ICSI 2016 april, mei, juni

[Fiekemarieke]

Setta, dat lijkt nu zo snel dat je al bloedname hebt? Of vliegt de tijd in mijn ogen gewoon snel vooruit tegenwoordig

Sarahke, voor de gewone consultaties moet je vriendin er niet altijd bij zijn. En als er een pick up is in de periode dat je vriendin geen verlof kan nemen, krijgt ze een ziektebriefje. Ik weet het, dat is heel vervelend. Op mijn man zijn werk kunnen ze er ook niet altijd mee lachen..

[Setta]

Setta, dat lijkt nu zo snel dat je al bloedname hebt? Of vliegt de tijd in mijn ogen gewoon snel vooruit tegenwoordig

Dat is altijd op dag 6 bij het Jan Palfijn. Is om te zien of je progesteron en oestradiol hoog genoeg is voor een instelling. Indien dat niet het geval is moet je wat meer utrogestan opsteken of pregnyl spuiten.

[HappySnoopy]

Ik schrijf hier even mee. Op forum miskraam is het zo stil. Ik voel mij ook zo tussen beiden hangen. Ik moet miskraam een plaats geven en tegelijk moet ik denken hoe het verder moet. Ik heb nog een cryo en poging 6. Maar voor 20/09 moet laatste punctie een feit zijn. Vandaag bevestiging gekregen dat het technisch kan. Tenminste als uit echo dinsdag blijkt dat curettage niet nodig is. Anders moet ik drie maanden wachten. En ik weet dat dokter daar niet van zal afwijken wegens risico op complicatie bij zwangerschap. Ik wil zelf niet starten voor miskraam een plaats gekregen heeft. Ik hoop op cryo terugplaatsing begin juli voor ik op reis ga. Ik zal samen met de dokter wat moeten rekenen. Ik heb bij de start echt de keuze gemaakt om voor mijn kansen te gaan. En die 6 pogingen kunnen doen is voor mij heel belangrijk. En intussen nadenken over 'wat als het niets wordt?'. Ik ben gelukkig goed omringd, professioneel (huisarts, psycholoog), familie en vrienden. Beetje bezorgd omdat ik nog steeds bloed verlies. Echt duimen dat het geen curettage wordt. Bang voor het weekend, herinnering aan vorige week en dan moederdag, pffffff ... Proberen denken aan het veilige gevoel dat ik in het ziekenhuis had. Helpt heel veel maar lukt niet altijd. Woensdag graag gaan werken, maar vrees dat het niet lukt. Afwachten wat dokter dinsdag zegt.

[Setta]

@HappySnoopy: ventileer hier maar, dat doen we allemaal Je zou denken dat de wachtweken het ergste zijn, maar ik begin stilaan de indruk te krijgen dat ik het pas moeilijk ga krijgen als ik weet dat ik zwanger ben(als dat al ooit zal lukken, gezien mijn eicellen...). Je weet pas hoe hard het leven is als je met IVF en dergelijke begint vind ik.

Ga voor die laatste poging meid, met opgeheven hoofd en volle moed. Hoe moeilijk dat ook is.

Dikke knuffel!

[HappySnoopy]

Thanks! Wel, toen ik zwanger was nu trok ik mij op aan de gedachte dat velen in mijn plaats zouden willen zijn. Ik ben voor mijn leeftijd nog erg vruchtbaar, maar ga voor ICSI omdat ik alleen ben en toch de kans wil grijpen om mama te worden. Ik voel heel erg mee met jongere mensen die veel moeilijker zwanger worden. Ik vind dat niet eerlijk. Ik dacht ook vaak aan wat de dokter vaak zegt 'we maken ons pas zorgen als er reden voor is'. Helaas, als er reden is, is het ook meteen voorbij. Leuk was het niet zwanger zijn na twee miskramen. Gevoelens laten zijn, hielp wel. Me bewust zijn van wat ik voelde zonder te oordelen. En dan merkte ik dat er ook momenten van rust en vertrouwen waren. Ik kon me alleen niet hechten en dat vond ik heel jammer. Veel tegen prutske gepraat, altijd beseffend dat het misschien al voorbij was. Nu weet ik dat ik onbewust wel gehecht was. Huilen doet pijn en tegelijk weet ik daardoor dat ik mijn kleintje wel graag zag. Zwanger zijn zal voor ons nooit evident zijn. Ik wil niemand bang maken met mijn miskramen. Zwanger worden is al moeilijk genoeg.
Ik hoop zo hard dat wij allemaal op een dag ons kleintje mogen omarmen.

[Fiekemarieke]

Vanmorgen om 7u zat ik al bij de dokter voor controle. 6 follikels (3 van 10mm, 2 van 11mm en 1 van 14mm) we zijn dus op de goede weg. Vanavond telefoon met de mededeling of de dosis verhoogd moet worden en wanneer ik moet terugkomen. Hij sprak wel van de dosis toch licht te verhogen, omdat het risico er anders is dat we maar 2 of 3 eicellen gaan hebben. Ze mikken tussen de 5 en 10. Maar ik heb er liever 2 goede dan 10 slechte. Dus ik weet niet goed wat ik er van moet denken. Ik snap wel dat het voor hen ook maar dingen uitproberen is. Zal blij zijn dat ik het resultaat van de bevruchtingen weet, want niet weten of de slechte kwaliteit vorige keer aan mij of aan de medicatie lag, is echt moordend

[Setta]

@Happysnoopy: prachtig hoe jij dit verwoordt...ondanks het feit dat ik, gelukkig, nog geen miskramen te verwerken gekregen heb is dit voor mij deels herkenbaar. Je wil niet weten hoe ik van woensdag(dag van terugplaatsing) tot nu over mijn buik gewreven heb en in mijn hoofd gepraat heb tegen, hopelijk, een embryo die zijn/haar weg aan het zoeken was.
Je hebt er totaal geen vat op en je houdt je vast aan de meest belachelijke zaken omdat je denkt "dan doe ik tenminste wat ik moet en wat ik kan". Zever eigenlijk, want de natuur bepaalt uiteindelijk alles.

Vandaag wat meer steken en precies rugpijn en het gevoel alsof ik terug een eisprong ga hebben(drukkend gevoel)....dan begin ik al te denken dat het weer niks gaat zijn.
Paniekvoetbal spelen noemen ze dat, maar wat wil je na zo veel teleurstellingen?

[Setta]

Even hier een emotioneel moment gehad dames(thans niet van mijn gewoonte): telefoontje vanuit Gent rond half 1..."er is een cryo ingevroren". Ik kan het precies niet geloven: ik was al overgelukkig met mijn topembryo en het andere sub-toppertje en nu dit.... Slechte eicellen, maar blijkbaar met andere medicatie voor een stuk manipuleerbaar, of hoe moet ik dit nu bekijken?

Die vroedvrouw zei wel iets van "ze hebben eentje teruggeplaatst", terwijl de dokter 2 zei. Administratie fout zeker? (hopelijk heb ik er gewoon nog steeds twee die aan het kiezen zijn wie welke kant krijgt )

Hier vandaag precies een drukkend gevoel op mijn bekken(beetje alsof je je eisprong moet krijgen).
Ik zou echt mijn gedachten willen blokkeren.

[Fiekemarieke]

Amaai Setta, supergoed nieuws !! Mag ook eens eh.. Moet je toch wel een beetje gemoedsrust geven, dat je nog een kans krijgt moest het nu negatief zijn. Maar ik duim dat je hem niet nodig gaat hebben !

[Setta]

Amaai Setta, supergoed nieuws !! Mag ook eens eh.. Moet je toch wel een beetje gemoedsrust geven, dat je nog een kans krijgt moest het nu negatief zijn. Maar ik duim dat je hem niet nodig gaat hebben !

Ik ben er blij om, maar de kans is natuurlijk groot dat de cryo de ontdooiing niet overleefd. Maar: voor mij is het een geruststelling in de zin van "kwaliteit kan dus kunstmatig verhoogd worden, ook al is het maar een klein beetje".

[HappySnoopy]

Hey Setta, super nieuws! Ik heb ook gemengde gevoelens over mijn cryo. Heb er bij mijn vorige zwangerschap ook eentje gehad en die was niet goed ontdooid. Maar nu zei de vroedvrouw dat de kwaliteit beter is. Vorige keer was het een blastocyst in wording. Nu was het al een blastocyst. De dobbelsteen moet maar 1 keertje goed vallen. Ik zit dan weer met de gedachte dat als ik zwanger zou zijn van de cryo en ik hem weer niet kan voldragen, het dan helemaal voorbij is want te laat voor laatste poging. Het voelt dan alsof ik de cryo het succes niet gun. Soms denk ik 'meteen na deze zwangerschap weer zwanger worden dat zal gewoon niet waar zijn'. Maar, na mijn tweede miskraam was ik wel biochemisch zwanger. Mijn vruchtjes doen echt wel moeite. Heb het gevoel dat ze slechts een klein duwtje nodig hebben. Maar, ik kan ze dat niet geven.

Weet je, ik vind op dit moment geen enkele gedachte dom of belachelijk of wat dan ook. Wij moeten nu eenmaal een manier vinden om te overleven en tegelijk ook nog wat te blijven leven.

[Setta]

@HappySnoopy: ik weet totaal geen blijf met mijn gevoelens deze poging eerlijk gezegd. Ik ben blij en dankbaar dat blijkbaar aan 'slechte' eicellen nog iets kan gedaan worden, maar toch...Ik zou eigenlijk gewoon eens graag willen weten dat, eens mijn embryo's in mij zitten, ze kans maken verder te delen. Nu heb ik dat niet. Ik ben voortdurend aan het denken "wat doen ze nu, leven ze nog, is er een kans...". Rugpijn vandaag en bij momenten actieve eierstokken: welke betekenis? Geen idee, maar daar word je dus gek van. En toch: geweldig humeur en het gevoel alsof het geluk bij me is. Jammer genoeg dacht ik dat vorige keer ook.

[HappySnoopy]

Zo herkenbaar. Bij mij wel wat later. Al twee keer mis bij 8 weken echo. 11 april was deze keer de echo. Van 6 dagen voor de echo was er geen houden meer aan. In wachtzaal en tijdens echo op van de stress. Niks aan te doen. Dacht dat ik opgelucht ging zijn na de echo. Niet dus. Twee dagen compleet uitgeput van de stress. En dan nu beseffen dat het ondanks de goede echo toch fout is gegaan. Als ik nog eens zwanger mag zijn vraag ik op 10 weken ook een echo. Het zal niet veel helpen, maar 5 weken wachten voor een echo zie ik niet zitten. Nu eerst avond en nacht door komen. Vanavond om 21u is het een week geleden dat ik bloed begon te verliezen. Ben zo blij dat ik zondag naar het ziekenhuis ben gegaan, dat ik het daar heb verloren en kon bekomen. Blij dat mijn mama elk moment heeft mee beleefd. Ze is er nog altijd van onder de indruk, maar we kunnen emoties delen. Ze heeft me het vruchtje zien verliezen en beseft heel goed hoe ingrijpend het is. Vandaag hele dag hoofdpijn en duizelig.

[Lotje1981]

Ik blijf nog even meelezen. Heb hier dan ook dik 3 jaar vertoeft.

Even zien wat ik onthouden heb he

Setta: frappant dat de arts zegt dat je er nog 7 zou moeten overhouden als je 15 eicellen hebt. Ik had er van de 14, 4 goeie. Dus ik denk dat 7 gewoon gigantisch veel is hoor. Heel veel succes in de ww. Gelijk 2 embryo's terug ... hoor je wel vaker bij die arts. Terwijl de wetgeving iets anders voorschrijft. Ik duim voor minstens 1 plakkertje!!

Plonske, Ik weet wat je doormaakt, hoe moeilijk het is om vooruit te kijken. Ik ga het je nog eens zeggen je moet echt je lichaam en geest de tijd geven om te helen. Vooruitkijken moet je doen en als je twijfels hebt bij een arts is het tijd voor verandering!! Ik weet dat het vaak moeilijk te combineren is met een job ... is voor iedereen wel zo he. Ik moest vaak verlof nemen, mij ziek zetten, of rechtstreeks na nachtdiensten gaan terwijl ik al ruim 25u wakker was. Schrijf alle pro's en contra's even naast mekaar bij elk zh. Kan je in deinze niet terecht savonds? jawel toch? Kennisje ging ook naar Jetten en deed ook alle echo's enzo in Deinze.

Happy snoopy sterkte meid. Ik zou toch niet zomaar aannemen van de "pech" ...heb da ook te lang gedaan en bleek toch niet helemaal te kloppen die pech. Ik zou eens luisteren of je geen extra ondersteuning of onderzoeken kan krijgen. 2 x mk kan je nog als "pech" zien maar 3 x of meer ... daar heb ik mijn twijfels over. Ikzelf kreeg nu fraxiparine, aspirine, prednisolon en ben toch nog steeds zwanger nu. Leeftijd , ...het kan maar evengoed niet. Ik ben er nu 34 en kreeg vanaf men 31ste miskramen

Fiekemarieke, succes,

[HappySnoopy]

Hey Lotje1981, ik ga dinsdag zeker vragen of we alle factoren los van de leeftijd kunnen uitsluiten. Zondag zei ik dat ik altijd zeer goeie embryo's heb. De dokter zei dat ze op dat moment niet elke genetische afwijking kunnen opsporen. Bij mijn vorige miskraam is er een volledig genetisch onderzoek geweest van het vruchtje. Er is niks gevonden. Geen reden voor verhoogde kans op miskraam. Ik kan dat niet verstaan. Ik kan niet zomaar naar een andere arts gaan. Op mijn leeftijd als alleenstaande ben je op weinig plaatsen welkom. En, ik heb ook veel vertrouwen in mijn arts. Als er onderzoeken nodig zijn, kom ik wel wat in tijdnood. Altijd gezegd dat ik nooit zelf een poging zou betalen, maar eens je er in zit verandert het toch wel. Ik weet uit de grond van mijn hart dat ik niet vroeger aan kindjes kon beginnen. Maar twijfel nu. Is het zo verkeerd om graag mama te willen worden? Ik zou zo graag eens een zwangerschap uitdragen. Heb het gevoel dat ik mijn kindjes in de steek laat. Zal blij zijn als het dinsdag is. Ik weet dat ze in Gent met mij meeleven en dat ze mij dat kindje echt gunnen. Ik heb er vertrouwen in dat mijn dokter zal nadenken over wat hij nog kan doen. Ik wil dat vertrouwen behouden.