Beste Katy,
Ik weet perfect hoe jij je voelt. Wij zijn ook reeds 2 jaar bezig, waarvan de laatste 9 maanden met behulp van IUI en de laatste 3 keer ook met KI. Wij hebben ook in oktober een miskraam gehad na bijna 2 maanden.Dat was verschrikkelijk. Ik wens dat geen enkele vrouw toe. Maar Katy, de moed niet opgeven. Hou 1 ding voor ogen , je kan zwanger worden. Het is al eens gebeurd, dus zal het zeker nog eens gebeuren, maar dan met resultaat. Je moet positief blijven.
Beste Bieke,
14 dagen na de inseminatie kan je inderdaad al een bloedtest laten doen. Ik weet niet of je nog een pregnylspuit krijgt de week na uw inseminatie. Als dat het geval is, hou er rekening mee dat als je een week later een bloedtest laat uitvoeren, de pregnyl wel eens invloed kan hebben op de uitslag. Dus beste is dan om 2 dagen erop nog eens een bloedtest te doen. Als de hcg waarden verdubbeld zijn, zit je goed. Veel succes.
gesprekspartner
-
Bieke
- Berichten: 7
- Lid geworden op: 2 februari 2007, 12:12
Hallo iedereen
Ik kan niet veel schrijven (ben op 't werk) maar wil jullie gewoon laten weten dat onze eerste IUI mislukt is. Gisteren (15 dagen na de inseminatie en op cyclusdag 29) ben ik ongesteld geworden.
Het was voor mij een teleurstelling maar ik heb me makkelijk kunnen herpakken omwille van het feit dat het nog maar de eerste poging is, denk ik.
Mijn ventje had het iets moeilijker maar na er gisterenavond eens uitgebreid over gepraat te hebben bij een etentje en een spelletje bowlen (om de gedachten te verzetten), heeft hij zich nu ook herpakt.
Vanmorgen naar het ziekenhuis geweest voor bloedname en een echo en waarschijnlijk begin ik morgen met de clomid voor onze 2de IUI.
Voor iedereen hier veel sterkte!!!
Tot gauw.
Groetjes
Bieke
Ik kan niet veel schrijven (ben op 't werk) maar wil jullie gewoon laten weten dat onze eerste IUI mislukt is. Gisteren (15 dagen na de inseminatie en op cyclusdag 29) ben ik ongesteld geworden.
Het was voor mij een teleurstelling maar ik heb me makkelijk kunnen herpakken omwille van het feit dat het nog maar de eerste poging is, denk ik.
Mijn ventje had het iets moeilijker maar na er gisterenavond eens uitgebreid over gepraat te hebben bij een etentje en een spelletje bowlen (om de gedachten te verzetten), heeft hij zich nu ook herpakt.
Vanmorgen naar het ziekenhuis geweest voor bloedname en een echo en waarschijnlijk begin ik morgen met de clomid voor onze 2de IUI.
Voor iedereen hier veel sterkte!!!
Tot gauw.
Groetjes
Bieke
-
Silvie
- Berichten: 126
- Lid geworden op: 2 februari 2007, 10:37
Dag Bieke,
Spijtig dat de eerste inseminatie niet gelukt is. Ook al was het je eerste poging, toch heb je steeds wat hoop hé. Zo is dat bij mij ook. Ik heb dit weekend mijn derde inseminatie gehad, met behulp van spuiten Menopur. Het positieve aan de inseminaties is dat je telkens direct opnieuw kan beginnen aan een volgende poging en je snel terug hoop hebt.
Als het deze poging bij ons niet lukt, dan volgt er een evaluatiegesprek om te bekijken of er nog drie inseminaties volgen of ik moet overschakelen naar IVF. Ik weet eigenlijk niet wat ik dan zelf zou verkiezen. De pogingen inseminaties volgen elkaar sneller op en zijn minder zwaar, maar de slaagkansen zijn wel een stuk lager. Ik zal nog maar niet te ver vooruit denken en hopen dat deze poging misschien eens eindelijk gelukt is.
Ik wens je nog veel succes met je tweede poging!
Silvie
Spijtig dat de eerste inseminatie niet gelukt is. Ook al was het je eerste poging, toch heb je steeds wat hoop hé. Zo is dat bij mij ook. Ik heb dit weekend mijn derde inseminatie gehad, met behulp van spuiten Menopur. Het positieve aan de inseminaties is dat je telkens direct opnieuw kan beginnen aan een volgende poging en je snel terug hoop hebt.
Als het deze poging bij ons niet lukt, dan volgt er een evaluatiegesprek om te bekijken of er nog drie inseminaties volgen of ik moet overschakelen naar IVF. Ik weet eigenlijk niet wat ik dan zelf zou verkiezen. De pogingen inseminaties volgen elkaar sneller op en zijn minder zwaar, maar de slaagkansen zijn wel een stuk lager. Ik zal nog maar niet te ver vooruit denken en hopen dat deze poging misschien eens eindelijk gelukt is.
Ik wens je nog veel succes met je tweede poging!
Silvie
-
Katy
- Berichten: 264
- Lid geworden op: 5 februari 2007, 13:25
gesprekspartner
Beste Bieke,
Ik ben hier ook nieuw op het forum en heb net je berichtje gelezen.
Ons verhaal loopt gelijkmatig op. Ook ik heb een inseminatie op 21/1 gehad en ben ook sinds gisteren terug ongesteld. Alleen dat dit voor mij al poging 6 is. Ik voel met je mee. Het is goed dat je je zo snel weet te herpakken. En ook al is het je eerste keer IUI, toch denk je altijd wel van "deze keer gaat het lukken".
Ik hoop je veel succes toe met je tweede poging en blijven hopen.
groetje
Katy
Ik ben hier ook nieuw op het forum en heb net je berichtje gelezen.
Ons verhaal loopt gelijkmatig op. Ook ik heb een inseminatie op 21/1 gehad en ben ook sinds gisteren terug ongesteld. Alleen dat dit voor mij al poging 6 is. Ik voel met je mee. Het is goed dat je je zo snel weet te herpakken. En ook al is het je eerste keer IUI, toch denk je altijd wel van "deze keer gaat het lukken".
Ik hoop je veel succes toe met je tweede poging en blijven hopen.
groetje
Katy
-
Katy
- Berichten: 264
- Lid geworden op: 5 februari 2007, 13:25
gesprekspartner
Beste Ingeborg
Ik weet niet of dit bij jou ook zo was, maar gezien ik al een beetje kan vergelijken, na 6 pogingen IUI, stel ik vast dat deze maandstonden toch anders zijn dan normaal. Ik wil zeggen : ik heb de eerste helft van de dag gelijkaardige hevige krampen gehad zoals bij mijn vorige miskraam op 2 maanden.
Zou het kunnen dat je al van een miskraam kan spreken op de dag dat je normaal ongesteld wordt ?
Of maw hoe kan de dokter het verschil weten tussen een miskraam of het gewoon doorkomen van de maandstonden ?
Ik heb vandaag de moed gevonden om toch maar een nieuwe afspraak te maken met de dokter en ditmaal om met hem te bespreken hoe het nu verder moet.
Ingeborg, bedankt voor je bemoedigende woorden.
groetje
Katy
Ik weet niet of dit bij jou ook zo was, maar gezien ik al een beetje kan vergelijken, na 6 pogingen IUI, stel ik vast dat deze maandstonden toch anders zijn dan normaal. Ik wil zeggen : ik heb de eerste helft van de dag gelijkaardige hevige krampen gehad zoals bij mijn vorige miskraam op 2 maanden.
Zou het kunnen dat je al van een miskraam kan spreken op de dag dat je normaal ongesteld wordt ?
Of maw hoe kan de dokter het verschil weten tussen een miskraam of het gewoon doorkomen van de maandstonden ?
Ik heb vandaag de moed gevonden om toch maar een nieuwe afspraak te maken met de dokter en ditmaal om met hem te bespreken hoe het nu verder moet.
Ingeborg, bedankt voor je bemoedigende woorden.
groetje
Katy
-
Silvie
- Berichten: 126
- Lid geworden op: 2 februari 2007, 10:37
[/quote]"Ik kan wel één goede raad geven, vertel het tegen niet te veel personen (privé als op werk). Niet iedereen reageert even positief als je zou verwachten"
Ik heb dit net weeral eens ondervonden. Een vriendin van me wil me steunen, maar zegt steeds de verkeerde dingen. Het zal ook wel niet gemakkelijk zijn voor anderen om juist en goed te reageren op mijn gevoelens. Ik zei dat de derde behandeling me zwaar lag, maar dat het ooit wel zal lukken zeker. "Het zal lukken als je alle moed hebt opgegeven. Ik ben er teveel met bezig, zou beter rustpauze inlassen,het nog eens op natuurlijke wijze proberen,... " Deze reacties krijg ik redelijk veel. Deze opmerkingen kwetsen me echt. Ik word niet zwanger omdat ik me verkeerd instel!? Hoe moet ik me dan voelen en hoe me ik me dan opstellen?
Soms zegt mijn vriend ook dergelijke opmerkingen. Hij ervaart deze beleving ook helemaal anders. Maakt zich er minder druk over, want het zal wel lukken.
Het is soms alsof ik er helemaal alleen voor sta, terwijl veel mensen met me willen meeleven, maar me echt niet verstaan. Enkel één vriendin die zelf met IVF bezig is, verstaat mij.
Voelen jullie je soms ook zo alleen met 'het probleem'? Zelfs als je partner en je vrienden je willen steunen?
Silvie
Ik heb dit net weeral eens ondervonden. Een vriendin van me wil me steunen, maar zegt steeds de verkeerde dingen. Het zal ook wel niet gemakkelijk zijn voor anderen om juist en goed te reageren op mijn gevoelens. Ik zei dat de derde behandeling me zwaar lag, maar dat het ooit wel zal lukken zeker. "Het zal lukken als je alle moed hebt opgegeven. Ik ben er teveel met bezig, zou beter rustpauze inlassen,het nog eens op natuurlijke wijze proberen,... " Deze reacties krijg ik redelijk veel. Deze opmerkingen kwetsen me echt. Ik word niet zwanger omdat ik me verkeerd instel!? Hoe moet ik me dan voelen en hoe me ik me dan opstellen?
Soms zegt mijn vriend ook dergelijke opmerkingen. Hij ervaart deze beleving ook helemaal anders. Maakt zich er minder druk over, want het zal wel lukken.
Het is soms alsof ik er helemaal alleen voor sta, terwijl veel mensen met me willen meeleven, maar me echt niet verstaan. Enkel één vriendin die zelf met IVF bezig is, verstaat mij.
Voelen jullie je soms ook zo alleen met 'het probleem'? Zelfs als je partner en je vrienden je willen steunen?
Silvie
-
marjan
- Berichten: 7
- Lid geworden op: 1 februari 2007, 19:01
Dag katy,
Ik zag dat Ingeborg en Silvie je een hart onder de riem hadden gestoken. Ik wilde je gewoon vragen hoe het met je gaat, nu een paar dagen verder. Ik hoop dat je je verdriet hebt kunnen uitwenen en dat je nu er nu terug tegen aan kan, wat je ook van plan bent te doen (rust nemen, doorgaan, stoppen, whatever).
Ik denk dat het heel erg zwaar moet geweest zijn om een zwangerschap te verliezen bij een 5e IUI. Ik heb zoiets nog niet meegemaakt (ben ook nog nooit zwanger geweest) maar ik vraag me af hoe sterk ikzelf nog zou staan na zoiets en hoeveel moed ik zou hebben om door te gaan… Niemand kan het zeggen en niemand kan het weten… Hopelijk vind je steun hier op de site en kan je je hoofd de nodige tijd en rust geven.
Marjan
Ik zag dat Ingeborg en Silvie je een hart onder de riem hadden gestoken. Ik wilde je gewoon vragen hoe het met je gaat, nu een paar dagen verder. Ik hoop dat je je verdriet hebt kunnen uitwenen en dat je nu er nu terug tegen aan kan, wat je ook van plan bent te doen (rust nemen, doorgaan, stoppen, whatever).
Ik denk dat het heel erg zwaar moet geweest zijn om een zwangerschap te verliezen bij een 5e IUI. Ik heb zoiets nog niet meegemaakt (ben ook nog nooit zwanger geweest) maar ik vraag me af hoe sterk ikzelf nog zou staan na zoiets en hoeveel moed ik zou hebben om door te gaan… Niemand kan het zeggen en niemand kan het weten… Hopelijk vind je steun hier op de site en kan je je hoofd de nodige tijd en rust geven.
Marjan
-
sanne
eerste iui
hey iedereen,
heb net deze website ontdekt na erover te hebben gelezen in de krant.Ik hoop hier een beetje steun te vinden.Ik heb het erg zwaar met onze vruchtbaarheids-problemen en wil graag horen hoe jullie de moed erin houden.Ik had jullie ook graag gevraagd of dit weegt op jullie relatie en hoe jullie ermee omgaan in je relatie.Wij zijn nu bijna 2 jaar "onverklaarbaar onvruchtbaar". Ik moet als volgende stap wel nog een kijkoperatie laten doen.En de eerste iui zou vlak daarna volgen.Ik sta te springen voor medische hulp, mijn vriend daarentegen heeft het psychisch enorm moeilijk met het afhankelijk zijn van die medische hulp.Ik zie ook dat hij enorm veel verdriet heeft maar het er moeilijk mee heeft om over te praten,hij krijgt op dat vlak ook minder aandacht van de familie, er wordt steeds aan mij gevraagd hoe het gaat.Herkent iemand dit? Hoe kan je hiermee omgaan?
Vele groetjes en heel veel geluk gewenst voor alle koppels die een kindje willen...
heb net deze website ontdekt na erover te hebben gelezen in de krant.Ik hoop hier een beetje steun te vinden.Ik heb het erg zwaar met onze vruchtbaarheids-problemen en wil graag horen hoe jullie de moed erin houden.Ik had jullie ook graag gevraagd of dit weegt op jullie relatie en hoe jullie ermee omgaan in je relatie.Wij zijn nu bijna 2 jaar "onverklaarbaar onvruchtbaar". Ik moet als volgende stap wel nog een kijkoperatie laten doen.En de eerste iui zou vlak daarna volgen.Ik sta te springen voor medische hulp, mijn vriend daarentegen heeft het psychisch enorm moeilijk met het afhankelijk zijn van die medische hulp.Ik zie ook dat hij enorm veel verdriet heeft maar het er moeilijk mee heeft om over te praten,hij krijgt op dat vlak ook minder aandacht van de familie, er wordt steeds aan mij gevraagd hoe het gaat.Herkent iemand dit? Hoe kan je hiermee omgaan?
Vele groetjes en heel veel geluk gewenst voor alle koppels die een kindje willen...
-
Ingeborg
- Berichten: 23
- Lid geworden op: 1 februari 2007, 21:18
Katy...het zou kunnen dat je een miskraam had...enfin technisch gezien kan dat. Ze zeggen wel eens dat elke vrouw wel eens een miskraam in haar leven meemaakt zonder dat ze het weet, omdat ze gewoon ongesteld werd op de juiste dag, maar misschien wel dacht, t is wel wat heviger dan anders...
Maar pin je daar niet op vast...ik weet dat je dat- om één of andere manier- misschien een beetje 'hoopte'...je wil een bewijs dat het kan hé...ik heb ook zo een paar keer naar de gyn gebeld...ik bloed veel meer, zou dit een miskraam zijn??? hij bleef daar heel vaag over...
Wat ik wel iedereen wil aanraden...ga naar een goed fertiliteitscentrum! Ik heb 2,5 jaar bij mijn gyn blijven 'sukkelen'...pas toen ik in het fertiliteitscentrum kwam, en zowel ik als mijn vriend helemaal onderzocht waren, werd alles duidellijk. Die 7 IUI's waren gewoon verloren moeite geweest, dat had nooit gelukt...daarenboven zit je ook niet tussne de zwangeren hé in de wachtzaal...ok veel plezanter dan met je neus op die buik zitten
!!!
Fijn dat je weer de moed en hoop vond om een afspraak te maken...
dit zijn misschien wat stomme tips, maar mij hielpen ze psychisch erg goed:
Ik had het voorral moeilijk als ik alleen was, dan begon ik te denken, en te denken, in de auto van en naar het werk stroomden vaak tranen over mijn wangen. dus schreef ik lijstjes...met allerlei dingen waar ik blij mee mocht zijn. Zelfs stomme dingen als: ik ben gezond, ik kan lopen, ik kan proeven, ik heb een vriend, ik heb een lieve familie, en telkens ik het moeilijk kreeg zei ik dat luidop! dat hiep.
Verder geloof ik erg in HET LOT! Ik zei vaak tegen mijn vriend: ik wééét gewoon dat hier opeen dag een kind loopt, uit mijn buik, of uit een ver land, maar ik zal gewoon beseffen: JA, op DIT kind hebben we gewacht, zij hoort bij ons!!
Nu kunnen jullie wel denken: makkelijk gesproken, je hebt er nu één. Maar djeeee ik ben diep gegaan zulle! Ik belandde één maand na het bericht dat ik ICSI moest doen in het ziekenhuis, door mijn benen gezakt...uiteindelijk bleek dat ik door deze situatie was beginnen hyperventileren, al mijn spieren deden ongecontroleerde samentrekkingen...geest en lichaam ligt dus nauw aan elkaar. Ik stond echt aan de rand vaneen depressie...ik besef dat ik hééél veel geluk heb gehad meteen zwanger te raken na poging 1...want anders was het nog dieper gegaan met mij!!
Betreft niet iedereen zelfs vriendinnen zeggen foute dingen...neem ze het niet kwalijk...ze kunne er écht niet aan doen...ze menen het niet slecht, het is moeilijk voor hen dit te snappen...dus wees niet boos op hen of zo...ze weten niet beter...maar wij zijn er hé!!!
Ingeborg
Maar pin je daar niet op vast...ik weet dat je dat- om één of andere manier- misschien een beetje 'hoopte'...je wil een bewijs dat het kan hé...ik heb ook zo een paar keer naar de gyn gebeld...ik bloed veel meer, zou dit een miskraam zijn??? hij bleef daar heel vaag over...
Wat ik wel iedereen wil aanraden...ga naar een goed fertiliteitscentrum! Ik heb 2,5 jaar bij mijn gyn blijven 'sukkelen'...pas toen ik in het fertiliteitscentrum kwam, en zowel ik als mijn vriend helemaal onderzocht waren, werd alles duidellijk. Die 7 IUI's waren gewoon verloren moeite geweest, dat had nooit gelukt...daarenboven zit je ook niet tussne de zwangeren hé in de wachtzaal...ok veel plezanter dan met je neus op die buik zitten
!!!Fijn dat je weer de moed en hoop vond om een afspraak te maken...
dit zijn misschien wat stomme tips, maar mij hielpen ze psychisch erg goed:
Ik had het voorral moeilijk als ik alleen was, dan begon ik te denken, en te denken, in de auto van en naar het werk stroomden vaak tranen over mijn wangen. dus schreef ik lijstjes...met allerlei dingen waar ik blij mee mocht zijn. Zelfs stomme dingen als: ik ben gezond, ik kan lopen, ik kan proeven, ik heb een vriend, ik heb een lieve familie, en telkens ik het moeilijk kreeg zei ik dat luidop! dat hiep.
Verder geloof ik erg in HET LOT! Ik zei vaak tegen mijn vriend: ik wééét gewoon dat hier opeen dag een kind loopt, uit mijn buik, of uit een ver land, maar ik zal gewoon beseffen: JA, op DIT kind hebben we gewacht, zij hoort bij ons!!
Nu kunnen jullie wel denken: makkelijk gesproken, je hebt er nu één. Maar djeeee ik ben diep gegaan zulle! Ik belandde één maand na het bericht dat ik ICSI moest doen in het ziekenhuis, door mijn benen gezakt...uiteindelijk bleek dat ik door deze situatie was beginnen hyperventileren, al mijn spieren deden ongecontroleerde samentrekkingen...geest en lichaam ligt dus nauw aan elkaar. Ik stond echt aan de rand vaneen depressie...ik besef dat ik hééél veel geluk heb gehad meteen zwanger te raken na poging 1...want anders was het nog dieper gegaan met mij!!
Betreft niet iedereen zelfs vriendinnen zeggen foute dingen...neem ze het niet kwalijk...ze kunne er écht niet aan doen...ze menen het niet slecht, het is moeilijk voor hen dit te snappen...dus wees niet boos op hen of zo...ze weten niet beter...maar wij zijn er hé!!!
Ingeborg
-
Katy
- Berichten: 264
- Lid geworden op: 5 februari 2007, 13:25
gesprekspartner
Beste Marjan en Ingeborg,
Bedankt voor jullie medeleven. Zoals ik al zei, het doet deugd te weten dat er nog zovele mensen zijn die in hetzelfde schuitje zitten.
Alleen jammer voor ons allen dat we soms zo lang in dat schuitje moeten blijven zitten.
Met momenten lopen barst ik spontaan in tranen uit, best moeilijk als je op het werk bent.
Na 6 IUI, waarvan 1 geëindigd op een miskraam op twee maanden, stelt de dokter nu een volgende IUI voor, maar dan zonder stimulatie.
Ik heb een beetje schrik dat het nu helemaal niets gaat worden. Ergens veronderstel je toch, dat al die spuiten toch hun doel hebben of toch zou moeten hebben.
Het wordt aldus weer bangelijk afwachten.
Maar elke maand is er één, en ik heb niet veel tijd meer te verliezen. Mijn biologische klok tikt zeer hard.
Heeft er iemand van jullie ook ervaring met eerst IUI behandelingen met menopurspuiten en nadien een IUI zonder stimulatie ?
groetjes
Katy
Bedankt voor jullie medeleven. Zoals ik al zei, het doet deugd te weten dat er nog zovele mensen zijn die in hetzelfde schuitje zitten.
Alleen jammer voor ons allen dat we soms zo lang in dat schuitje moeten blijven zitten.
Met momenten lopen barst ik spontaan in tranen uit, best moeilijk als je op het werk bent.
Na 6 IUI, waarvan 1 geëindigd op een miskraam op twee maanden, stelt de dokter nu een volgende IUI voor, maar dan zonder stimulatie.
Ik heb een beetje schrik dat het nu helemaal niets gaat worden. Ergens veronderstel je toch, dat al die spuiten toch hun doel hebben of toch zou moeten hebben.
Het wordt aldus weer bangelijk afwachten.
Maar elke maand is er één, en ik heb niet veel tijd meer te verliezen. Mijn biologische klok tikt zeer hard.
Heeft er iemand van jullie ook ervaring met eerst IUI behandelingen met menopurspuiten en nadien een IUI zonder stimulatie ?
groetjes
Katy
-
Silvie
- Berichten: 126
- Lid geworden op: 2 februari 2007, 10:37
Dag Sanne,
Wij zijn ongeveer anderhalf jaar aan het proberen en hebben momenteel onze derde inseminatie achter de rug. Bij ons weegt het ook enorm op onze relatie. Mijn vriend zei deze week nog dat ik soms echt vreemd (plotse gemoedswissels) kan doen en hij heeft het gevoel dat hij niets meer mag; geen warme baden, geen gsm in zijn zak, niet te intensief sporten, geen alcohol,... Bij ons ligt het 'niet zwanger worden' aan beiden. Maar mijn vriend wil niet echt geloven dat zijn zaad minder goed is als een andere man, hij minimaliseert dit probleem. Hij heeft het er ook echt moeilijk mee dat wij medische hulp nodig hebben, en kan ook erg argwanend zijn tegenover de dokters. Hij zou liever nog een tijdje terug op natuurlijke wijze proberen zwanger worden, maar dat zie ik echt niet zitten. De kans dat dat lukt, is te klein en ik kan dat niet meer aan... vrees ik.
Ik probeer de laatste maand echt terug tijd te maken om samen leuke dingen te doen. Ik praat ook veel met één goede vriendin over mijn gevoelens, i.p.v. steeds tegen mijn vriend. Een man heeft het er natuurlijk ook moeilijk mee om zijn partner steeds ongelukkig te zien. Mijn vriend zei me ook eens "één van ons beiden moet nog recht blijven staan, anders gaat het helemaal bergaf". Toen besefte ik dat ik hem niet telkens moet meesleuren in mijn negatieve gevoelens.
Ik probeer ook niet meer heel ons leven in functie te stellen van de behandelingen. Als hij eens paar wijntjes drinkt, dan laat ik hem maar. Zo schadelijk zal het dan ook weer niet zijn...
Gisteren gaf hij zelf aan om binnen paar maanden (moest het nog niet gelukt zijn) een rustpauze in te lassen. Onze relatie moet belangrijker blijven, dan een kind krijgen! Zonder elkaar zal het zeker niet lukken.
Ik heb ergens gelezen dat vruchtbaaheidsproblemen één van de grootste crisisperiode is in een relatie. Dat kan ik ondertussen ook wel bevestigen! Maar ik denk wel dat we er sterker uitkomen!
En dan heeft ons kindje ouders die elkaar door dik en dun steunen en samen sterk staan!
Ik wens je nog veel moed en succes!
Silvie
Wij zijn ongeveer anderhalf jaar aan het proberen en hebben momenteel onze derde inseminatie achter de rug. Bij ons weegt het ook enorm op onze relatie. Mijn vriend zei deze week nog dat ik soms echt vreemd (plotse gemoedswissels) kan doen en hij heeft het gevoel dat hij niets meer mag; geen warme baden, geen gsm in zijn zak, niet te intensief sporten, geen alcohol,... Bij ons ligt het 'niet zwanger worden' aan beiden. Maar mijn vriend wil niet echt geloven dat zijn zaad minder goed is als een andere man, hij minimaliseert dit probleem. Hij heeft het er ook echt moeilijk mee dat wij medische hulp nodig hebben, en kan ook erg argwanend zijn tegenover de dokters. Hij zou liever nog een tijdje terug op natuurlijke wijze proberen zwanger worden, maar dat zie ik echt niet zitten. De kans dat dat lukt, is te klein en ik kan dat niet meer aan... vrees ik.
Ik probeer de laatste maand echt terug tijd te maken om samen leuke dingen te doen. Ik praat ook veel met één goede vriendin over mijn gevoelens, i.p.v. steeds tegen mijn vriend. Een man heeft het er natuurlijk ook moeilijk mee om zijn partner steeds ongelukkig te zien. Mijn vriend zei me ook eens "één van ons beiden moet nog recht blijven staan, anders gaat het helemaal bergaf". Toen besefte ik dat ik hem niet telkens moet meesleuren in mijn negatieve gevoelens.
Ik probeer ook niet meer heel ons leven in functie te stellen van de behandelingen. Als hij eens paar wijntjes drinkt, dan laat ik hem maar. Zo schadelijk zal het dan ook weer niet zijn...
Gisteren gaf hij zelf aan om binnen paar maanden (moest het nog niet gelukt zijn) een rustpauze in te lassen. Onze relatie moet belangrijker blijven, dan een kind krijgen! Zonder elkaar zal het zeker niet lukken.
Ik heb ergens gelezen dat vruchtbaaheidsproblemen één van de grootste crisisperiode is in een relatie. Dat kan ik ondertussen ook wel bevestigen! Maar ik denk wel dat we er sterker uitkomen!
En dan heeft ons kindje ouders die elkaar door dik en dun steunen en samen sterk staan!
Ik wens je nog veel moed en succes!
Silvie
-
Nathalie
- Berichten: 10
- Lid geworden op: 4 februari 2007, 11:58
Beste Sanne,
Bij ons duurt het nu ook 2 jaar.
De eerste 13 maanden hebben wij het geprobeerd zonder medische hulp, ook zonder resultaat. En dan begin je al vanalles te denken. Ligt het aan mij, ligt het aan hem. Ik ben degene die de stap heeft genomen om naar de gynaecoloog te gaan. Na tal van onderzoeken, zijn wij begonnen met IUI, waar je enorme gemoedswisselingen van hebt, om nog maar te zwijgen over al die 'vapeurs'. Mijn vriend vindt ook dat ik veranderd ben.
Na mijn miskraam in oktober, hebben we een maand rustpauze ingelast. Voor uw relatie kan dat al eens deugd doen. Dus ik denk om de zoveel maanden eens een rustpauze in te lassen, al is het alleen omwille van je relatie.
Ik hou er de moed in (al heb ik het af en toe toch nog zwaar hoor)door te denken, dat telkens als ik ongesteld word, je binnen 15 dagen wel zwanger kan zijn.
Ik wens je in ieder geval veel succes met je IUI, dat het er niet veel moeten zijn.
Ik heb nog een vraagje ivm met IVF: Sinds geruime tijd wordt er een deel terugbetaald door de ziekenkas. Weet iemand hoeveel je nog zelf moet opleggen? En hoe staan jullie tegenover IVF?
Ik wou ook even
Bij ons duurt het nu ook 2 jaar.
De eerste 13 maanden hebben wij het geprobeerd zonder medische hulp, ook zonder resultaat. En dan begin je al vanalles te denken. Ligt het aan mij, ligt het aan hem. Ik ben degene die de stap heeft genomen om naar de gynaecoloog te gaan. Na tal van onderzoeken, zijn wij begonnen met IUI, waar je enorme gemoedswisselingen van hebt, om nog maar te zwijgen over al die 'vapeurs'. Mijn vriend vindt ook dat ik veranderd ben.
Na mijn miskraam in oktober, hebben we een maand rustpauze ingelast. Voor uw relatie kan dat al eens deugd doen. Dus ik denk om de zoveel maanden eens een rustpauze in te lassen, al is het alleen omwille van je relatie.
Ik hou er de moed in (al heb ik het af en toe toch nog zwaar hoor)door te denken, dat telkens als ik ongesteld word, je binnen 15 dagen wel zwanger kan zijn.
Ik wens je in ieder geval veel succes met je IUI, dat het er niet veel moeten zijn.
Ik heb nog een vraagje ivm met IVF: Sinds geruime tijd wordt er een deel terugbetaald door de ziekenkas. Weet iemand hoeveel je nog zelf moet opleggen? En hoe staan jullie tegenover IVF?
Ik wou ook even
-
sanne
Dag Silvie en Nathalie,
Dank je voor jullie lieve woorden.Ik vond jullie berichtjes steunend.
Silvie ik las dat jij je soms zo alleen kan voelen hierin en dat je pijnlijke opmerkingen krijgt van je omgeving. Ik denk dat ieder van ons zich daar wel in kan herkennen. Mensen die vlot kinderen krijgen kunnen zich moeilijk inleven in die maandelijkse hoop en teleurstelling denk ik.Ook al hebben ze goede intenties om je te steunen. Zo'n opmerkingen kunnen verdomd veel pijn doen. Tegen mij begon laatst een collega over adoptie,dat ik daar beter aan zou denken,omdat ik al zo lang bezig ben. Komt erg hard aan,'s avonds heb ik erom gehuild.Ik denk dat we vooral begrip,steun en aanmoediging nodig hebben. En vooral ook veel begrip voor de moeilijke periode waar we doorheen moeten op weg naar een gezinnetje.
Ik zal jullie advies om samen leuke dingen te doen proberen uit te voeren.Wij zijn nogal geneigd om telkens we samen iets fijn doen,er een kleintje bij te fantaseren. En dan worden we triestig.
Nathalie ik vind het heel erg voor je dat je een miskraam hebt gehad.Als je dan,na een moeilijke weg,zwanger bent geworden en je kindje verliest moet dat een enorm verdriet zijn.
We geven de moed niet op en dat ieder van ons snel in blijde verwachting mag zijn,
lieve groeten sanne
Dank je voor jullie lieve woorden.Ik vond jullie berichtjes steunend.
Silvie ik las dat jij je soms zo alleen kan voelen hierin en dat je pijnlijke opmerkingen krijgt van je omgeving. Ik denk dat ieder van ons zich daar wel in kan herkennen. Mensen die vlot kinderen krijgen kunnen zich moeilijk inleven in die maandelijkse hoop en teleurstelling denk ik.Ook al hebben ze goede intenties om je te steunen. Zo'n opmerkingen kunnen verdomd veel pijn doen. Tegen mij begon laatst een collega over adoptie,dat ik daar beter aan zou denken,omdat ik al zo lang bezig ben. Komt erg hard aan,'s avonds heb ik erom gehuild.Ik denk dat we vooral begrip,steun en aanmoediging nodig hebben. En vooral ook veel begrip voor de moeilijke periode waar we doorheen moeten op weg naar een gezinnetje.
Ik zal jullie advies om samen leuke dingen te doen proberen uit te voeren.Wij zijn nogal geneigd om telkens we samen iets fijn doen,er een kleintje bij te fantaseren. En dan worden we triestig.
Nathalie ik vind het heel erg voor je dat je een miskraam hebt gehad.Als je dan,na een moeilijke weg,zwanger bent geworden en je kindje verliest moet dat een enorm verdriet zijn.
We geven de moed niet op en dat ieder van ons snel in blijde verwachting mag zijn,
lieve groeten sanne
-
VéroNick
allemaal zo herkenbaar
Hey,
Ik moest gisteren op de VUB zijn en zag toen een foldertje staan over deze site. Ook mijn schoonmoeder had me er al over verteld.
Het is gewoon moeilijk om geconfronteerd te worden met zwangere koppels en kinderen. Ik vind ook niet dat we ons ervoor moeten schamen. Iedereen moet natuurlijk voor zichzelf uitmaken aan wie je het al dan niet vertelt en hoe je op een zwangerschap in je naaste omgeving reageert. Mijn familie weet van mijn problematiek af en probeert er in de mate van het mogelijke rekening mee te houden. Iedereen heeft zijn problemen, maar iedereen zal eerlijk moeten toegeven dat die van jezelf de belangrijkste zijn. Je kan de ellende van de hele wereld niet torsen en dat begrijpen mensen ook wel... en jij ook.
Ook ik heb in theorie nog niet zoveel achter de rug. Alhoewel, denk ik dan bij mezelf... Ik zou ook liever veel sterker zijn, maar het nu eenmaal niet zo. Ik ben een heel emotioneel iemand en dat heeft me een beetje egoïstisch gemaakt en dat alleen ter bescherming van mezelf. Waarom zou je naar een familiefeestje gaan als je al weet dat je de sfeer zal verpesten? Dat is voor jezelf niet leuk en ook niet voor je familie. En daar kan ik me dan enorm schuldig over voelen.
Ik heb een beetje bang van de indruk die ik nu van mezelf geef, maar het is tenminste eerlijk.
Ik reageerde niet op Clomid en Menopur. En omdat ik PCOS heb, heb ik enkele weken een ovariële drilling ondergaan. Volgende cyclus moet ik weer Clomid slikken en als die niet aanslaat weer Menopur om dan - als er een eitje is - KI te krijgen.
Ik weet dat al vele vrouwen dat al (meerdere keren) hebben moeten ondergaan met wisselend resultaat, maar ik voel me nog altijd heel erg klein en onzeker. Ik ben zooooo ongelooflijk bang. Niet voor de ingreep, niet voor de fysieke pijn, maar voor het emotionele. Ik ben soms enorm kwaad... vooral dan op m'n lichaam en tegelijkertijd wil ik niet dat het al die behandelingen moet ondergaan.
Het moeilijkste is - en dat heb ik hier herhaaldelijk gelezen - de hoop. De roze wolk en het keiharde beton. En wat ik misschien nog het mooiste van allemaal vind, is dat we met z'n allen gewoon doorgaan. En daarom ben ik niet alleen trots om mezelf, maar op jullie allemaal! We verdienen het!
Ik moest gisteren op de VUB zijn en zag toen een foldertje staan over deze site. Ook mijn schoonmoeder had me er al over verteld.
Het is gewoon moeilijk om geconfronteerd te worden met zwangere koppels en kinderen. Ik vind ook niet dat we ons ervoor moeten schamen. Iedereen moet natuurlijk voor zichzelf uitmaken aan wie je het al dan niet vertelt en hoe je op een zwangerschap in je naaste omgeving reageert. Mijn familie weet van mijn problematiek af en probeert er in de mate van het mogelijke rekening mee te houden. Iedereen heeft zijn problemen, maar iedereen zal eerlijk moeten toegeven dat die van jezelf de belangrijkste zijn. Je kan de ellende van de hele wereld niet torsen en dat begrijpen mensen ook wel... en jij ook.
Ook ik heb in theorie nog niet zoveel achter de rug. Alhoewel, denk ik dan bij mezelf... Ik zou ook liever veel sterker zijn, maar het nu eenmaal niet zo. Ik ben een heel emotioneel iemand en dat heeft me een beetje egoïstisch gemaakt en dat alleen ter bescherming van mezelf. Waarom zou je naar een familiefeestje gaan als je al weet dat je de sfeer zal verpesten? Dat is voor jezelf niet leuk en ook niet voor je familie. En daar kan ik me dan enorm schuldig over voelen.
Ik heb een beetje bang van de indruk die ik nu van mezelf geef, maar het is tenminste eerlijk.
Ik reageerde niet op Clomid en Menopur. En omdat ik PCOS heb, heb ik enkele weken een ovariële drilling ondergaan. Volgende cyclus moet ik weer Clomid slikken en als die niet aanslaat weer Menopur om dan - als er een eitje is - KI te krijgen.
Ik weet dat al vele vrouwen dat al (meerdere keren) hebben moeten ondergaan met wisselend resultaat, maar ik voel me nog altijd heel erg klein en onzeker. Ik ben zooooo ongelooflijk bang. Niet voor de ingreep, niet voor de fysieke pijn, maar voor het emotionele. Ik ben soms enorm kwaad... vooral dan op m'n lichaam en tegelijkertijd wil ik niet dat het al die behandelingen moet ondergaan.
Het moeilijkste is - en dat heb ik hier herhaaldelijk gelezen - de hoop. De roze wolk en het keiharde beton. En wat ik misschien nog het mooiste van allemaal vind, is dat we met z'n allen gewoon doorgaan. En daarom ben ik niet alleen trots om mezelf, maar op jullie allemaal! We verdienen het!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast