Start ICSI juni 2009

[MA]

Ja ons aanmoedigen om ons bezig te houden met de essentie, ons beebje.
Ik blijf hier ook omwille van alle sociale voordelen, alle mogelijke parttime formules, ouderschapsverlof enz. Want ook ik wil van mijn kindje genieten, ook veel te veel voor moeten overhebben om dat nu zo maar uit handen te geven.
Ben altijd eerder een carrièremie geweest en is inderdaad niet altijd evident om dan maar de knop om te draaien. Ik zou direct alles laten vallen voor mijn kindje, maar heb de afgelopen jaren veel aan mijn neus voorbij moeten laten gaan voor een kindje dat dan uiteindelijk niet kwam. Mijn man zegt dan soms dat ik moet kiezen..ja ik wel, maar hij timmert lustig verder aan zijn carrière...
Maar he, hoe erg ik dit soms ook vind (peis dat we daarom alleen al zo moe en uitgeblust zijn, werk slorpt gewoon alle energie), ik zou niet willen wisselen, want dan zou ik dat mamagevoel moeten missen.

[JD]

Wij moeten inderdaad kiezen, in tegenstelling tot de mannen.
Ik was ook nogal een carrièremadam, maar toen het zwanger worden maar niet lukte, begon ik dat te relativeren. Tot dan zag ik het wel zitten: full-time werken, kindjes, ...
Werk en privé zijn bij mij steeds heel nauw met elkaar verbonden, als het op het ene vlak niet goed zit, dan loopt het ook stroef op het andere vlak. Mijn werkmotivatie is dus enorm verminderd sinds de behandelingen en om de draad opnieuw op te pikken eens ik bevallen zal zijn, zal het te laat zijn.
Maar na mij eerst enkele maanden ten volle op mijn gezin te hebben toegelegd, dan wil ik wel vol goede moed aan een tweede leven beginnen, maar dat zal wel bij een andere werkgever zijn en nooit meer met dezelfde prioriteit als vroeger.

Zo zie je maar weer dat de gevolgen van moeilijk of niet zwanger worden veel verder reiken dan de ongewenste kinderloosheid: je werk, je sociale contacten, je fysische en psychische gezondheid, je levensvisie, ... alles wordt gewoon ondersteboven gegooid.
Ik kan gerust zeggen dat mijn leven een paar jaar heeft stilgestaan of erop achteruit is gegaan! En als alles goed afloopt, zal die periode uit ons leven vervagen... maar ik mag er niet aan denken hoe ons leven er zal uitzien als dit verhaal niet goed afloopt... misschien wordt ik dan wel een cynische oude knar... Alhoewel, als ik 1 iets geleerd heb tot nu toe, dan is het wel dat de mens veel aankan en misschien wel sterker is dan hij zelf denkt als het erop aan komt.

[MA]

Een mens kan inderdaad veel meer aan dan hij denkt. Toen vorig jaar mijn dochtertje overleed op 24 weken, dacht ik dat de wereld voor eeuwig zou stil blijven staan. Maar dat deed hij niet, en intussen draai ik weer dapper mee...
Ik weet niet of mijn leven erop achteruit gegaan is. Puur professioneel ben ik blijven stilstaan. Heb dan ook op 2,5 jaar tijd huidkanker, 4 miskramen en 1 doodgeboorte gehad en dus vrij vaak thuis geweest.

Maar als mens ben ik gegroeid, weet ik veel beter wat en wie belangrijk is in mijn leven en heb ik het mooiste wezentje ooit mogen aanschouwen, mijn dochtertje Renéetje*. En ook al is dat misgelopen, ik had het nooit willen missen. En - op 't risico af dat ik nu heel melig word - ze heeft mij getoond dat er niets mooier is dan de liefde voor en de band met je kind. En dat die er altijd is, over de grenzen van het aardse heen.

Ik denk dat die periode inderdaad zal vervagen, maar je zal er ook heel wat bagage uit meegenomen hebben. Eentje zal al zeker zijn dat je je kinderen nooit als vanzelfsprekend zal beschouwen...

Nu, ik weet ook niet of ik er ooit mee zou kunnen leven als ik uiteindelijk nooit een levend kindje zal hebben. denk dat het dan inderdaad heel moeilijk is om niet te verzuren

[JD]

Audrey,

Ons parcours is er eentje van vallen en opstaan, hoop en wanhoop, maar verlies hebben we nog niet gekend en daardoor besef ik dat onze situaties niet echt te vergelijk zijn!

Jij weet het telkens zo mooi te verwoorden en je put kracht en hoop uit wat je hebt meegemaakt. Dat je veel levenservaring hebt opgedaan is wel duidelijk! En neen, het is niet melig als je schrijft over de onvoorwaardelijke liefde voor je dochterje, het is mooi en ontroerend!

Wat we hebben meegemaakt is zeker een levensles geweest en ik hoop dat het van ons betere mensen en ouders zal maken.
Als ik zie hoe mijn schoonzus met haar kinderen (2x van de 1e keer prijs) omgaat, daarvan beginnen mijn tenen te krullen! We zien of horen elkaar nu niet zoveel, maar het heeft geduurd tot de oudste naar school ging eer ik iets positiefs gehoord heb over hem of over kinderen in het algemeen!

En weet je, 'k begin zowaar een beetje positiever te worden door dat getetter. Ik ben zwanger en bang, maar vooral blij dat ik bang mag zijn! Twee maanden geleden zou ik hiervoor veel geld hebben willen geven!

[MA]

That's the spirit !

Erg he, dat mensen zo niet naar waarde kunnen schatten wat belangrijk is, niet beseffen hoe een geschenk een kind is. Maar ja, wie weet was ik nu net hetzelfde als alles wel vlot was gelopen...Maar ook zo triest voor die kindjes, als je je naam alleen maar hoort als er over je geklaagd wordt.

Bedacht me net, misschien ben ik iets minder bang, net omdat ik het verlies al meegemaakt hebt en dat dat dus niet meer 'het ongekende' is ? (maar ik bid en smeek dat ik het nooit meer moet meemaken)

Alle zal mijn vermoeide lijf eens richting auto en huis slepen en dan weer gelijk een zombie in een joggingbroek in de zetel gaan hangen. Wie zei er dat zwangere vrouwen er altijd stralend uitzien ?

[JD]

Ik wens het je zeker toe dat je geduld mag beloond worden, je hebt zo veel te bieden aan een kindje!

Ik moet me hier nog een half uurtje zien bezig te houden en dan volg ik je voorbeeld! Gelukkig kookt mij man tegenwoordig, want ik heb gemerkt dat ik niet zo goed tegen kookluchtjes kan, alles stinkt (vooral al die gehaktburgers ed).

Ik heb me deze namiddag plechtig voorgenomen om elke avond iets te doen, niet zo heel veel, maar net voldoende om me wat voldoening en afleiding te bezorgen en om mezelf niet binnen een paar maanden in de nesten te werken met alle achterstallige werk

[Dieke]

Hihi, vind het altijd zo super om jullie echo-verhaaltjes te lezen, dat doet me echt plezier!

Maar ik ga nog effe verderdoen met de fase daarvoor

Heb inderdaad wat doorgezet, en ik mag nu op 14 augustus op afspraak bij de counselor om de volgende stap te bespreken.

De terugplaatsing zou inderdaad in een natuurlijke cyclus gebeuren, dus begin september ipv oktober (oef!)

Voor de terugplaatsing zal ik moeten rekenen op onze 7 eicelletjes (ik doe mee aan een studie) want onze twee emby'kes hebben de diepvries niet gehaald. Blijkbaar willen ze in Jette, of toch voor die studie, dat de emby's altijd het blastocyste-stadium halen.

Hoe dan ook, opgelucht dat ik niet tot oktober moet wachten... Dat leek echt veel te ver.

Heb wel mooi mijn afspraak met de gyne op 7/09 gehouden om in geval van slecht nieuws alvast een datum te prikken voor de 2de ICSI

Allez, het kind in mij is weeral gesust, hihi.

[JD]

Bravo!!! Zie je wel, het leven is aan de durvers.

Ik was vroeger zo'n dutske dat dacht, ah ja, mr doktoor heeft het druk, dus ik moet me een beetje aanpassen. Maar eigenlijk is de boodschap: een neen heb je, een ja kan je krijgen.

En inderdaad aftellen tot 14 augustus is zo veel beter dan tot 7 september!

Eh, en sorry dat we jullie topic wat komen bezoedelen

[MA]

Dieke, goei nieuws meid ! Ik duim alvast voor een geslaagde poging.

JD, wat gij jij dan doen s avonds ? bij wijze van voorbeeld, want het lijkt alsof ik zelf niets meer kan bedenken

En kookluchtjes zijn inderdaad ook mijn ding niet nu. Mijn man is altijd te laat thuis om te koken, dus ik eet in de week wat ik tegenkom...niet altijd even gezond vrees ik.

[lisa marie]

Goh... wat hebben jullie veel geschreven !!! Maar goed dat ik overdag op het werk niet op het forum mag, ik zou anders niet veel uitgestoken hebben !

Oef... bloedname was ok, dinsdag eerste echo, spannend !!! Mijn man begint er nu precies ook in te geloven, en verheugt zich al op de echo.

Twee weken geleden, bij de eerste bloedname, had ik een fles cava klaarstaan. Ik moest ze onmiddellijk terug wegzetten van hem, hij wilde het allemaal nog niet goed geloven, en was zo bang voor slecht nieuws. Tja, en nu ga ik ze ook niet meer opentrekken, pas half maart !!! Ik geen alcohol, hij dan ook gene lekkere cava !! Dat hij dan maar een pintje bier drinkt !


Voor de rest, nog altijd geen kwaaltjes, alleen heb ik de indruk dat mijn reukzin iets beter is, maar ik word er niet misselijk van !

[MA]

Lisa Marie, bij mij zijn die kwaaltjes rond 6 weken begonnen. Maar ge moogt mijn misselijkheid hebben ikke bourgondier kan niet meer eten, snif

op naar de eerste echo, is altijd een geweldig moment !

[lisa marie]

Ik ben van maandag ook al zes weken (allez, als ik goed tel, PU was 22/06, dus beginnen ze te tellen vanaf 08/06 en ben ik al 6,5 weken).

Ik zal maar niet te hard roepen, seffens krijg ik die kwaaltjes dubbel en dik !! Maar soit, ik neem ze dan ook met plezier erbij !! 't Is voor onze grote droom !

[JD]

Lisa Marie, je hebt inderdaad het een en ander gemist hoor! 'k Moet zeggen dat het een aangename afwisseling was op het werk en ik ben er zowaar zwanger en blij van geworden!

En ik heb me ook al aan mijn belofte gehouden: elke avond iets doen. Heb wat boodschappen gedaan, daarnet een was ingestoken, die zal dus ook uitgehangen moeten worden en groentjes gesneden voor de wok. Wat er nog op de planning staat: kleine huishoudelijke taken (zodat ik niet alles in het weekend moet doen zoals ik dat vroeger deed),digitale foto-albums van 5 jaar ver in orde brengen, administratie van 2 jaar in orde brengen, bankzaken in orde brengen, zoektocht naar een nieuwe woning opnieuw starten, wat schilderwerkjes her en der in huis (we zitten nog, allé al een paar jaar, in de afwerkingsfase van ons huis), bloembakken voor aan de voorgevel opnieuw vullen, zolderkamer inrichten (als schilderwerkjes gedaan zijn), kelder eens uitmesten,...

Met uitzondering van de oprekpijnen, die nogal hevig kunnen zijn, zijn mijn kwaaltjes eerder subtiel, zeker wat betreft eten en voeding. Ik kan minder eten, maar moet wel frequenter eten hebben. Honger is honger en valt niet uit te stellen, want dan wordt ik lichtjes misselijk. Bepaalde kookluchtjes bevallen me niet echt en niet alles smaakt me nog even goed (bv boterhammen smaken niet meer).
Voor de rest moet ik 's nachts uit mijn bed voor een extra toiletbezoek en zijn m'n borsten, en sinds een paar dagen ook mijn tepels, iets gevoeliger.

Lisa Marie, mijn man is ook zo voorzichtig. Als ik al eens enthousiast wordt, weet hij dat direct te temperen Maar hij heeft er toch wat meer vertrouwen in gekregen sinds hij het hartje heeft zien kloppen.

[MA]

Wat een energie, wat een energie...ik heb wel last van misselijkheid en vermoeidheid. Misselijkheid begint in late voormiddag en duurt tot een uur of 10. Volgens gyn is dat van vermoeidheid. Ik ben dus al heel trots dat ik de vuilzak buiten heb gezet (we hebben wel een hele lange oprit;)en een minute soepje heb gemaakt...Maar in uw to do lijstje, staan er een aantal goeie voor mij, voor als ik nog eens een energie opstoot heb

[lisa marie]

Inderdaad, wat een energie !!!! Ik kan er een voorbeeld aan nemen.

Ik heb ook minder fut.
Mijn man is zelfstandige en is 's avonds vaak pas laat thuis. Ik zit dus heel vaak alleen, en handwerk dan heel veel. Maar sinds ik weet dat ik zwanger ben, heb ik bijna niets meer gedaan.