ICSI 2016 april, mei, juni

[HappySnoopy]

Vandaag al mijn vragen kunnen stellen. Hoewel er weinig of geen antwoorden zijn. Ik neem vooral mee dat we alles doen wat we kunnen doen, dat we niks voor dit vruchtje hadden kunnen doen ook niet als we elke minuut een echo hadden genomen, dat er zeker nog kansen zijn maar helaas geen garanties, dat ik me niks mag verwijten. Dat ik mijn vragen heb kunnen stellen, mijn bezorgdheden en emoties heb kunnen delen, dat ze gehoord zijn, betekent heel veel. We zullen nog een aantal bloedonderzoeken doen om zeker alles uit te sluiten. Ik kan me nu meer verzoenen met 'pech' al blijft het pijn doen. Statistieken die ik van de dokter krijg zijn veel beter dan alles wat ik lees. Voor mijn leeftijd 20% kans op zwangerschap, 25% op miskraam. Vreemd gevoel dat kans zwanger te worden kleiner is en dat toch lukt, terwijl kans op zwanger blijven zo veel groter is en dat net niet lukt. Nu 6 weken wachten. Hopen op terugplaatsing cryo voor 20 juli en dan nog ruimte voor laatste verse poging. Intussen toch samen met psycholoog piste van pleegzorg verkennen. Ik weet dat het raar klinkt, maar vanuit mijn perspectief als alleenstaande ben ik blij dat ik dit traject mocht doorlopen. Ik voel me erg goed begeleid en ondersteund. Ik zal nu naar een volgende poging weer moeten zoeken naar een manier om er mee om te gaan. Erg zwaar, maar ik weet dat ik het kan. Intussen doodmoe want al dagen amper geslapen.

[Sarahke82]

T&L: Je kan ook een predictortest doen. Daar staan de weken op. Ik zou persoonlijk niet zo lang kunnen wachten
Utro kan je menstruatie tegenhouden, maar zou het dat zo lang kunnen? Ik denk dat niet.

Happy: het is een emotionele rollercoaster... Hoe oud ben je nu? (als ik dat mag vragen) omdat je spreekt van 20% kans op een zwangerschap.

[HappySnoopy]

Ik ben nu 42.

[Fiekemarieke]

T&L, ik snap je helemaal met wat je bedoelt dat je niet test. Ik doe het ook nooit. Iets in mij houdt me tegen. Denk dat het is om de teleurstelling zo lang mogelijk uit te stellen, om toch nog een tikkeltje hoop te bewaren, al is het soms tegen beter weten in. Hoe langer dit traject duurt, hoe meer ik dit ervaar..

Happysnoopy, hoe vreselijk deze evaring ook weer is, ik ben blij voor je dat je hebt kunnen ventileren bij je arts. Denk dat dat heel belangrijk is, al is het maar alleen al naar je gevoel toe. Hopelijk komt er iets uit de onderzoeken, dan kunnen ze er misschien iets aan doen.. Ik denk dat dat heel moeilijk moet zijn voor vrouwen van jouw leeftijd, omgaan met de tijdsdruk. Dat komt er dan ook nog eens bij. Ik duim in elk geval..

Zelf ben ik vandaag op controle geweest. 8 follikels rond de 12 a 14mm en 1 van 18. Toch nog even doorspuiten aan dezelfde dosis. Dan kan het zijn dat we de grote verliezen, maar krijgen er meer kleintjes de kans om door te groeien. Donderdag dus terug controle.
Maar nu.. Ik weet dat het stom is en wrs heel onrealistisch, maar zou ik met ovulatietesten kunnen nagaan wanneer die grote ovuleert en dan vrijen? Of is dit compleet onverantwoord..

[Setta]

Maar nu.. Ik weet dat het stom is en wrs heel onrealistisch, maar zou ik met ovulatietesten kunnen nagaan wanneer die grote ovuleert en dan vrijen? Of is dit compleet onverantwoord..

Waarom denk je dat het onverantwoord zou zijn? Ik vind het geen dom idee. Stel(en ik zeg: stel) dat het zou lukken op natuurlijke wijze(komt vaker voor dan je denkt), dan is daar niks mis mee. Stel dat je zwanger zou zijn en dat ze een punctie doen, dan raken ze dat vruchtje niet. Dat zit dan per slot van rekening toch al OF in je eileider OF in je baarmoeder.

[Setta]

@Fieke: welke medicatie krijg je nu?

[Setta]

@Happysnoopy: fijn dat je arts meedenkt, dat geeft je ook hoop vind ik. Dit keer heeft hij ook voor mij een ander parcours gemaakt, zonder het echt te bespreken, maar hij heeft andere medicatie gegeven en nu heb ik toch sterk de indruk dat de kwaliteit een pak beter was. Weinig bevruchtingen, maar wel 2 goede embryo's en eentje in de vriezer. Vooral die in de vriezer bezorgt me, al is het maar voor eventjes, het gevoel dat het kan lukken. Tenslotte heeft dat al 5 dagen geleefd...

Laat alle mogelijke onderzoeken doen, maar alsjeblieft: luister naar je eigen lichaam. Ik ben persoonlijk iemand voor de harde aanpak: "doorgaan, ook al kan je niet meer", maar geloof me: dat keert zich tegen je.
Ik weet dat jouw leeftijd spelbreker is, maar op jouw leeftijd heb je de maturiteit en de zelfwaarde die iemand van pakweg mijn leeftijd nog niet heeft en die je hard nodig hebt in dit proces.

[Setta]

Je hoeft bv. Niet te denken dat die personen aan mij vragen hoe het met me is hoor. Nee tegen mij klagen en zagen ze over al hun miserie en dan achter mijn “rug” vragen ze dan met een oogwink aan men man hoe het met me is en willen ze natuurlijk graag ook alle pittige (meestal niet zo positieve) details weten.
hebben ze daar hun plezier in misschien: me opzadelen met hun miserie en dan zelf nog niet even de mogelijkheid geven aan mij om ook eens men hart te luchten (ook al heb ik me voor dit laatste voorgenomen dit niet meer met velen te doen, heb nogal het gevoel dat mensen die “zwakte” eerder gebruiken dan me willen bij te staan).

Of ja , ofwel ben ik gewoon veel te hard, of zijn het de hormonen,………. Begrip en steun da zou wel effe welkom zijn!

Ik begrijp dit spijtig genoeg zo hard Hier mijn zus pas gescheiden...enorm veel begrip heeft iedereen daar voor. Want: ocharme, de kindjes moeten grootbrengen, appartement zien af te betalen, ze is moe...En ik sta daar dan, een hoofd dat evenzeer vol twijfels en wanhoop zit en niemand die op dat moment zegt "maar onze X heeft het ook niet gemakkelijk". Pijnlijk. Soms heb ik de indruk dat mijn eigen moeder het minimaliseert en telkens weer zou willen zeggen "je doet het jezelf aan, onderdruk die kinderwens". Ze leeft mee hoor, mijn vader ook, maar ik heb de indruk dat ze het allemaal een beetje op commando doen. "Het hoort zo". Ook al gaan ze telkens mee, ik 'voel' hun steun niet altijd.
Er zijn zware momenten, bijvoorbeeld net punctie gehad, dat je enkel jezelf wil betuttelen en verzorgen...op zo'n moment moet je dan rekening houding met je moeder die nog maar weer eens het zwaar heeft of heel lastig wordt voor het minste en vervolgens je 2 dagen negeert...

Je gaat hier, hoe dan ook, begrip en steun krijgen. We zitten er hier allemaal middenin, ieder van ons moet kritiek slikken, tegenslagen verwerken en twijfels verstoppen voor de buitenwereld.

Ik heb hier, hoe wreed het ook mag klinken, al tegen mijn ma gezegd dat ik schrik heb als mijn kindje er ooit gaat zijn(als het er al komt natuurlijk...). Ga ik dat wel graag kunnen zien?Ga ik niet denken, "waarom deed je er zo lang over? Waarom moest ik mezelf door de hel jagen?"...Ik ga ook, ben ik zeker van, iemand zijn die doodsangsten gaat uitstaan bij ieder krampje, bij iedere echo. Genieten gaat er niet bij zijn.

[SSSmokey]

Ik denk juist dat jij en je kindje bijzonder duidelijk een extra grote band zullen hebben.
Je hebt er alles wat maar mogelijk is ervoor gedaan om het kindje te krijgen, meer gewenst kan een kind zich niet voelen!
En zodra er beetje meer zekerheid is, zo na die 3 maanden, zal het genieten vast steeds beter kunnen.
Denk maar zo: niemand wil zo graag kinderen als wij, de liefde zal daardoor extra groot zijn.

[Sarahke82]

Setta, je gaat dat klein mensje zeker graag zien. Ze zeggen dat het gevoel van een moeder voor haar kind niet te beschrijven is (cliché) Maar dat is dus echt zo. De gedachte alleen dat er iets met mijn zoontje zou gebeuren breekt mijn hart al. Daar moet je he geen zorgen om maken... Dat staat vast!

[Flore80]

Geloof me als dat mensje er eenmaal is, ga je daar ziek veel van houden.
Al ben jezelf doodop en moet je echt zelf slapen, als je kind weent ben je terug klaarwakker.

Ik heb wel heel veel geluk met mijn collega's ook al ben ik 3 x in de week telaat door echos ofzo, ze hebben alle begrip.
Bij mijn rechtstreekse bazin, voor haar is het een beetje moeilijk, want zij moet het altijd opvangen en regelen. En ik weet dat ze het vaak op werkvlak'bekijkt en niet op menselijk vlak. Maar ze heeft nog nooit een opmerking gemaakt, wat eigenlijk echt straf is voor haar. Ben haar daar wel dankbaar voor.

Onze familie weet dat we er mee bezig zijn, maar ik hou'ze bewust een beetje uit het hele circus. Dus ze weten niet waar ik in een cyclus zit ofzo.
En dan heb ik een supervriendin.

Zo een opvangnet is toch wel nodig, anders was ik allang gecrashed.
Mijn man is dit weekend gecrashed, depressie of burn out. Zat er aan te komen. Heel stresserende job. Perfectionist in een huis dat nog niet tot in de puntjes is verbouwd. En dan ons icsi parcours erbij.

Nu moet ik me helemaal sterk houden.

TenL heel veel succes en moed.
Voor ons allemaal heel veel knuffels en tonnen geduld

[Fiekemarieke]

Setta, ik neem nu Gonal F en gonapeptyl

[plonske]

Sorry dat ik niet reageer , lees wel alles bij. Hoop binnenkort als het hier terug wat beter gaat (zit even heel diep nu) terug actiever te zijn.

Terug van bij dokter Decleer. Vragen en frustratie er uit gesmeten. Had het gevoel dat hij écht wel luisterde. Heb er ook lang binnengezeten, toch wel een halfuur, voor Decleer eerder uitzonderlijk. Zullen zien hoe het nu verder gaat. Vanavond telefoon ivm hcg opvolging. Mag absoluut niet gestegen zijn. Anders ziet het er minder goed uit. Gevoel dat ik nog altijd zo slecht en mottig ben is ook normaal, ik dacht 26.000 maar hcg stond blijkbaar meer dan 100.000 en ik zou zo "slecht" zijn door die vrije val van de hormoonwaarden.

[Setta]

Setta, ik neem nu Gonal F en gonapeptyl

Dat is zoals mijn combinatie deze keer, alleen vervang ik de Gonal-F door Bemfola. (Maar volgens enkele websites is dat eigenlijk hetzelfde).

[Setta]

Bedankt voor de bemoedigende woorden dames, doet deugd

Hier een kwartiertje geleden een Sensitest gedaan: negatief. Week na terugplaatsing en met een hele batterij symptomen:

- Steken en plopjes in de liesstreek(soms ook in vagina precies)
- Vandaag precies bruinverlies gehad(ben er niet zeker van omdat ik momenteel ook wat met mijn darmen sukkel )
- Lage rugpijn bij momenten
- Vandaag hoofdpijn
- Dikker, pudding-achtig(sorry voor de wansmakelijke beschrijving) slijmverlies

Ik maak mezelf gewoon weer gek vrees ik...Heb echt geen zin om volgende week die teleurstelling te moeten verwerken...
Het kan toch ook niet zijn dat zo'n test verkeerd kan gedaan worden? Moet normaal wel met ochtendurine.