Vanmorgen had ik een afspraak bij Dr. Kaan voor de eerste echo van ICSI poging 8. Hij maakte er poging 9 van, maar dat hebben we snel even rechtgezet. Poging 8 is al erg genoeg. Wat me trouwens doet denken aan iets wat ik nog wou schrijven als reactie op een topic van een aantal posts geleden hier: mensen uit je omgeving die na een tijdje "afhaken" of dingen zeggen die niet echt gepast zijn. Ik heb het gevoel dat er een aantal mensen zijn die het een beetje beu aan het geraken zijn om met mij mee te leven aangezien het al poging 8 is. Wat kan je op de duur nog zeggen, zeker? Enfin, ik denk dat ik het zelf anders zou doen, maar ik begrijp het wel een beetje. Jammer wel dat ze dan aangeven dat je misschien eens in de richting van adoptie moet kijken (alsof ik dat niet al lang gedaan heb) en niet beseffen dat de prijs van adoptie toch zeker een vijftal niet terugbetaalde ICSI-pogingen omvat. Dus dan probeer ik liever nog even verder, al is dit vreselijk zwaar. Voor mij is er sowieso ook nog een verschil tussen een kindje dat je zelf in je buik gedragen hebt en eentje dat je "gaat ophalen". Als het echt niet anders kan, wil ik dat laatste nog wel overwegen, maar als Dr. Decleer zegt dat ik vroeg of laat wel zwanger moet worden, dan ga ik er zeker bij deze poging nog wel eens voor!
Als er een poging 9 moet komen, dan denk ik toch dat ik er wat meer tijd laat overgaan. Ik heb mijn leeftijd tegen, maar ik word nu wel gewaar dat het behoorlijk zwaar is. De Elonva is me precies niet goed bevallen dit keer. Van de eerste poging met Elonva kan ik me eigenlijk niet herinneren dat ik er last van had en bij de tweede heb ik wel wat hoofdpijn gehad, maar dit keer was het echt nog zwaarder en ben ik een paar dagen echt mottig geweest. Enfin, ik steek dat toch op die spuit.
Intussen zijn we weer bezig met Menopur en Cetrotide en dat gaat goed. Dr. Kaan zei dat de stimulatie erg goed gaat en dat alle follikels zich mooi gelijk ontwikkelen. Ik ben dus weer blij gezind naar huis gereden vandaag. Zaterdag moet/mag ik terug, dus ik denk dat de punctie voor dinsdag zal zijn. Die dag komt me uitstekend uit, dus ik hoop dat de follikeltjes het goed blijven doen.
Mijn vriend vroeg trouwens aan Dr. Kaan of hij de hele cyclus zou blijven begeleiden of dat er kans was dat Dr. Decleer terug kwam en hij zei dat het deze maand in elk geval nog allemaal voor hem zou zijn. Later voegde hij er ook nog aan toe dat Dr. Decleer enkele ribben heeft gebroken en zo, dus... logisch dat het dan nog niet meteen voor morgen is dat hij terugkomt, hé. Maar ik zou ook wel fan kunnen worden van Dr. Kaan, denk ik. Al mis ik toch een beetje de droge humor van Dr. Decleer.
Zelfs als deze poging mislukt, ben ik trouwens nog niet direct van plan om naar Jette "over te lopen". Een tijdje geleden las ik ergens op een forum (weet niet meer of het hier was of elders) dat Dr. Decleer een echte fanclub leek te hebben, dus ik verschiet nu wel een beetje dat er zovelen zijn die Jette het allerbeste ziekenhuis vinden. Ik heb er ook al over nagedacht om naar Jette te gaan, heb zelfs al contact gehad met een dokter daar, maar ben toch momenteel nog altijd blij met Jan Palfijn. Ik weet dat ze in Jette veel kunnen, maar iets wat me bijvoorbeeld zeker tegen houdt, is de kans dat er allerlei onderzoeken gaan bijkomen. Wij wisten van bij het begin dat mijn ventje weinig kans had om papa te worden op natuurlijke wijze en dat mijn leeftijd een struikelblok kon zijn, maar voor de rest denk ik dat alle kansen open liggen en dus wil ik graag gewoon proberen om zwanger te worden zonder al die extra poespas erbij. En ik ben nogal koppig daarin, hé... ben er gewoon van overtuigd dat ze in Sint-Lucas op dat vlak gelijk hadden: je moet gewoon het juiste lotje in handen zien te krijgen en dat gaat vast nog wel een keer lukken. Misschien zelfs wel deze keer!
bij mijn terugplaatsing zei hij, omdat ik hem iets over de rest van mijn embryo's vroeg, "mevrouw ga alstublieft nu liggen, broek uit, uw embryo's kunnen niet te lang wachten". Zo bot dat de vroedvrouw hem kwaad bekeek en toen zei hij direct "sorry mevrouw, maar ik verlies niet graag tijd". Ik voelde me niet aangevallen ofzo, maar de vroedvrouw zat er blijkbaar mee in haar maag.