook ben ik al te oud (43), ...

Als daar dan nog eens een ecd verhaal bijkomt...Sommige zullen er geen graten in zien, anderen daarentegen, pfff dan zwijg ik liever.

Maar eens dat de kinderen het weten hoeven ze dit ook niet overal te gaan verkondigen.

Nu denk ik wel dat de tijden gaan veranderen, maar ik ken bv geen kinderen of ondertussen al volwassenen die er zijn gekomen met IVF. Waarschijnlijk zijn er wel zo een mensen in mijn omgeving, maar vertellen ze het niet of weten ze het niet.
Ondertussen zijn de mensen hier al iets opener over en ik denk dat op termijn dit met donatie ook zo gaat zijn.

Maar het heeft ook niet echt een meerwaarde om dit aan de grote klok te hangen. Al moet ik wel zeggen dat mijn man bijna tegen iedereen vertelt dat onze kids er zijn gekomen via de mmm, niet over de donatie.

Het is ook wel zo dat als je daarover vertelt de mensen ineens beginnen vertellen dat zij of familie/vrienden ook in een traject zitten/zaten.

[Joepie]

Mich, ergens kan ik me wel indenken dat je er niets over kwijt wil als je directe omgeving zo reageert. Poeh dat mensen durven zeggen, dat je blij moet zijn met een gezond kind en daarom niet meer voor een brusje moet gaan. De wens voor een brusje kan net zo groot zijn als voor een eerste kind, heb ik me laten vertellen. Ik vind het soms ook vervelend dat mensen hun mening aan je opdringen..

Gelukkig heb ik daar niet zoveel last van. Iedereen in onze directe omgeving weet dat we heel graag kinderen willen, we zijn verhuisd, we hebben de tuin en badkamer aangepast, alles met het oog op.....
Toen het bleek dat het na een jaar niet wilde lukken, had ik sterk de behoefte hier met vriendinnen over te praten. Inmiddels was het toen en is het nog steeds een babyboom in mijn omgeving. Ik vond het fijn mijn verhaal kwijt te kunnen toen we de overstap naar de MMM maakten. En ja, als je er eenmaal open over bent, krijg je vervolgens ook veel vragen.
We hebben steeds onze grens aangegeven als we het er niet over wilden hebben. En wanneer we in een behandeling zaten wisten maar enkele mensen hoever we waren, om niet op de dag van testen allemaal vragende blikken om ons heet te hebben. Maar goed, dat moment is er uiteindelijk dus nooit gekomen.
Nu weten onze vrienden, onze gezinnen en enkele collega's dat we voor ecd gaan. Ik merk nu wel dat ik hier selectiever in ben om het te vertellen aan anderen. Dit ook uit zelfbescherming. Omdat ik straks niet wil dat anderen gaan zeggen, "oh ja, je ziet dat dat kind niet op jou lijkt." (als ze dat al zouden durven zeggen, haha). En ik zie ook niet de meerwaarde om het aan iedereen te vertellen.
Mocht het lukken om een kindje te krijgen via ecd, dan willen we meteen beginnen met het vertellen over hoe het ontstaan is (aangepast op de leeftijd natuurlijk). Zodat we zeker weten dat het kind het als eerst van ons gehoord heeft en niet van iemand uit onze directe omgeving.

Het open zijn over de MMM brengt inderdaad ook openheid van anderen over hun ervaringen. Zo kwamen wij er ineens achter dat vrienden ook in de MMM zaten, maar het hier nooit over hadden. Nu kunnen we elkaar steunen.
En doordat we open zijn over de MMM hoop ik een klein steentje bij te dragen aan het 'normaliseren' van het feit dat sommige mensen hulp nodig hebben om een kindje op de wereld te zetten. Die mogelijkheden zijn er tegenwoordig en waarom zou hierover gezwegen moeten worden. Ik vind dat de taboe eraf moet.

[Joepie]

Wij hebben ons ook geïnformeerd over eiceldonatie, zowel in Jette als in een privé praktijk. Ik vond het ook erg moeilijk hoe je dit moet aanpakken naar de buitenwereld en naar het kind zelf. Zowel in Jette als in de privé praktijk werd er aangeraden om het kind op de hoogte te brengen van de situatie omdat men er toch bijna altijd achter komt en dat dit volgens de dokters heel hard kan aankomen zeker bij een puber. Uiteindelijk gingen we nog 1 poging doen in Jette voor we naar EDC zouden overstappen en deze poging is gelukt ik ben nu 35 weken zwanger. Ik ben blij dat dit gelukt is want mij lijkt het enorm moeilijk hoe je dit moet aanpakken??? Alvast veel succes

Hoi Anqui,

Fijn dat je ecd niet nodig hebt gehad om zwanger te worden. Lekker genieten van je zwangerschap en succes met de laatste loodjes! .
En daarbij sta ik achter de uitspraak die de arts heeft gedaan over het vertellen. En ik respecteer ieder z'n keuze hierin.

[Anqui]

Bedankt in onze familie zijn ook twee adoptie kinderen ze weten vanaf het begin dat ze geadopteerd zijn en gaan daar heel vlot mee om. Een heeft contact met de biologische ouders de andere zou het ook kunnen maar heeft geen interesse. Dit is natuurlijk niet te vergelijken met ECD, ik vind het erg moeilijk maar iedereen kan best zelf inschatten hoe de familie zal reageren

[malu]

Nu weten onze vrienden, onze gezinnen en enkele collega's dat we voor ecd gaan. Ik merk nu wel dat ik hier selectiever in ben om het te vertellen aan anderen. Dit ook uit zelfbescherming. Omdat ik straks niet wil dat anderen gaan zeggen, "oh ja, je ziet dat dat kind niet op jou lijkt." (als ze dat al zouden durven zeggen, haha). En ik zie ook niet de meerwaarde om het aan iedereen te vertellen.

Mijn vrouw en ik hebben nu 1 kindje via spermadonatie. En wij verbazen ons er nog steeds over hoe vaak mensen dit vergeten en tegen mijn vrouw zeggen ' amai, jullie dochter lijkt op jou.' Of de vraag stellen: 'Van wie heeft ze dat?' Terwijl onze dochter geen biologische band heeft met mijn vrouw en iedereen weet dat ik zwanger was van haar.