icsi juli augustus september 2016

[Setta]

@Tita: ik weet dat je me niks verwijt hoor ik besef ook wel dat je na zo'n zware punctie best het rustig aan kan doen, maar als zelfstandige is dat niet altijd mogelijk. Als ze in Gent me hadden gezegd dat het gevaren in kon houden had ik dit wel gedaan, wat moet moet nu eenmaal. Maar: geen woord over gerept. Wel standaard antwoorden zoals "voldoende drinken", "kan u plassen?", "het ergste is nu wel door"...het is eigenlijk de dag nadien pijn beginnen doen(heel opgezette buik die eigenlijk nog altijd aanwezig is). Ik vind het eigenlijk vooral onverantwoord dat ze me niet gebeld hebben met de resultaten van de bloedafname op de dag van de terugplaatsing(ik ging er dan maar van uit dat de kust veilig was) en dat ze überhaupt een terugplaatsing gedaan hebben. Iemand met zoveel klachten? Die dag zelf kwam ik thuis en heb ik enorme steken gehad.

Het kan zijn dat ze in het plaatselijk ziekenhuis de resultaten niet hebben gefaxt(ook al heb ik het aan 3 mensen gevraagd, dus dat zou een beetje vreemd zijn ), maar dan nog...ik zit zondag 3 weken na terugplaatsing. Dat is dan toch wel een bewijs dat geen mens daar de dossiers goed opvolgt vind ik. Dat Decleer nog niet bijgewerkt is snap ik heel goed, heb daar alle begrip voor, maar als alles daar om 1 arts draait vind ik het enorm gevaarlijk en onverantwoord eerlijk gezegd.

[.Fee]

Ik deel ook even mijn ervaringen met Dr. Decleer... Het klopt dat hij 2 verschillende manieren heeft van omgaan met de mensen, ik heb ze jammer genoeg beiden ervaren. Na 3 mislukte pogingen zijn we naar hem overgestapt. We vonden een luisterend oor, begripvol, gaf uitleg en probeerde nieuwe dingen. Een operatie en 2 (verse) pogingen later was ik zwanger. Toen we teruggingen voor een brusje was het helemaal iets anders. Bij de 'intake' ging het al fout. De verpleegster moest hem influisteren "ze komen voor een 2de kindje" waarop hij antwoordde "o ja? En was de vorige poging gelukt? Welk schema had je toen?" Ik had het bij, en hij heeft het overgeschreven. Op 2 min. stonden we buiten, wat er in de voorbije 2,5 jaar was gebeurd kom hem worst wezen. De poging die volgde was vreselijk, hij had geen flauw idee wie ik was en wat ik daar kwam doen. Ik kreeg, als puntje bij paaltje kwam, plots andere medicatie (uitleg: omdat dat nu beter is), de dosis was fout (hij had de dosis verlaagd ipv verhoogd) en pregnyl was hij vergeten. Ik heb constant moeten bijsturen. De terugplaatsing heb ik gekregen bij 39° koorts, dat kon ook geen kwaad (natuurlijk wel, maar invriezen hadden ze ook niet overleefd). Ik was niet zwanger (uiteraard...) en het gesprek nadien heb ik van een aantal dingen uitleg gevraagd en nam ik het niet met "omdat ik het beter vind". Ik ben toegesnauwd geweest en huilend buitengekomen. Dat was de laatste keer dat ik hem gezien heb. Bij het opvragen van het dossier bleek dan ook nog eens dat hij staalhard gelogen heeft bij de tp. Hij heeft ons 3x bevestigd dat er assisted hatching werd toegepast, wat achteraf niet zo bleek te zijn. De verpleegsters daar verdienen wel een dikke pluim (werkt Melissa daar nog?), zonder hen zou er volgens mij nog veel meer fout lopen.

[Setta]

@Fee: jammer dat het zo gelopen is voor jullie ik herinnerde me vandaag een keer dat ik het waagde om hem te zeggen dat ik nog een vraag had(hij stond al recht en was weer eens gehaast). Ik was nipt aangekleed, wandelde naar zijn bureau en terwijl rammelde hij de medicatie af. Ik verstond hem slecht(accent is niet altijd duidelijk voor mij) en toen ik zei "ik heb dat nog niet moeten spuiten. Is dat op dezelfde manier?" kreeg ik een norse "wat?" te horen. Ik herhaalde de vraag en toen zei hij gewoon "zal de vroedvrouw u uitleggen". En weg was hij. Zo heb ik dat heel vaak meegemaakt. Tot nu toe trok ik mij daar weinig van aan omdat ik dacht dat hij wist wat hij deed.

Bij mij heeft hij ooit, bij 1 van de inseminaties medicatie te veel voorgesteld. Ik had namelijk al Pregnyl gekregen en hij gaf mij nog een doosje mee naar huis. Snel snel naar buiten zoals gewoonlijk, maar bij mij bleef het knagen. Dus ik terug naar het achtste verdiep, de vroedvrouw was er nog en die zei direct "niet opnieuw spuiten, is geen goed idee bij u, uw waarden staan al vanzelf te hoog". Als ik dat toen gedaan had waren de gevolgen niet te overzien.
Hij heeft ook heel vaak 2 verschillende uitleggen gegeven: ik verdraag utrogestan niet goed(krijg daar krampen van). Zijn uitleg : "kan geen kwaad, ik heb niks anders". Bij de vierde inseminatie(is biochemisch geworden) was ik zo koppig dat ik dacht "ik wil die krampen niet meer", dus ik maakte mij kwaad en zei "waarom moet ik EN utrogestan gebruiken EN pregnyl? " waarop hij antwoordde: "sommige vrouwen kunnen niet goed tegen spuitjes. Het is het 1 of het andere ". De keer daarop kreeg ik opnieuw te horen "beide moet je gebruiken, niet 1 van de 2". Wat moet een mens dan nog geloven?

Melissa werkt er nog altijd(is vooral in het IVF centrum actief en doet het daar geweldig ik had ze de laatste keer en die was enorm deskundig en lief). Zonder zijn vroedvrouwen is het een ramp. Je ziet dat nu ook in de vakantie: An is er niet, dat meisje doet wonderen! Als ik bel weet die onmiddellijk waar ik mee bezig ben. Zij moet niet eerst in mijn dossier gaan kijken.

[.Fee]

Dat hadden wij bij Melissa, zij wist wie we waren, kende ons dossier en reageerde even lief toen we ons dossier opvroegen om er weg te gaan. Ik ben het blijven jammer vinden dat we haar niet meer hebben kunnen laten weten dat het voor ons uiteindelijk wel goed is afgelopen, aangezien ze enorm heeft meegeleefd.
Tja, ik wou Decleer omdat hij álles doet, maar achteraf gezien is het net dat dat het probleem is denk ik. Hoe kan je in godsnaam nog overzicht hebben, dossiers inkijken, en aandachtig zijn bij alles wat je doet met dergelijke dagtaken, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, van Aalter naar Gent en weer terug; opereren, consultaties, inseminaties, puncties, terugplaatsingen, bloedtesten bekijken,... Ik heb mij moeten instellen bij het feit dat het telkens een andere dokter is, maar liever een vreemde dokter waarvan ik weet dat die klaar staat op het uur van de punctie (en als die er niet is volgt er wel een andere) dan het mij te moeten afvragen of ook dat (weer) niet fout gaat, want ja, ook bij mij zijn ze de anesthesist eens kwijt geweest. En hét telefoontje, zwanger of niet, of is ook eens 'vergeten', gek werden we ervan die avond. Ik vergeet het nooit.
Ik hoop dat het voor jou (en natuurlijk iedereen die het geluk nog niet heeft mogen ervaren!) ook mooi mag aflopen!

[.Fee]

Trouwens (mssch een tip voor je volgende poging?), er bestaat ook nog crinone voor dames die utrogestan niet goed verdragen. Ik heb dat gekregen in Jette omdat ik op dat moment ook een probleem had met de utrogestan.

[Ster_]

De Melissa die fee bedoelt werkt er al een jaar niet meer. Ze is nu hoofdverpleegster op een totaal andere afdeling in Kortrijk. Ze is lang afwezig geweest en dan even terug gekomen en dan weg. Vond dat ook heel jammer toen. Er werkt idd nog een Melissa maar fee, jij bedoelt Melissa die mee de consultaties deed met blond haar he. Zij is echt weg. Heeft t mij zelf verteld en heb dat dan bevestigd gekregen op ivf centrum. Maar er zijn daar nog schatjes. Wij blijven contact houden.

Setta, is echt erg wat je meemaakte. Ik had ook vaak overstimulatie en moest dan extra bn laten doen. Een keer belde hij mij op om 7u s ochtends dat ik onmiddellijk moest komen want dat mijn hematocrietwaarde gevaarlijk hoog stond. Ben toen kleine week opgenomen geweest. Ik kreeg ook standaard bij elke pu een ziektebriefje tot aan de tp. Daaruit concludeerde ik dan dat rusten toch belangrijk was. Nu, ik werd paar keer al opgenomen dag van de pu. Dus rusten deed ik wel automatisch. Maar idd het is niet aan jou om die dingen te weten. Dat moet gecommuniceerd worden! Waar ik Decleer wel in volg. Op gevoel zeggen dat je een mk of biochemische zwangerschap had. Ik begrijp dat het naar jouw gevoel zo was, maar voor een dokter is dat pas wanneer dat bevestigd is in een bn. Dat is 'gewoon' wetenschap. Maar ik versta dat het wel lastig is als je met dat gevoel zit. Voor ons begint de zwangerschap bij de tp he.

[stan02]

Alé...Bloedname en echo van vandaag gaven aan dat alles goed is ter voorbereiding van de terugplaatsing, die plaats zal vinden op woensdag, 31 augustus. Hopelijk brengt de 2de poging meer geluk dan de 1ste. Fingers crossed! x
Ook voor jullie staan hier nog steeds de duimpjes omhoog! GOOD LUCK!

[Setta]

Ah sorry, ik wist niet dat er nog ooit een Melissa geweest was

@Ster: een biochemische kan inderdaad pas met zekerheid worden vastgesteld op papier, maar afgaande op mijn symptomen hebben al verschillende gynaecologen dat bevestigd. Hij sprak toen over "kan ook door de utrogestan komen". Met dat 'detail' dat ik dus toen net geen utrogestan had gebruikt toen ik dat zei heb ik niks meer gehoord.

[Setta]

@Stan: go go go!!

[stan02]

@Stan: go go go!!

Thanks... Eerst maandag nog met Utrogestan starten, 3x per dag...

[Patrieske]

@doorzetter @patrieske Hadden jullie bij die lagere opkomst een terugplaatsing op dag 3 of dag 5 en wanneer wisten jullie dat er enkele de diepvries in konden? Zit ook in Jette en 3 dagen in spanning wachten is lastig.

Hey hey! Ik heb 5 follikels. 5 eitjes en bij de tp op dag 3 hebben ze eentje teruggeplaatst en 2 gingen ze invriezen zeiden ze toen al. Waren blijkbaar op dag 3 al van voldoende kwaliteit.

Ik was ook teleurgesteld van de opbrengst omdat ik de vroege keer in genk 7 bevruchte eitjes had, maar ik denk dat ze in Jette kritischer zijn bij welke eitjes ze iets doen en bij welke niet. Denk ik, in ieder geval! Het gaat idd om de kwaliteit en niet om de kwantiteit, maar toch is het teleurstellend als je vergelijkingsmateriaal hebt hè.

@setta probeer positief te blijven meid!

3 dagen wachten is spannend maar de wachtweken is slooooopend! Mijn God! Ik word gek! Hahaha
Vanmiddag belt jette me... verschillenden in mijn omgeving denken dat ik zwanger ben maar ikzelf ben niet overtuigd. Na al die teleurstellingen is het moeilijk om zelf te zeggen wat je denkt want bij iedere tp is het geval tijdens de wachtweken anders.


Heel veel succes! Hopelijk een mooie opbrengst

[Panacea]

Succes patrieske! Hopelijk een mega goede telefoon vandaag
Succes Stan! Hopelijk deze keer een zware plakker

Hier is het geduldig afwachten tot oktober voor de volgende poging. Voorlopig lukt het wachten nog goed en slikken we braaf de pil, bah, inositol en metformine in de hoop wat aan mijn eicel inhoud te veranderen

[Lizzy00]

@patrieske veel succes!

[Syfke]

Ik laat alles op mijn schema schrijven. Elke keer dat ik bij hem ga, kan hij dan nog eens mijn 'aandachtspunten' bekijken.

Ik heb vorig jaar (ICSI 7) ook overstimulatie gehad, maar dat was omdat ik zwanger was van een tweeling (die ik op 26 weken helaas ben verloren). Ik heb toen 10 dagen in het ziekenhuis gelegen met een drain in mijn buik om het overtollige vocht af te tappen.
Decleer is nu eenmaal geen psycholoog (heb ik toen verschillende keren gemerkt), maar hij doet wel zijn best op zijn eigen manier. Nu eens met een grapje, dan weer met een heel klein gebaar of lachje. Dat weet ik ondertussen enorm te appreciëren. Maar die grapjes kunnen bij een vrouw boordevol hormonen soms wel eens verkeerd aankomen. Soms had ik ook eens: Maar jongen, meen je dit nu echt? Maar het is zijn manier van 'troosten'. Ik ben helemaal geen huiler en aan mij zal je ook niet snel mijn verdriet herkennen. Soms denk ik, ik zou beter eens een goed potje wenen, dat hij ziet hoe diep het zit, maar op commando kan ik dat sowieso niet

En inderdaad sommige consultaties, vooral de follikelmetingen, zijn echt binnen en buiten. Dat heeft me ook wel vaak geërgerd. Vooral in het begin van mijn behandelingen, 4 jaar geleden. Ik zei toen vaak tegen mijn man: je hoeft niet mee te komen, is toch maar om een stok erin en er weer uit te trekken Dan krijg je zo een beetje het 'bandwerk'-gevoel. Maar op andere momenten maakt hij dit bij mij ruimschoots weer goed. Ik probeer alles wat te relativeren en als ik ga, weet ik op voorhand wat zeker aan bod moet komen.

Nu onze tweeling is gestorven, is alles voor mij op emotioneel vlak wel wat extra veranderd. Hij is ook de enige die alles van A tot Z heeft gevolgd. Dat maakt dat ik me enkel door hem enigszins begrepen voel. Maar ik heb ook eerst gedacht: Waar moet ik nu naartoe? Je zoekt altijd een schuldige, al was het maar om het gebeurde draaglijker te maken. Als eerste kom je vaak uit bij de dokter, als laatste bij jezelf. En je kan dan in je kwaadheid blijven vastzitten, maar ik heb ervoor gekozen om dit niet te doen en in plaats daarvan een gesprek aan te gaan... Dat was 1 van de beste beslissingen die ik ooit heb genomen. Die kwaadheid kon toen plaatsmaken voor een vorm van dankbaarheid. Dankbaarheid omdat ik dankzij hem ons kindjes wel nog tot 26 weken heb mogen dragen en voelen... Heel goed beseffende, dat dit in het UZ helemaal niet waar zou zijn geweest.

@Setta: ik heb je verhaal nog niet direct teruggevonden, ik ben hier eigenlijk niet meer actief en zit enkel op het Decleergroep op facebook. Maar wat ik begrijp is, dat je heel veel eicellen had en nu een vorm van overstimulatie? En geen antwoord van Decleer hebt mogen ontvangen? Wanneer heeft dit allemaal plaatsgevonden? Want die is nu wel eventjes buiten strijd en werkt nog steeds niet. Enkel sinds deze week een paar uurtjes in Aalter, meer lukt hem niet...

[Dora26]

Hier even een update; bij de fm 8 follikels gevonden tussen 10 en 14mm dus maandag gaan we opnieuw alles laten nakijken en dan (hopelijk)/waarschijnlijk woensdag de punctie. Voorlopig blijf ik dezelfde hoeveelheden doorspuiten.