Bericht
door Eva M. » 11 februari 2016, 18:17
Dag allemaal,
Eindelijk een deftige update van mij, dat ben ik jullie nu wel verschuldigd maar ik kon gewoon niet reageren vroeger door de omstandigheden. Maar eerst: dikke proficiat Sloebertje met je dochtertje! Geniet ten volle van dat kleine meisje! Ik wens je een spoedig herstel!
Zoals al gemeld werd vorige donderdag ons dochtertje Maren geboren. 4,5 kg en 53 cm groot. Ze is een super schattig bolleke met dikke kaakjes, ze is heel rustig, drinkt supergoed, slaapt veel, ook 's nachts...dus met haar ging en gaat alles super en zij is mijn lichtpuntje dat me erdoor heeft getrokken de voorbije week want die was de hel. Ik wens niemand zoiets toe! Ben pas thuis sinds vandaag omwille van de complicaties.
Nu mijn verhaal:
Het begon vorige week met mijn ks. Ik kwam toe op verloskunde, ze maakten me klaar en voor het steken van het infuus zei ik aan de vroedvrouw dat dit moeilijk was bij mij en in mijn hand of elleboog best moest. Ze ging toch proberen in mijn armen, 2 x, 2 gesprongen aders! Uiteindelijk infuus gezet door anesthesist assistent. Dan epidurale, assistent prikt 5 maal in rug, deed me telkens heel veel pijn, liet dan een prof komen, deze prikt me, zonder pijn maar blijkbaar te ver geprikt waardoor het infuus in mijn spinaal vochtkanaal terecht was gekomen en omhoog gekruld zat. Gevolg, 2 uur duurde het voor ik verdoofd raakte. Uiteindelijk begon de gyn te snijden maar dit deed echt nog pijn, dus nog extra verdoving bij waar ik me echt slecht van voelde, de pijn minderde lichtjes maar toch elke snee, elke detail heb ik gevoeld van die ks, dat op zich was al de hel maar blijkbaar was dit nog maar het begin...
Door de prik in mijn spinaal vochtkanaal kreeg ik de boodschap dat ik mogelijks wat hoofdpijn kon krijgen de dag nadien als ik zou rechtkomen omwille van een lek in dat spinaal kanaal en een daling in druk in mijn hersenvocht. Maar normaal zou dat na een dag voorbij zijn...vorige vrijdag echter kon ik mijn hoofd nog geen 5 graden optillen, zelfs platliggend had ik helse pijn. Dus werd er beslist om een bloedpatch te zetten, dwz terug naar ok, terug infuus, terug epidurale prik, bloed in rug spuiten, nog 2 u. op recovery blijven ( zonder baby) 24 u. platliggen.....na de behandeling was ik zo misselijk als een hond, ondertussen hadden ze ontdekt dat ik ernstige bloedarmoede had ook, dus 2 zakken bloed gekregen....zaterdagavond kon ik rechtkomen en ging het best goed, geen helse hoofdpijn meer....dus ik dacht, jeej, ik ben erdoor...zondagochtend opnieuw helse hoofdpijn, nekpijn, kon weer niks meer....maandag werd beslist om opnieuw een bloedpatch te zetten als laatste ultieme hulpmiddel, anders zou ik 7 weken plat moeten blijven liggen. Opnieuw infuus, draden, epidurale, bloed inspuiten, nog meer dan ervoor, opnieuw 2 uur recovery ( zonder mijn baby bij mij). Huilen dat ik die dag gedaan heb, de hele dag. Na die procedure terug kotsmisselijk, gedurende 36 uur, kon het bijna niet opbrengen om Maren te voeden, dat kon ik ervoor nog wel...woensdagmiddag eindelijk beter en dus vandaag pas naar huis kunnen gaan. Nu nog doodop, uitgeput maar opgelucht en blij dat ik eindelijk echt van mijn meisje ga kunnen genieten. Gelukkig is zij altijd mijn lichtpuntje geweest in die donkere periode.
Oja en ook vreemd maar mijn borstvoeding was wel onmiddellijk op gang en ik heb heel veel melk en zij ondanks de vroege geboorte heeft een super zuigreflex, dus dat alles is nu wel supernieuws. Voila, nu is het tijd om die miserabele periode te vergeten...maar ik wens zoiets echt echt niemand toe....dit was een hel.
Voila, tot later voor positiever nieuws!
Elise en Lieze nog veel moed met de laatste loodjes!
Daag, Eva