Tijd voor een brusje!

[fremo]

Lien toch . Ik herken je gevoel echt.. Ik heb ook vaak gedacht dat ik zwanger was terwijl ik zelfs geen cyclus heb en geen eicellen. En toch maakte ik mezelf dat wijs.

Je hoeft niet boos te zijn op jezelf. Je wilt het ook gewoon zo graag..
Dan zal deze poging echt wel raak moeten zijn want dat is wel heel drastisch.

Goed denk ik. Gistere derde bloedname. Het was mooi gestegen. Maar echt perfect verdubbeld. Mijn andere 3 zwangerschappen deed het meer dan verdubbelen. Dus ergens ben ik wel weer ongerust.
Ik geloof het nog altijd niet en ben toch wel heel bang. En zeker voor de 6w en 1 dag.. Hopelijk geraken we daar nu voorbij..

[fremo]

En het is weer over hier. 5w6d..
Ik weet niet of ik dat ooit nog aan ga kunnen om terug te starten.
Mss kan ik mijn dromen beter opgeven.

[mineke]

Dit kan toch niet, zo oneerlijk!
Voor ons allemaal zou ik zeggen, want hier ook weer game over... na de 10000000ste poging (lijkt zo). Hoe ik ooit zwanger ben geworden, wordt mij meer en meer een raadsel. Een ongezien mirakel. Mijn lichaam wil het niet meer. Punt. En ik geraak ook op. Ik was er beter gewoon nooit meer opnieuw aan begonnen, dan was ik nu wellicht gelukkiger geweest, denk ik soms. Aan de andere kant, het verlangen is zo groot. Hoe ga ik dat ooit een plaats kunnen geven?
Sterkte, Fremo, in het verwerkingsproces. Ik doe mee met het mijne...

[tengeltje]

mag ik ook meepraten?

deze week is zwangerschap 9 foutgelopen op 16 weken.
we hebben reeds 2 kindjes,maar willen heel graag een 3de.
na ons 2de kindje,was dit de 5de miskraam(3 keer tussen de 6-8 weken,een keer fout op 12 weken en nu op 16 weken)

was ook behoorlijk heftig,enorm veel bloed verloren en zelfs 2 zakjes bloed nodig gehad omdat ik niet eens meer rechtop kon zitten.....

naast het miskraam op zich baal ik ook super over hoe het weer foutliep.

tussen beide kindjes is het ook al eens foutgelopen op 16 weken.
toen ook veel bloed verloren,maar minder,en toen kostte het me 6 maanden om terug een goeie,regelmatige cyclus te krijgen(dus zoveel tijd had mijn lijf nodig om hiervan te herstellen).

dus ik bereid me voor op opnieuw maanden 'herstel'.

een reden voor het foutlopen is nooit en niet gevonden,dus dan is er ook niets die je kan helpen om een zwangerschap ik stand te houden natuurlijk.....

het zwanger raken gebeurt altijd natuurlijk,maar veel ben je daar niet mee natuurlijk als het steeds opnieuw foutloopt....

ik denk dat jullie mijn gevoel wel zullen begrijpen,net als ik de teleurstellingen en frustraties uit jullie berichten perfect kan begrijpen.....

toch wil ik nog niet opgeven.... zoals iemand hier voor mij,er loopt al een kindje(s),dus het is mogelijk!
ik wil ergens blijven geloven in de volhouder en het winnen....en wie weet zijn we binnen een jaar allemaal winnaars.....

[fremo]

Wat een verhaal..
Knap dat je het zo kan volhouden! Ik zit er nu serieus onder door.. ik ben echt op..

[mineke]

Inderdaad, wat een verhaal. Ik ben er stil van. Zo ver gevorderde zwangerschappen die toch nog mislopen. Het moet hartverscheurend zijn. En zo heeft iedereen hier wel haar verhaal. En hopen we allemaal op die aanhouder en dat winnen, maar het is gewoon soms zo moeilijk om te blijven geloven...

[tengeltje]

@Fremo.
Ik snap het ook wel dat je er onderdoor zit.
Zelf probeer ik dagelijks meermaals tegen mezelf te zeggen dat je niet in de hand hebt hoe het leven loopt.
Je kan enkel bepalen hoe je er zelf mee omgaat.
Tuurlijk rouw je om zoiets,maar erin blijven hangen helpt niemand en helpt zeker al niet je wens om een kindje te krijgen te helpen.(ik geloof bv dat een positieve geest ook een positief lijf bevorderd).
Wat gebeurt kan je niet veranderen.
Je kan enkel weer verder gaan met nieuwe hoop.

Als je dat echt 10 keer per dag tegen jezelf zegt,ga je er op den duur ook in geloven.
Het helpt gewoon om terug een nieuwe,frisse en open kijk naar de toekomst te hebben.

Mijn wens is nog een 3de kindje.
Blijven hangen in het verlies van het vorige miskraam(of al de andere miskramen),helpen die wens totaal niet vooruit.
Dus dan moet ik ook verder,mijn doel voor ogen....hopend dat het de volgende keer wel goed afloopt.....

Mss hebben jullie er iets aan,mss ook niet.

Ik hoop dat jullie ook terug nieuwe moed vinden om verder te gaan.
Geloof gewoon in de aanhouder!

[mineke]

Je hebt overschot van gelijk! Je woorden klinken me (uit mijn vertrouwelijke omgeving) zelfs bekend in de oren. Je helpt niemand om te lang in het verleden te blijven hangen, positieve geest in positief lichaam, geloven in die aanhouder, enz. Maar hoe langer het duurt, hoe meer ook de onderhuidse stress: Gaat het ooit nog lukken? Mijn betaalde pogingen zijn op één na op? Heeft het nog zin om te blijven proberen? Misschien een andere dokter? Enzovoort. En die hele piekermolen bevordert de boel zeker niet. Een vicieuze cirkel dus. Mijn wens is ook dat derde kindje, maar nu ben ik gewoon erg bang geworden dat het er nooit zal komen. Laatst was ik kleertjes aan het sorteren, en ik wist niet wat ik moest doen met die die te klein geworden waren. Wegdoen of bijhouden? Ik wist echt niet wat doen. Ik ben dan maar iets anders gaan doen.

Wat ik wou zeggen, is dat het gewoon moeilijk is om te blijven geloven in die aanhouder, vooruit te denken, te hopen op een goede afloop, leuke dingen doen en er schijnbaar niet te veel aan te denken als je een dag of week later weer keihard met je voeten op de grond wordt gezet. En dit telkens opnieuw. Tot... tja, tot de aanhouder wint zeker? Maar houd je het zo lang wel uit? En is het het wel waard om je leven zo te laten beheersen door die ene wens en zo de pracht van je opgroeiende kindje(s) niet ten volle te zien? Enzovoort. En zo draait de piekermolen weer op volle toeren. Sorry hoor!

[tengeltje]

Tuurlijk snap ik dat!
Hier idem hoor,we hebben een meisje en een jongen,en ook dozen vol kleren.
Soms denk ik ook van 'ik zou beter alles wegdoen,waarschijnlijk komt er toch geen 3de meer',maar dat is opnieuw een stukje hoop die ik zou laten varen,en daar wil ik gewoon niet aan toegeven.

Voor mezelf wil ik ook ergens vrede kunnen hebben met 2 kindjes,al geloof ik daar mezelf nog niet echt in,maar ook puur het idee van 'als je x-aantal keer tegen jezelf zegt dat de 2 kids nu ook gewoon ok zijn,dan wordt die gedachte alleen maar echter'.
het haalt ook wat druk van de 3de kindjes wens.

maar voor mij blijft het in mijn hoofd heel duidelijk.
uiteindelijk zijn er maar 2 optie:
-blijven hangen in het verdriet,de teleurstelling,de frustratie,de oneerlijkheid,.....
-verder kijken,opnieuw proberen en hopen op een betere afloop.

meer is er niet.
die eerste optie brengt je nergens.
die tweede optie mss ook niet,dat weet je niet,maar is de enige optie die je een kans kan geven.

[mineke]

Dat is waar!
Ik ken mezelf, ik geef niet zo snel op - al is het op momenten flink lastig en zie ik de dingen soms door een erg sombere bril - en ik raap ik na een tijdje weer de moed bijeen om toch voor 'optie 2' te kiezen, weliswaar met steeds iets minder geloof. Dus weet ik dat ik best ook een optie 3 in het achterhoofd hou: vrede nemen met de huidige situatie (ook een jongen en een meisje (tweeling)) en het afscheid van die 3e kinderwens een plaats geven en de draad van het 'gewone' leven weer oppikken. Al ben ik er voorlopig ook niet aan toe, de kleertjes liggen er nog steeds...

[tengeltje]

hier idem hoor.
zolang de drang naar een 3de kindje grote is dan de angst voor miskramen,dan blijf ik hoop houden.

nu,ook hier kan het plots omslaan,als de angst groter wordt dan de drang,stopt het ook hoor....

[Lien2]

Oh nee fremo, toch niet weer.... Ik had zo gehoopt voor jou dat het deze keer wel mocht zijn . Gaan ze nu verder onderzoeken hoe het komt dat je steeds miskramen krijgt?

Heel veel sterkte en een dikke knuffel!

Aan de anderen hier ook veel sterkte en moed om toch verder te gaan want iedereen heeft hier blijkbaar al veel meegemaakt.

[CiMo]

Door drukte bij mijn vorige werkgever en de gezinsdrukte ben ik even niet op dit forum gekomen (ontslag gehad vorige week). Ik schrik keihard van wat ik hier allemaal lees. Ik kan niet anders dan iedereen die zo een dingen meemaakt goede moed toewensen en veel sterkte. Al dat verdriet doet toch iets met een mens he.

Toen ik in oktober mijn bolletje kwijtraakte na 6,5 weken was ik wel triest, maar ik kon het plaatsen. Ondertussen zijn we een tweede ICSI - poging verder en zit ik in de wachtweken.

Ik begrijp iedereen hier en wens iedereen heel veel sterkte toe. Niemand verdient dit soort situaties.

[CiMo]

ik denk een neen....

[Lien2]

Tis hier zo stil geworden...

Ai Cimo... heb je al getest? Iedereen heeft hier toch pech hè.

Ik zal blij zijn als ik de laatste keer kan opstarten. De laatste maanden heb ik echt ongelofelijk last. Dat begint al 2 weken voor ik mijn regels moet krijgen. Ongelofelijk pijnlijke borsten, opgeblazen gevoel, pijnlijke steken in buik, maag, darmen, mijn darmen krimpen precies ineen. Ik denk dat die endometriose daar voor iets tussen zit. En dan een week mijn regels wat maakt dat ik mij eigelijk slechts 1 week op een maand goed voel.

Dus als deze poging weer op niks uitdraait wil ik dat ze mij van die miserie af helpen. Hoe weet ik nog niet. Een spiraal zie ik niet zitten want dat zetten is zeer pijnlijk bij mij en om de 3 jaar moet die vervangen worden.

Een zwangerschap zou natuurlijk de beste remedie zijn ...

Veel moed nog iedereen!