Mijn ervaring met sedatie leunt het dichtste aan bij héél héél erg zat zijn, in de zin dat je "denkt" dat alles ok gaat en je tip top alles meevolgt, maar in theorie echt wel supertraag en wazig bent en nadien blackouts (dat klinkt nu alsof ik elk weekend straalbezopen thuiskom hahaha niet dus). Ik was niet echt draaierig ofzo. Ik was er op het moment zelf van overtuigd dat ik alles aan het meemaken was, maar dat was absoluut niet zo
Achteraf weet je nog een paar dingen maar niet veel.
Qua pijn: 0! Niks van pijn gevoeld. Achteraf kreeg ik een warmtekussen en ook een pijnstiller als ik het begon te voelen. Voelt acteraf zoals heel felle maandstonden, wat blauwe plek achtig ook. JE kan een beetje bloedverlies hebben ook. Ik kwam snel weer bij van de sedatie, was meteen weer in staat om te praten, wakker en alert. We zijn een twee uurtjes nadien al vertrokken. HEb wel nadien nog een paar uurtjes in de zetel geslapen dus ik was wel wat suf.
Het is wel 'medischer' dan ik dacht, dus een operatiehemdje aan, ziekenhuisbed, ze dekken je benen en vagina af met blauwe doeken, etc etc. Is vooral indrukwekkend als je het nog nooit zo hebt meegemaakt denk ik, maar al bij al viel het dus écht heel goed mee.

) en werd niet draaierig. Mijn vriend mocht er dan ook bijkomen. Babbeltje met de gynae gehad waar ik nog veel van wist, veel plezier alvast gehad. Ik ben blijkbaar goed in verdragen sedatie ( hopelijk ook zo bij poging 2). Daarna terug wandelen naar je bed, vroegen direct voor eventuele pijnstiller ( toen niet nodig), kwartiertje later terug vraag en dat ik altijd mocht vragen ( super personeel in uz Gent!). Nadien plots wat meer pijn maar draaglijk( uitgewerkte pijnstiller van vooraf?) en bijgenomen zodat het zeker zou werken bij rit huiswaarts. Rest van dag rust in zetel en af en toe rondgelopen.Dag erna ook op het gemak zonder pijn en op maandag terug gewerkt ( zelfstandig). Toen wat last s morgens maar met 1 paracetamol 500 vlug beter.