Ster, hopelijk wordt kleine Otis nu al niet ziekjes en is het inderdaad een beetje acne. En ocharme Finn, hopelijk is zijn voet weer snel beter.
Wat je zegt van die tepelhoedjes, ik heb dat nog gehoord! Straf dat ze daar geen rekening mee houden. Hoe weet je of die te klein zijn of niet en waarvoor dient dat eigenlijk? En als je nu net je baby hebt gehad, helpen ze je dan direct met de bv? Of leggen ze dat kindje daar direct aan zonder uitleg? Want ik zie me daar al liggen, terwijl ze me nog aan het dichtnaaien zijn en mijn armen nog vastgebonden en dan ineens een baby aan mijn borst...ik weet het toch niet goed...Ik begin serieus zenuwachtig te worden nu....zeker voor dat stuk maar ook in het algemeen. Slaap nog slechter dan anders

Daarbij heb ik gemerkt dat ik weer zo korstjes heb aan mijn tepels (had dat bij zwangerschap zoon ook), weet niet goed wat dat is, krijg dat met wassen niet weg, alleen met wegkrabben ( sorry is misschien niet zo appetijtelijk), zou dat opgedroogde colostrum zijn? Maar lijkt me niet hygiënisch als baby daar direct aan zuigt? Heb er wel al iets over gelezen, dat die zouden wegspoelen bij het op gang komen van je melkproductie maar dat duurt wel een paar dagen...

Misschien moet ik morgen eens vragen bij de controle wat dat is en of dat een probleem is?
Goh Lieze en Elise, nu begint het voor jullie toch ook te korten. Dat moeite met draaien in bed, ken er alles van en van die voeten die je voelt opzwellen terwijl je aan tafel zit ook! Als ik langer dan een half uur aan een tafel of bureau zit, dan kan ik daarna bijna niet meer gaan omdat ik mijn voeten niet meer geplooid krijg van de zwelling! Dus probeer dat te beperken en veel af te wisselen in zitten, even aan tafel, even in de zetel met voeten omhoog...aan tafel voeten op een krukje leggen, ....maar een restaurantbezoek zit er bij mij al even niet meer in

En met dat draaien in bed en ook eruit komen ( ons bed is zo laag, dat dat echt een heel karwei is) is bij mij ook al lang moeilijk, waardoor ik dacht enkele weken geleden, o jee, dit lukt niet om vol te houden tot het laatste moment, maar het lukt toch nog steeds, wel extreem traag, maar ik kan me toch nog zelfstandig behelpen, ben dus al blij met die prestatie

. Dus zal jullie ook wel blijven lukken hopelijk!
Ja, die mannen hè. Gisteren ook discussie weer hier. De dag dat ik uit het ziekenhuis moet, moet mijn man toevallig net een halve dag werken in de namiddag, hij kan dat verzetten maar vindt dat niet echt nodig. En vindt dat het me wel moet lukken om me hier alleen te behelpen thuis de eerste dag, want allez er moet toch niks speciaals gebeuren! Hij zal me wel even thuis brengen als het moment van ontslag, in de voormiddag er is. Is het in de namiddag dan moet ik maar wachten met baby, volgens hem gaan ze me toch niet zomaar uit de kamer zetten. En argument dat ik dan net geopereerd ben en niets mag heffen en er dan toch dingen in orde moeten gebracht worden thuis, hield volgens hem geen steek want er moet niks in orde worden gebracht, dat dringend is. Als ik hem vroeg wat zijn prioriteit was, zijn werk waar hij makkelijk kan vragen om de afspraak te verzetten of zijn vrouw en kind, dan zei hij, maar dit gaat niet over prioriteiten maar over een gebrek aan flexibiliteit bij jou

? Begrijpen wie begrijpen kan...
Enfin, ik heb hem gezegd, het is goed, ga dan maar werken maar op een voorwaarde, je houdt je telefoon vlak bij je en als ik je nodig heb, bel ik en kom je onmiddellijk af, dan leg je het op dat moment maar uit aan je leidinggevende. En gelukkig kan mijn moeder ook komen dat moment heb ik daarnet gehoord , dus het zal nu wel lukken, maar tsss het zijn toch vreemde kronkels soms in hun hoofd, niet? Zo inderdaad, weinig paniekerig ivm ons, op zich niet slecht, maar soms ook misschien toch veel te weinig inzicht in wat er bij komt kijken allemaal...haha, ik denk dat hij nog zal verschieten de komende weken...ik denk dat hij alles vergeten is van toen met ons zoontje of zich enkel de leuke momenten herinnert...