Laparoscopie

[onzewens7374]

Hoi,

Wij zitten sinds ICSI-poging 6 (die begin maart heeft plaatsgevonden) bij Dr. Decleer in Aalter / Jan Palfijn, na 5 eerdere pogingen in Sint-Lucas. Nu gingen we gisteren op consultatie omdat we wilden weten waar we voor staan als we nog een 7e poging willen ondernemen aangezien ons budget al voor een groot deel door bouwplannen wordt ingenomen. Maar toen ik buiten kwam in Aalter, had ik een afspraak voor een laparoscopie aan mijn been in plaats van een schema mee te hebben voor de volgende poging!

Dat ging zo: na de uitleg over het financiële plaatje, stelde mijn vriend nog een paar vragen waaronder de vraag wat er volgens de dokter nu eigenlijk is misgegaan bij poging 6. Aangezien daar niet echt een antwoord op was, kwam de volgende vraag: "Moeten er dan geen bijkomende onderzoeken gebeuren?" Waarop de wedervraag van de dokter: "Een kijkoperatie hebben jullie toch al gehad, hé?" Bleek dus dat we enkel de HSG hebben gehad. Die was positief (m.a.w. er werden geen problemen gedetecteerd) en hoewel we na poging 3 in Sint-Lucas zelf uitdrukkelijk hebben gevraagd of er dan geen verdere onderzoeken nodig waren, was het antwoord toen: "Neen, het feit dat jullie nog niet zwanger zijn, is volkomen te verklaren door de leeftijd (afstevenend op die "magische grens" van 43 intussen) van mevrouw".

Volgens Dr. Decleer heb ik de eicellen van een 35-jarige en maak ik dus zeker nog 40% kans per poging om zwanger te worden (ter vergelijking: in Sint-Lucas spraken ze over 10%). Alles ok, dus, zeker? Maar nu begint hij opeens wel over zo'n laparoscopie. Ik zou namelijk endometriose kunnen hebben en dat zou kunnen verklaren waarom ik nog steeds niet zwanger ben, dus moeten we dat maar eens onderzoeken... Ik kon me zelfs maandag al meteen laten opereren en de bloedtest en het ECG zijn gisteren al meteen gemaakt.

Ik vrees dat ik een beetje in shock ben gegaan sindsdien. Mijn kijkoperatie staat momenteel gepland voor 23 mei, dus ik heb nog even de tijd om erover na te denken, maar hoe meer ik er over denk (en ik heb er vannacht al de halve nacht over liggen nadenken en woelen) hoe erger ik geneigd ben om gewoon mijn 7e poging te doen als ik straks mijn regels krijg en die operatie op zijn minst uit te stellen tot duidelijk is of ook deze poging mislukt. Laat me dan desnoods een 8e poging nodig hebben en dan toch die operatie moeten doen - het geld schrapen dan wel bijeen, maar dan behoud ik tenminste mijn gemoedsrust.

Want ja, ik ben hier helemaal niet goed van: ik heb na het ECG in Aalter al meteen geweend en de hele terugrit ging dat zo verder. Gisteren had ik nog werk te doen, maar de hele avond was "verpest" door dit nieuws en vandaag zal ik nog een dutje nodig hebben om te kunnen functioneren en dan weet ik ook nog niet of ik nog veel ga gedaan krijgen. Mijn hoofd zit in elk geval vol vragen, waarvan de belangrijkste: "Waarom hebben ze dit niet eerder onderzocht als er kans op was dat ik endometriose zou hebben?", "Waarom zou ik er van uitgaan dat ik het kan hebben als het (slechts) 1 op 10 vrouwen overkomt en ik geen symptomen vertoon?" en vooral "Waarom zou ik een kijkoperatie ondergaan waarvoor ik 2 dagen in het ziekenhuis moet liggen en waarvan ik achteraf nog dagenlang pijn kan hebben - en waar ik dus eerlijk gezegd ook gewoon bang voor ben - als die achteraf ook totaal nutteloos kan blijken te zijn geweest, tenzij om te bepalen dat dat NIET de reden is waarom zwanger worden niet lukt?"

Graag jullie mening: gewoon doen die laparoscopie of mijn hart volgen en vragen of de kijkoperatie afgeblazen kan worden om alsnog binnen een weekje of zo aan een nieuwe ICSI-poging te beginnen zonder te weten of er mogelijk toch endometriose in het spel is?

[Fiekemarieke]

Hey onzewens,

Ik denk dat het belangrijk is om te bekijken of ze de vorige 6 pogingen steeds hetzelfde geprobeerd hebben of dat er wel eens is overgegaan op andere methodes ?
Als je 6 pogingen hetzelfde hebt gedaan denk ik dat het wel nuttig is om het te laten nakijken voor je aan nr 7 begint.
Maar als ze iets anders willen proberen, kan je er mss wel nog mee wachten.
Begrijpelijk ook dat het financiële meeweegt in jullie beslissing. Als je het natuurlijk na poging 7 zou laten doen en ze kunnen een eventueel probleem verhelpen, dan heb je natuurlijk wel veel geld weggegooid..
Maar ik denk dat er nog nooit iemand slecht af is geweest door zijn/haar hart te volgen.

Het is een beslissing die je jammer genoeg zelf zal moeten nemen, maar laat het nog even bezinken. Die operatie kan je nog altijd afzeggen !
Over de operatie zelf, ik heb zelf een drilling gehad (laprascopisch, weet niet of dat bij jou hetzelfde zou zijn?) en dat was natuurlijk niet leuk, maar het was nu ook weer niet onoverkomelijk pijnlijk. Ik mocht wel de dag zelf nog naar huis.

Groetjes

[Setta]

Ik heb bij Decleer(ik ga naar Gent in plaats van Aalter, maar dat maakt geen verschil) zelf ook een laparoscopie gehad na 9 mislukte IUI's. Ik heb ook, net zoals jij, een HSG laten doen(ook al was Decleer daar tegen) en wat bleek: alles perfect....zogezegd. Laten opereren, resultaat: ernstige endometriose en eileiders niet volledig doorgankelijk.
3 maanden Zoladex gekregen en dan begin maart eerste terugplaatsing(via ICSI). Is wel niet gelukt, jammer genoeg. Decleer denkt aan slechte kwaliteit van eicellen.

Decleer begon bij mij al na de tweede mislukte poging over een laparoscopie en toen vond ik dat sterk overdreven. Want: soms moeten koppels, als ze spontaan zwanger willen worden, ook een jaar proberen(is zoals je 12 keer IUI zou doen). Dus wat dacht ik: "weeral zo'n dokter die graag opereert". Uiteindelijk heeft hij wel gelijk gekregen.

Het ene ziekenhuis is jammer genoeg niet het andere. Jammer dat er geen belangengroep of vereniging is die hier een consensus over wil bereiken. Nu loop je jezelf gewoon onnozel van het ene naar het andere ziekenhuis en verknal je half je budget.

Mag ik vragen hoe Decleer ziet dat jij nog zo'n goede eicellen hebt?(gebaseerd op jouw leeftijd)

[onzewens7374]

Hallo,

Eerst en vooral bedankt voor jullie antwoordjes. Ik ben nog altijd meer aan het wenen dan iets anders, dus moet hier echt even mijn "ei" kwijt!

Bij de eerste 5 pogingen in Sint-Lucas was het proces ongeveer altijd hetzelfde. Vanaf poging 4 heeft 1 van de dokters wel een ander stimulatiemedicijn voorgesteld, maar poging 3 was eigenlijk de beste tot nog toe, want die is in een biochemische zwangerschap geëindigd. Dokter Decleer doet alles weer een beetje anders, dus poging 6 was echt wel helemaal nieuw. Ik denk dat hij voor zijn nieuw schema (dat hij normaliter gisteren had moeten opstellen) ook wel weer met iets nieuws ging komen, want voor zover ik hier gelezen heb, is hij bij iedere poging telkens opnieuw op zoek naar de ideale combinatie voor die bepaalde patiënt. Voor mij mag poging 7 dus nog steeds volgende week beginnen... ik geloof er alleszins in dat Dr. Decleer me zwanger kan maken en dat het niet aan iets als die endometriose ligt want ik voel me eigenlijk perfect gezond. Oh ja, misschien ook nog vermelden dat poging 1 (en 2 voor de helft) met eigen zaad was en dat er daarna met donorzaad gewerkt werd. In principe waren mijn kansen bij die eerste pogingen dus wellicht ook wat kleiner dan bij de latere pogingen en gezien mijn leeftijd zei Dr. Decleer ook dat het gemiddelde aantal benodigde pogingen voor "rakkers zoals ik" (zo zegt hij dat - vond ik best wel grappig) eerder op 5 à 6 ligt, terwijl dat voor de doorsnee patiënt op 3 à 4 ligt. Moet ik dus nu al wanhopen en denken dat er (bovenop mijn leeftijd en de azoöspermie van mijn ventje) ook een medisch probleem bij mij is?

Wat betreft de kwaliteit van mijn eicellen: ik heb elke keer al tussen de 8 en de 12 follikels gehad bij de punctie. Dat is sowieso uitzonderlijk goed voor mijn leeftijd, vertelt men mij. Daarnaast heb ik dit keer van Dr. Decleer ook wat meer informatie gehad over de 3 eitjes die op dag 3 teruggeplaatst zijn: die hadden respectievelijk 7, 7 en 8 cellen, de kwaliteit was overal categorie AB en de fragmentatie was categorie I wat betekent dat er minder dan 5% fragmentatie is. Er waren wel geen cryo's, maar nog voor het resultaat van de vorige poging bekend was, zei Decleer al dat ik zeker nog niet mag opgeven of overgaan tot eiceldonatie als ik (zelf) nog zulke eitjes produceer!

Anyway... ik ben nog altijd in dubio over of ik zo'n laparoscopie "nodig heb": het lijkt me allemaal zo'n gedoe (infuus prikken is bij mij altijd een ramp, bijvoorbeeld - en nu zou ik nog een nachtje in het ziekenhuis moeten blijven ook) als achteraf zou blijken dat ik geen endometriose heb. Moesten er echt indicaties zijn dat ik het wel (kan) heb(ben), dan zou ik nog altijd niet staan springen om het te laten doen, maar zou ik wel meer gemotiveerd zijn om ook nog eens door die hel (want zo voelt het voor mij echt wel) te gaan...

Advies / nuttige tips / suggesties zijn dus nog steeds welkom!

[Setta]

In principe heb je met een laparoscopie niks te verliezen, zeker als je cryo's hebt. Ter vergelijking: ik ben 25 jaar en zou nu ideaal vruchtbaar moeten zijn. Van de 8 bevruchte eicellen werd mij op dag 3 een embryo teruggeplaatst van 7 cellen. Van de rest bleef niks over: fragmentatie, niet gedeeld, slecht gedeeld....Slecht resultaat dus. En toch ben ik geopereerd.
Jij kan er alleen maar beter door worden want aan je eicellen zal het blijkbaar niet liggen.

Ik begrijp volkomen dat je het moeilijk hebt. Mijn geloof in mijn materiaal en mijn kansen, ook al ben ik nog zo jong is bijzonder klein geworden doordat ik besef dat mijn eicellen niet zo denderend zijn. Het is een moeilijk proces, dat moet je accepteren. Schaam je er ook vooral niet voor: die tranen horen er bij. Je wil niet weten hoe ik gehuild heb toen de ICSI mislukte(ik had werkelijk dikke ogen van het wenen).

[onzewens7374]

Tja, mijn vraag is eigenlijk eerder: "Wat heb ik ermee te winnen?". Cryo's heb ik nog nooit gehad en ik ben al sinds het begin met ICSI bezig vanwege het probleem van mijn ventje en mijn leeftijd... De laparoscopie is een ingreep die bovenop al die andere stress van de afgelopen maanden komt (vanwege mijn leeftijd heb ik geen tijd te verliezen en volgen de pogingen elkaar sowieso snel op) en die - voor zover ik begrepen heb - enkel dient om endometriose als mogelijke oorzaak voor het niet zwanger worden uit te sluiten. Misschien geloof ik er zelf te weinig in dat dat de oorzaak zou kunnen zijn en aanzie ik de ingreep daarom dus als nutteloos?

En ja, ik ben een huilebalk en een broekschijter (bang voor operaties, voor het infuus steken, zelfs voor een "onnozele" bloedprik heb ik zenuwen!), maar ik ben daar niet meteen beschaamd over! 't Is alleen een beetje vervelend als je zin hebt om te wenen, maar in de plaats naar je werk moet en daar proberen een vrolijk gezicht op te zetten (want zo kennen ze mij daar en daar weten ze - zo goed als - van niks).

[Setta]

Toen ik hier aan begon was ik tegen 24 jaar aan(23 en 8 maanden zoiets). Ik schaamde mij dood als ik in die houding voor de dokter moest gaan liggen. Dat was voor mij een enorme grens waar ik over moest. Nu doe ik het zonder er bij na te denken en praat ik met die mens alsof ik mijn kleding nog aan heb. Om maar te zeggen dat ieder zijn situatie anders is. Ik was een ongelofelijke broekschijter bij iedere inseminatie, bij de laparoscopie, nu heb ik enorme stress voor de punctie, zelfs voor de echo van morgen. Maar dat hoort er bij. Enkel mensen die dit meemaken voelen die pijn, onzekerheid en zorgen.

Ik moet enorm vaak mijn tranen inslikken want in mijn omgeving zeggen ze allemaal dat het wel zal komen. Een knuffel krijg ik niet want mijn ouders en mijn zus denken dat ik wel sterk genoeg ben om dit zelf te verwerken. Op zich is dat ook wel zo, anders ga je als vrouw niet verder met deze medische dingen, maar die tranen horen er bij.

Ik werk als gezinshulp: ik hoorde aan de telefoon dat ik niet zwanger was op het moment dat ik in een huishouden was(oud vrouwtje). Ik wilde schreeuwen, stampen,...Maar wat deed ik? Doen alsof er iets in mijn oog zat omdat mijn ogen vol water stonden. Ik moest tenslotte kunnen verantwoorden waarom dat zo was(oude mensen voelen zoiets aan denk ik). Zo surreëel is dit proces.

Wat je met een laparoscopie te winnen hebt? Zekerheid. Dan weet je tenminste of er iets met je baarmoeder is, of je eierstokken wel goed zijn,...Geloof me: het is NIET omdat je niks voelt dat endometriose er niet is. Hier zit het perfecte voorbeeld: iedere maand perfect getimed ongesteld, perfecte eisprong,...Zelfs Decleer zei altijd tegen mij "zo geregeld zie ik ze hier doorgaans niet, complimenten". En toch: endometriose tot achter mijn oren...
Weet wel dat, als hij endometriose vindt, de kans groot is dat je 3 maanden aan de Zoladex moet gaan. Dat is lang, geloof me...

Weet alstublieft dat niemand hier op dit forum je iets kwalijk neemt, je uitlacht of denkt "wat voor een onnozel kip is dat". Ik heb het 'geluk' geen schrik te hebben van bloedprikken, van narcose, van het medische gedoe...Jij hebt dan weer op andere vlakken geluk(ik ken je niet zo goed om dat te kunnen zeggen). Grof gezegd: jij bent een stuk ouder dan mij en bijgevolg wijzer. Ik ben een jonge mens met al wat ervaring door deze miserie, maar ik kijk wel aan tegen onvruchtbaar op mijn jonge leeftijd en je wil niet weten hoe zwaar dat weegt. Het zorgt er voor dat ik bij God niet weet hoe ik nog ooit een boekje kan bekijken in een wachtkamer zonder mijn dag om zeep te hebben als ik de zoveelste BV zie die zwanger is.

[Zonnestraal]

Ik heb 2x een laparoscopie gehad en inderdaad de diagnose endometriose gekregen. Natuurlijk is het iets om goed over na te denken, maar endometriose kan er voor zorgen dat je moeilijk zwanger wordt, zou je niet willen weten waardoor het komt? Ik had ontzettend veel pijn tijdens mn menstruatie, maar mn zus, ook endometriose, totaal niet, dus moeilijk om zonder laparoscopie te zeggen of er verklevingen/endometriose zit. En als er verklevingen en endometriosecysten zitten halen ze die weg tijdens de operatie wat beter is bij ivf. Ik heb zelf slechte eicellen door mn leeftijd of door de endometriose (12 eicellen waarvan 3 bevrucht). Ik ben heel verdrietig, geloof er niet meer zo in, maar ga toch door. Ik heb mn arts gevraagd om een laparoscopie, maar dat willen ze niet meer doen, omdat ik geen cystes en pijn heb, maar ik wil liever schoon beginnen en ik had niet zoveel last na de operatie.
Heb je er al eens over nagedacht om een gesprek te hebben in een ander ziekenhuis? Vaak kijken ze er anders naar of gebruiken ze andere technieken. Je bent al eens overgestapt, maar een gesprek kan nooit kwaad. Vind het ook vreemd dat ze nu pas over endometriose beginnen.

[onzewens7374]

Wil ik niet weten wat de oorzaak is van het uitblijven van een zwangerschap? Heel graag, zelfs... zoals wij allemaal hier, denk ik! Maar gaat een laparoscopie daar uitsluitsel over geven? Als ik geen endometriose heb, dan sta ik na zo'n kijkoperatie nog even ver, hé... En als ik het wel heb en dan 3 maanden medicijnen moet nemen, dan ben ik intussen alweer 3 maanden verder en de 43 voorbij voor ik aan mijn volgende poging mag beginnen!

Dus... misschien moet ik het "risico" maar nemen. Dr Decleer begon trouwens niet zelf over endometriose: het was mijn vriend die vroeg of er geen verdere onderzoeken moesten gedaan worden. In Sint-Lucas was het antwoord op die vraag na poging 3: "Nee, want we weten waardoor je nog niet zwanger bent - het komt door je leeftijd". Dr Decleer zei zelf ook bij mijn intake: "De gemiddelde patiënt wordt zwanger na poging 3 of 4, maar bij rakkers van jouw leeftijd wordt dat al gauw poging 5 of 6". Dus met poging 7 ben ik maar net "boven gemiddeld". Is het dan zo raar dat ik verwacht dat poging 7 of 8 gewoon de goede wordt en ik me verder geen zorgen wil hoeven maken over operaties waar ik geen fan van ben?

[Setta]

Op zich vind ik het dan niet vreemd dat je nog wil verder proberen. Als Decleer dat zelf aangeeft... Het is niet onlogisch dat het op jouw leeftijd wat langer duurt. Als het bij mensen van mijn leeftijd(25 jaar) al lang duurt is dat toch logisch?
Een laparoscopie kan Decleer duidelijk maken of je endometriose hebt en of dat de oorzaak is, meer eigenlijk niet.
Natuurlijk is de kans groot dat hij je aan een hormonenkuur vast hangt. Ik had ook niet verwacht dat dat zo lang zou duren, maar volgens hem heeft dat een belangrijk nut.

Ik heb het voor mezelf op deze manier uitgemaakt: ik doe nog een laatste inseminatie(nadat mijn HSG volgens een andere gynaecoloog perfect was) en als die totaal niks geeft(dus ook geen biochemische) laat ik me opereren. Ik weet niet meer precies wanneer die keuze echt gevallen is, maar bij mij was het zo dat ik mentaal eventjes op was. Ik wou gewoon weten waarom het niet lukte.

[onzewens7374]

Ik denk dat ik nu ook zoiets wil, eigenlijk: nog één keer "gewoon" proberen voor ik overtuigd ben dat er misschien toch verder onderzoek nodig is. En trouwens: ik heb (naar het schijnt, al is me dat nooit met zoveel woorden verteld) een biochemische zwangerschap gehad bij ICSI-poging 3. Toen was mijn HCG-waarde even 24, maar een paar dagen later was ze maar 6 meer...

[Setta]

Dat is dan wellicht inderdaad een biochemische zwangerschap geweest. Heb ik een paar keer gehad waarvan 1 keer zeker(ook al heb ik toen mijn HCG niet laten nemen)

[Zonnestraal]

Wil ik niet weten wat de oorzaak is van het uitblijven van een zwangerschap? Heel graag, zelfs... zoals wij allemaal hier, denk ik! Maar gaat een laparoscopie daar uitsluitsel over geven? Als ik geen endometriose heb, dan sta ik na zo'n kijkoperatie nog even ver, hé... En als ik het wel heb en dan 3 maanden medicijnen moet nemen, dan ben ik intussen alweer 3 maanden verder en de 43 voorbij voor ik aan mijn volgende poging mag beginnen!

Maar als je geen onderzoek laat doen kom je er toch niet achter? Dat bedoel ik met wil je het niet weten! Maar niemand verplicht je er toe he, je vraagt om advies, maar volgens mij wil je graag bevestiging dat je geen laparoscopie moet doen. Klinkt wat bot, maar wil er maar mee zeggen dat je er volgens mij zelf al uit bent.

[Setta]

@Zonnestraal: die reactie had ik net als haar hoor soort van zelfbescherming denk ik. Het is niet niks hé, zo'n operatie.

[Flore80]

Endometriose is niet alleen nadelig voor de vruchtbaarheid.
Je kan ook chocolade kystes ontwikkelen die uiteindelijk kunnen evolueren naar kankercellen.
Het is dus wel belangrijk denk ik om te onderzoeken.

Bij mij hadden ze in het bloed ook een ontstekingsfactor gevonden die wees op endo, hebben ze daar iets over gezegd bij jou.?

Anders kan je het ook zo zien, als ik nu nog een poging doe en hij mislukt weer moet ikdaarna de laproscopie doen, dan nog 3 maanden medicatie nemen en dan eindelijk een cyclus opstarten met wat meer slaagkans. Dan is er meer tijd gepasseerd.

Heel veel sterkte en succes.