Vanmorgen even moeilijk gehad, dus ik dacht: "Ik schrijf nog een keer iets op het forum, dan krijg ik nog wat steun van lotgenoten en kan ik er weer wat tegen".
Korte schets: ik word volgende maand 43, heb 5 ICSI-pogingen (waarvan 4,5 met donorzaad) in Sint-Lucas te Gent achter de rug, daarna overgeschakeld omdat ik me daar echt niet goed meer voelde (leek elke keer gewoon meer van hetzelfde en had niet het gevoel dat poging 6, 7 of 29 nog iets nieuws kon brengen) en zit nu bij Dr. Decleer in Aalter (punctie en terugplaatsing in Jan Palfijn).
Ondanks mijn leeftijd heb ik altijd vrij veel follikels en vrij goeie embryo's gehad. Gemiddeld zit ik wel ergens rond de 15 follikels per poging en ik heb bijna altijd 3 embryo's teruggeplaatst gekregen en men gaf me telkens goede vooruitzichten. Wel nooit cryo's gehad. Ben momenteel bezig met poging 7, zelf gefinancierd en vanwege onze bouwplannen dus een behoorlijk zware dobber, maar ik/wij wil(len) zo graag nog een kindje...
Na de zesde poging zei Dr. Decleer dat we zeker nog niet mochten opgeven. We hadden toen 3 topembryo's teruggeplaatst gekregen, maar helaas ging mijn HCG nooit hoger dan 2 die keer. Bij een vorige poging heb ik wel al eens HCG 25 gehad, maar ben eigenlijk nog nooit echt zwanger geweest, dus de vertwijfeling slaat bij elke nieuwe poging weer wat meer toe. Mijn vriend had na die zesde poging gevraagd of er nog bijkomende onderzoeken nodig waren en toen was de dokter uitgekomen op een laparoscopie. Maar aangezien er niet echt aanwijzingen zijn dat ik endometriose zou hebben of zo en ik zo'n kijkoperatie toch een zware ingreep vind, terwijl het je achteraf toch weinig garantie geeft dat je dan opeens wel zwanger gaat worden, heb ik die geannuleerd.
Toevallig zag ik trouwens bij eens van onze follikelmetingen van deze poging een foldertje liggen op het bureau van de dokter met informatie over zo'n laparoscopie en daar stond aan de voorkant op gedrukt (geparafraseerd) "Denk er goed over na en laat de ingreep enkel plaatsvinden wanneer je er klaar voor bent". Dat leek me een teken dat ik een goede beslissing had genomen.
Tot nog toe waren trouwens alle voortekens heel positief: ik heb vorige maandag punctie gehad en behalve het feit dat men bij mij altijd heel veel moeite heeft om een infuus te steken, is alles heel vlot gegaan en bleek ik deze keer zelfs maar liefst 24 follikels te hebben! De dokter had me bij de metingen wel al gezegd dat mijn lichaam zich gedroeg als dat van een 23-jarige, maar zo'n resultaat had ik toch niet verwacht!
's Anderendaags aan de telefoon kreeg ik te horen dat er toch maar 13 bevrucht waren kunnen worden (misschien een heel klein beetje tegenvallend), maar er waren 7 goeie embryo's. Woensdag ging ik nog een keer teruggebeld worden om te laten horen of ik op donderdag of op zaterdag terugplaatsing ging hebben doordat er zoveel waren. Uiteindelijk werd het toch donderdag en toen ben ik weer aan het infuus gemoeten (ik krijg elke keer atosiban sinds ik bij Dr. Decleer zit) en vroeg de dokter lachend of ik een zesling wou (wat er met dat 7e embryo is gebeurd, is me een raadsel) omdat er 6 perfecte embryo's waren. Uiteindelijk zijn er 3 teruggeplaatst.
Gisteren ben ik dan terug naar Aalter gereden voor een bloedname en 's avonds (vlak voor de voetbal) heb ik een telefoontje gekregen. We hadden gasten, dus ik heb het telefoontje in het geniep moeten ontvangen en heb er slechts eventjes met mijn vriend over kunnen babbelen, maar de boodschap luidde dat er geen cryo's waren (was echt wel een domper, met die 24 follikels had ik nu toch zeker gehoopt dat ik dat eindelijk een keer zou kunnen meemaken!) en ik moet ook nog eens mijn utrogestan verdubbelen (3x2x200mg per dag) omdat mijn progesteron te laag is.
Ben dus toch weer een beetje aan het stressen (geen goed idee, ik weet het) en ben vooral vreselijk bang dat deze poging weer gaat mislukken. Op 5 juli weet ik meer, maar die wachtweken duren altijd zo lang en ik heb niet het gevoel dat ik echt positieve signalen zie of voel (borsten zijn niet supergevoelig, gezwollen of geaderd, ben niet speciaal moe en moet ook niet overdreven vaak naar het toilet, voel geen innestelingspijn, ...), dus begin te vrezen dat we straks weer gaan moeten beslissen of poging 8 er aan komt. Heb daar trouwens ook totaal geen zin in, maar die kinderwens blijft toch zo groot... Kan me nog altijd niet voorstellen dat die kinderkamer(s) in onze nieuwbouw leeg blijft/blijven...
Positief denken en blijven doorzetten zijn 2 dingen waar ik op zich heel sterk in ben, maar dit weegt toch echt wel door, hoor!
)
want bij mijn pick up stonden mijn hormonen wel 20 keer hoger dan nu hihi
!!
Maar dat weten jullie ook wel spijtig genoeg! Ik heb een vraag de 6 pogingen die je hebt in verband met de ziekenkas gaat dat over de eitjes weghalen of over de terugplaatsingen?
)