Oh mijn god wat een voormiddag was me dat... Ik denk dat alle opgekropte emoties en hormonen van de afgelopen weken eruit gekomen zijn... Een rollercoaster met vijf dubbele loopings...
Heb gehuild, gelachen... echt niet normaal... En mijn man heeft het geweten, ocharme. Ach ja, hij moet er ook maar een beetje voor afzien
Ik was echt op van de stress vannacht en vanochtend en ik was zo blij toen ik de PU kon doen, echt waar. Ik smeekte bijna om me te verdoven, was gewoon op van de stress...
Alles is goed gegaan, het was inderdaad niet zo een drama dat mijn man ziek was, indien het staal niet goed zou zijn zouden ze sowieso een nieuw staal vragen... Dankzij Dafalgan had hij geen koorts meer en ze gaan sowieso ook ICSI doen dus laat ons hopen dat we geluk hebben...
Ik heb uiteindelijk 4 goede eicellen (ik had wel meerdere follikels waaronder enkele kleintjes). Morgen bellen ze om te zeggen of er bevruchting is. Dat vind ik ook best spannend hoor... kan me maar moeilijk op iets anders concentreren.
Voor de rest verliep de PU vlot, buiten die ellendige venijnige prik voor het infuus (heb dunne aders dus niet zo leuk prikken). Ik vind de begeleiding in het ZOL tot nu toe echt wel top, ze zijn zo lief, zelfs toen ik in huilen (ik schaam me ondertussen dood) uitbarstte was de verpleger zo lief en geduldig.
En ik heb behoorlijk wat wartaal uitgeslaan blijkbaar, mijn man heeft zijn plezier wel gehad blijkbaar want hij zit nog te grijnzen...

Ik duim met jullie mee! 
. Ik had 40 follikels, 16 aangeprikt, 13 met eicel, 9 bevrucht, 8 bevruchte eicellen niet bruikbaar, 1 terugplaatsing. Geen ingevroren dus. Ik had zoveel follikels en was zooo blij. Maar het gaat echt niet om hoeveel. Het gaat erom dat je goede moet hebben. Ik ken iemand waarbij ze heel weinig hadden aangeprikt maar waarbij ze wel hadden kunnen invriezen. Dus geen zorgen maken 
