Fiona heeft voorlopig enkel last van haar tandjes.
Lieze, bedankt om aan ons te denken. Het is hartverscheurend om te zien dat je kindje pijn heeft of in het ziekenhuis ligt. Je voelt je inderdaad machteloos. Hoe houd ik het vol? Goh, nauwelijks eigenlijk. Op het moment zelf leef je op adrenaline en in een roes. Daarna krijg je je klop. Zoals nu. Van zaterdag tot dinsdag was ik compleet KO. Niks waard.
Ik ween veel hoor. Maar we hebben geen keuze hé, we moeten vooruit. Soms stort je in en kan je alleen maar hopen dat het niet te lang duurt voor je weer recht geraakt.
Het is niet allemaal kommer en kwel, op dit moment is Fiona vrij stabiel. Maar het is zwaar geweest, zeer zwaar. Toch ben ik elke dag dankbaar dat het 'goed' is afgelopen (al staan ons nog veel zware periodes te wachten), want het kon natuurlijk veel erger. Maar het blijft wel een tijd in je kleren zitten en soms komt het verdriet naar boven op een moment dat je het niet verwacht. Sowieso ga ik elke avond slapen met iets van de ziekenhuisperiodes in mijn hoofd. Hopelijk dooft dit stilaan uit.
Ster, jij zit er precies nog middenin hé. Ik denk aan je.
Maar zelfs bij het minste kwaaltje doet je moederhart pijn hé. Ze maken ons zo kwetsbaar, onze lieve schatjes.
Ster, Lieze, Elise, ik wens jullie (en jullie partner) veel sterkte en jullie zoontjes veel beterschap toe!
