Hallo Elijne
Natuurlijk, hoe meer zielen, hoe meer vreugde!
Net zoals Hannelore ben ik ook nog maar net dit medische wereldje ingestapt. (maar dat had je waarschijnlijk al gelezen
) Ik wil even zeggen hoe moedig ik het vind van jou om zonder partner aan dit avontuur te beginnen! Een "BAM" noemen ze dat toch hé? Bewust alleenstaande mama? Alleen al die benaming klinkt geweldig hip.
Qua ervaringen kan ik dus (nog) niets met je delen. Jij hebt al meer meegemaakt dan ik.
Want ik neem aan dat aan de inseminaties toch ook een hormoonbehandeling aan voorafgaat hé? Zijn dat dezelfde hormonen als bij ICSI? Want hierover maak ik me wel wat zorgen. Heb zo schrik dat ik 2 weken doodziek ga rondlopen. Dat zou ik nu met het werk even niet kunnen combineren...
Ik heb eventjes in jouw schoenen gestaan vrees ik. Ik werk in een familiebedrijf waar ik administratief een zeer groot deel voor mijn rekening neem (om het woord alles niet te gebruiken
). Aangezien ik de enige bediende ben in het bedrijf, kan ik ook nooit meerdere dagen na elkaar verlof nemen. Doe ik dat toch, moet ik evengoed dezelfde hoeveelheid werk gedaan krijgen op een kortere periode. Lang verhaal kort: wanneer ik lang "uit" zou zijn, zitten ze met een heel groot probleem.
Het eerste jaar heb ik niets gezegd van onze kinderwens, omdat ik zo schrik had voor de reactie van mijn werkgever. Mijn werkgever (eveneens mijn nonkel) is echt het type persoon dat niet kan begrijpen wanneer iemand een dag ziek is of een dag verlof wil. "werken, werken en nog eens werken!" Meerdere keren per maand maakte hij wel eens een grapje in de aard van: "wacht maar met kinderen tot uw 30ste, ge hebt nog tijd genoeg!" (ik ben nu 25 btw) of "Ge weet toch dat als gij ooit een kind wilt, dat ge dat 3 jaar op voorhand moet aanvragen hé".. Niet echt grappig als je stiekem al een jaar aan het proberen bent om zwanger te geraken, maar ik lachte het telkens weer weg.
Toen ik in december begon aan de onderzoeken, moest ik altijd uitvluchten verzinnen. Ofwel was ik naar de tandarts, of ik moest even wat bankzaken in orde maken, etc... maar dit was gewoon niet vol te houden. Op een namiddag ben ik gewoon in tranen uitgebarsten (terwijl ik niet eens van plan was het die dag te zeggen). Ik heb toen alles verteld en je raadt het nooit... zijn reactie was begripvol. Het bleef op zich een gênant gesprek. (ik heb veel moeite om dit probleem met een andere man te bespreken), maar hij wilde zich flexibel opstellen.
Die dag ben ik echt 10 kilo lichter naar huis gegaan. Er viel echt een last van mijn schouders. Dat was ook hét moment waarop ik besloot om er voor de volle 100 % voor te gaan. Ook mijn vriend heeft het op het werk verteld, omdat ook hij mee wil gaan bij de meeste echo's en natuurlijk bij de pick-up en terugplaatsing. Ook hier waren ze (verbazend) positief. Wanneer ze niets weten, kan je ook niet verwachten dat ze zich flexibel gaan opstellen. Ik denk dat je verbaasd zou zijn van hoe begripvol mensen toch kunnen zijn, en meestal degene waar je het niet van verwacht.
Werk je misschien in de zorgsector of in een kinderopvang dat je je zo zorgen maakt? Moet je de volledige zwangerschap thuisblijven en maak je je daarom zorgen dat ze je misschien zouden ontslaan? Ik werd echt verdrietig bij het lezen van je bericht, omdat ik mezelf er zo in herkende.
2 april staat nu ook in mijn "geheugenagenda" gegrift. Ik zal die dag zeker aan je denken! Begin je dan al meteen met de hormonen of is dat een eerste gesprek?
Ik denk dat ik mijn regels volgende maandag ga krijgen. (Als die ellendigheid nu langer op zich laat wachten, dan krijg ik iets!!) Dan moest ik meteen bellen naar het ziekenhuis en dan boekten ze mijn eerste echo op de derde dag van mijn menstruatie in. Die dag krijg ik ook ineens alle medicatie mee.
Ik zie net dat ik hier weer een heel kortverhaal geschreven heb. Bondig zijn is niet mijn sterkte kant.
Ik wens je alvast veel goeie moed de komende maand, want dat wachten is zoooo vreselijk hé. 2 april denk ik aan je en in de tussentijd ben je meer dan welkom hier. Ik hou jullie sowieso up-to-date!
xxx
jullie zullen het gauw genoeg weten).
Ik ben nog maar een newbie!