icsi 2017 januari-februari-maart

[Feline]

Eerst even vooral; Sterkte iedereen! De weg is lang en vaak overweldigend... Het is moeilijk om steeds opnieuw de moed te vinden... 'You never know how strong you are until being strong is the only choice you have'

Ik kom net van de gynaecoloog na een vierde mislukte poging. Het gesprek was niet bepaald positief te noemen. Het begon al met de eerste zin; 'tja, al vier mislukte pogingen....' Het wordt tijd dat we verder onderzoek gaan doen. Voornamelijk bij u mevrouw want de rol van de man is in t icsi verhaal niet zo groot. BAM; voel je nog maar wat meer mislukkeling! Dus de levensstijl van de man (roken, alcohol, levensritme, voeding ed) , extra vitamines of niet, maken niet veel uit. We halen de beste zaadcel er uit en we hebben er maar enkele nodig. Ja maar; hebben die zaken dan geen invloed op kwaliteit; kunnen bv. extra vitamines niets bijdragen? Neen, mevrouw; die zorgen enkel voor kwantiteit en meer zaadcellen is niet noodzakelijk voor icsi.
Wat denken jullie?

Bij mij wordt nu genetisch onderzoek, stolling en immuniteit nagegaan. Bij mijn man enkel genetisch.

Groetjes, feline

[Setta]

Ik heb spijtig genoeg ook altijd gehoord(in Gent en nu in Jette ook) dat het doorgaans aan de vrouw ligt als je ondanks goede bevruchtingen en sterke embryo's niet zwanger wordt. Het is jouw lichaam dat de veilige haven vormt hé, je man heeft daar spijtig genoeg weinig mee te maken
Ik vind het wel heel goed dat jouw dokter direct onderzoeken doet. Ik heb nu zelf ook een genetisch onderzoek laten uitvoeren en ga nu(want het is niet gelukt, alle negatieve tekenen zijn er) ook aansturen op verdere onderzoeken.

Sterkte...steun kan je hier alvast krijgen

[Feline]

Mooie, goede bevruchtingen hebben we nog niet gehad. De kwaliteit is altijd 'beperkt' (zo staat 't toch op 't papier dat je na tp thuis krijgt). De eerste keer drie eitjes, twee goed en een bevrucht (dag 5 blastocyt, exp. 1), tweede keer punctie mislukt - ernstige bloeding, derde keer 9 eitjes waarvan 5 goed en 3 bevrucht. (Dag 5 blastocyt, exp. 1 - een embryo gestopt met delen op 7 cellen). De vierde punctie 8 eicellen waarvan zes goed, maar twee bevrucht (op mijn vraag dag 3 tp - beide 8cellig met 10 - 20 % fragmentatie.

Geen super kwaliteit embryos dus...

[trientje31]

Feline. Amai ook al ne weg he seg.
Ook al wel gehoord dat de vrouw is waar het belangrijkste is.


Hier vanmorgen controle. Mijn linkse eiertak is terug wa gegroeid. Wat wil zeggen dat er wss even iets geweest is maar niet voldoende.

Mijn 3 weken ziek zijn en AB kuur. Zullen mijn lichaam serieus uitgeput hebben.

Nu wachten tot regels voorbij zijn en binnen een dikke week nog eens bellen ter controle.
Die eiertak moet eerst normaal voor we verder knn met een eskimotje.

[Setta]

Als ze in een labo het uithouden tot dag 5 denk ik niet dat je er niet 'trots' op kan zijn hoor
Ik had in ziekenhuis 1 bijvoorbeeld altijd een heleboel eicellen(zelfs zonder enige stimulatie heb ik er, als ik ze zou laten doorgroeien, een stuk of 8 zitten) en daar bleef telkens maar 1(max. 2) over om terug te plaatsen op dag 3 of dag 5. De rest allemaal de vuilbak in. Ziekenhuis 2, Jette, : bijna alles goed bevonden en blijven fantastisch leven en ontdooien.
In Jette vinden ze het altijd grappig dat ik daar bij iedere terugplaatsing stijf van de zenuwen zit met zo'n kwaliteit.

Is natuurlijk mijn bescheiden mening hé, de dames hier zullen wellicht ook hun meningen delen

[trientje31]

Idd klopt setta


Hier vandaag serieuze krampen.
Deze avond iets verloren. En herkende het nog van m'n vroegere mk. Enkel was dit een pak kleiner.
Dus de arts had gelijk dat er wel iets even geweest is. Was ook te merken aan m'n eierstok.
Wel even schrikken weer

[Setta]

Hier is menstruatie sinds gisteren er volledig doorgekomen. Weinig last, dat is al heel 'aangenaam'.

@Trientje: vorige keer ook veel feller pijn gehad van mijn regels. Veel stolsels verloren, waardoor ik beetje bevestiging kreeg dat er iets geweest is. Deze keer: totaal niet, gisteren even felle kramp, maar verder niks.
Eigenaardig: vorige maand, gewone menstruatie(dus zonder dat ik terugplaatsing had): felle kramp in linker eierstok, op toilet stolsel verloren en pijn was direct weg. Kan een mens dus zijn hoofd over breken

[Feline]

Oh setta; dat spijt me voor je! Hopelijk heb je iemand om even tegen uit te razen...

Ik wou nog even reageren op de kwaliteit embryo's. In UZ Gent is een blastocyt op dag 5 nog geen reden om te juichen... een blastocyt met expansiegraad 1 geeft 10% kans op zwangerschap. Ze hebben daar zo'n tabelletje staan op hun bureau met de types embryo's en hun slagingspercentage.

Ik hoop deze keer aan mooiere emmy's te komen. 't ventje is nu flixar aant nemen; baat 't niet, dan schaadt 't niet...

[Setta]

Voel me echt slecht vandaag. Voorbije dagen gleed het precies van me af, maar vandaag echt huilerig. Menstruatie al bijna gedaan(af en toe nog wat bloed, maar verwaarloosbaar). Dan zit je bij het labo te wachten en komt er iemand van het middelbaar voorbij, vriendelijke meid hoor daar niet van,...kon me gewoon niet zo enthousiast opstellen als anders. Een mens zou dan gewoon moeten zeggen: de reden waarom ik enkel koud glimlach en me verdiep in het nieuws op mijn GSM is omdat ik me slecht voel omdat de zoveelste perfecte embryo weer eens weg is en ik aan het wachten ben op de neen die mijn hart nog eens gaat breken voor de zoveelste keer

[Honey89]

Hier zijn het ook helse dagen. Ik zie het niet meer goekomen. Ik moet altijd aan het kinpperend hartje denken. Wat wa in zo gelukkig. Wss zal ik nooit de oorzaak weten. Wie weet hoeveel mk ik nog zal hebben, als het dan al eens prijs is. Pff het is zo hard zo moeilijk. En ik voel me zo alleen! Ik ben echt kapot van verdriet. Ik durf niet denken aan kinderloos door het leven te gaan. Maar het beging angstig dichter bij te komen.

[Setta]

@Honey: ook al heb ik, gelukkig, nog nooit een bewijs op echo gezien en weer moeten afgeven, maar ik begrijp je verdriet, je angsten en je eenzaamheid...Niemand die dat echt begrijpen kan tenzij de dames hier op het forum...Ik denk hier ook quasi iedere dag "ik ga nooit een kindje kunnen krijgen". De ene dag ben ik hoopvol, de andere is het precies alsof ik een depressie heb. Mijn ma probeert het bij momenten te begrijpen, maar zij snapt niet dat ik het niet sneller iedere poging langs me neer kan leggen. Vandaag begreep ze bijvoorbeeld totaal niet dat ik zo kort van stof was en geen zin had in sociaal contact: "je was de afgelopen dagen toch niet ambetant? Waarom dan vandaag wel?"

Wat mij helpt, maar vandaag lukt dat dus totaal niet, is uitkijken naar een volgende poging. Maar bij deze poging had ik zelfs op de dag van terugplaatsing een slecht gevoel. Ben blij dat ik blijven sporten ben, maar mij kennend ga ik nu nog denken dat het daardoor niks geworden is...Kampioen in mezelf de schuld geven ben ik tegenwoordig...

[Honey89]

Setta, ik denk juist hetzelfde. volgens de echo moet het hartje zo nog een 4 dagen na de eerste echo geklopt hebben. wil dus zeggen dat de laatste dag op een dinsdag was. juist de dag dat ik zumba doe. Ik steek het daar nu ook op. al weet ik diep vanbinnen, had het embryo sterk genoeg geweest, had het dit wel overleefd... Ik vrees dat ons embryo nooit sterk genoeg zal zijn... ik kan daar echt ni mee leven. mijn partner zou het liefste natuurlijk proberen. maar ik ben er 500% van overtuigd dat dit nooit zal lukken. Het is zo moeilijk om je relatie nog "leuk" te maken...

Familie heb ik ook al niet waar ik terecht kan. Ze hebben me liever kwijt dan rijk...
pff ik hoop zo dat het ooit lukt maar de hoop is echt weg... maar ik kan gwn niet stoppen met de pogingen die we nog hebben. het zijn er niet veel meer! ik wil gewoon zo hard dat het lukt. maar wie ben ik eh!

[Setta]

@Honey: die Zumba heeft daar niks mee te maken gehad meid...geloof me. Vorige keer heb ik me enorm rustig gehouden, werd knettergek van niks te doen, heb zelfs geen stress of niks gehad en toch liep het weer mis. Natuurlijk kan die lichte streep nog altijd gezichtsbedrog geweest zijn, maar als ik het vergelijk met de test die ik vorige week dinsdag gedaan heb ben ik die illusie al lichter...ze staat er nog steeds als ik goed kijk. En toch...streep of niet: het bleef niet bij me en als de vermoedens van mijn arts kloppen stuurt mijn lichaam altijd aan op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap(deze keer heb ik 2 dagen enorm pijn aan de binnenkant van mijn benen gehad, wellicht dreigde er weer zo'n zwangerschap).
Geloof me als ik zeg dat ik ook gek word van de gedachte dat mijn kindje gewoon niet bij me kan/wil blijven en ik weet ook niet hoe ik dit moet verwerken.

Bij momenten kan ik bij mijn ma terecht, maar dat is zo'n typische narcistische persoon die heel wispelturig is. De ene moment voelt die mijn verdriet en de andere dag, zoals gisteren, als zij een zeer goede dag heeft is het precies alsof het haar geen fluit kan schelen. Dan doet ze zelfs moeilijk als ik wat minder tegen haar praat of lastig reageer. Op zo'n moment voel ik mij enorm eenzaam. Zij noemt wat ik heb dus ook geen probleem..." je bent nog zo jong, probeer nog maar wat verder. Als je een man had zou je dit probleem niet hebben ". Is mijn grootste frustratie: mensen niet duidelijk kunnen maken dat IVF GEEN keuze is, maar een loodzwaar probleem waarmee je moet leren leven...

[Herisson]

"Als je een man had zou je dit probleem niet hebben ". Is mijn grootste frustratie: mensen niet duidelijk kunnen maken dat IVF GEEN keuze is, maar een loodzwaar probleem waarmee je moet leren leven...

Misschien moet je maar eens wat verhalen van dames (mét een partner) op dit forum afdrukken voor je mama?
Ik wil haar alvast gerust vertellen dat ik zonder mijn partner minder problemen zou gehad hebben om zwanger te worden volgens de artsen.

Sterkte meiden! Ooit gaat het lukken.

[Mei]

Wachten op heropstart
OnzeWens
Luchtballon
Fiekemarieke
Carootje
Hopeso

Wachten op PU
Undomiele
Mei 06/03

Wachten op TP

Luna123

Wachten op BN

Zwanger
Evy