Hoi Lotje
Neen we hebben 4 pogingen in UZ Gent gedaan met in de eerste poging ook eens een biochem zw. Na de 4de poging zijn we overgestapt naar Brussel in de veronderstelling (zoals velen) dat die wél de oplossing zouden bieden.
We zijn in half 2009 gestopt met de pil, pas eind 2011 naar de gynea geweest. Nooit gedacht dat het niet zou lukken om zwanger te worden au naturel (gelijk iedereen).
Dan heeft die eerst wat geprobeerd met 'kalenderseks' via echo's. Dan enkele maanden met hormoonstimulatie om 2 eicellen te laten groeien...alez bijna een jaar zitten 'prutsen' en dan is ze pas gestart met IUI. Alle onderzoeken dan gedaan (echo, radiografie en alles was in orde), semen man was in orde, maar na 5 IUI pogingen heeft ze ons doorgestuurd naar een collega.
Eerst op intake en geschiedenis bekeken en daar ook nog eens bloedonderzoek (AMH waarde), semenonderzoek... Daaruit bleek dat mijn man zijn morfo 2% was en we eigenlijk niet direct met IUI resultaat gingen hebben. (ge kunt u dan al voorstellen dat ge achterovervalt op da moment, zeker mijn vent) Al die tijd dat ze gezegd hadden dat alles in orde was, bleek eigenlijk niet zo te zijn...
Mijn AMH waarde bleek nog goed te zijn waardoor we ICSI kregen voorgeschoteld.
Eerste poging sept 2013 13 eicellen : 1 TP embryo dag 3 + 3 TP's daarna van dag 5'ers (steeds per 1)
2de poging : 13 eicellen : TP van 2 dag 5'ers
3de poging : 19 eicellen : 7 blasto's, waarvan 3 niet de ontdooiing overleefd, maar dus wel nog 4 TP's van dag 5'ers
4de poging : 26 eicellen - overstimulatie - alle materiaal kapot
Overstap naar Jette met tussendoor bloedanalyse, hystero, biopt baarbmoederslijmvlies.. (alles ok)
5de ICI in mei 2015 : 9 eicellen : 3 blasto's
6de ICI in oktober 21 eicellen - 3 blasto's : 1ste TP op 4/1 van 2 blasto's (HCG 79) - nu 4
Dus nog eentje te gaan
We hebben alvast papieren opgestuurd voor een interlandelijke adoptie (om toch op safe te spelen)
Wat we hierna gaan doen? Geen idee
De artse stelde voor om een 7de poging te doen met 50% donor en 50 % eigen materiaal met claciumionofoor (of zoiets)
Na het voorval van de laatste week denken mijn man en ik er anders over. Wij vermoeden dat het komt doordat ik ten eerste al 38 ben (nochtans hebben ze nog nooit eiceldonatie voorgesteld) en door de zaadcellen van mijn man (misschien toch nie zo sterk?)
Doordat sommigen zeiden dat vanaf dag 3 de zaadcel het overneemt en we een groot verlies krijgen van onze embryo's vanaf dag 3 vermoeden we dat de zaadcel aan de oorsprong ligt?
Nu dat de artse dit ook voorstelt..
Mijn man zou liever 100% donor doen, daar hij niet wil dat ze wéér het zoveelste gaan 'uittesten".
Nu was ze nog aan het twijfelen of het misschien toch niet aan de eicel zou liggen en door het met 50-50 te doen zou ze zien weke groep het best reageert en enkel die terugplaatsen???...
Eerlijk gezegd weet ik het niet meer.
Pauze nemen lijkt me tijdverlies, maar toch voel ik soms aan dat ik me bij de keel voel gegrepen...
Nu willen ze wéér mijn ms afwachten en dan opstarten voor de laatste TP.
Ook al die troep dat wij als vrouwen moeten nemen...gaat dit geen effect hebben later? Ik maak me daar soms zorgen over.
Al die utro, progynova...is dat wel nodig? Dikt ons slijmvlies niet sowieso aan? In gent heb ik dat allemaal niet moeten pakken na de TP of ervoor...
Of door de stress? Want dit is toch niet normaal hoe dat een mens van het ene naar het andere wordt geslingerd?
Nu heb ik vandaag verlof opgenomen om te bekomen (ogen dik van gisteren steeds te wenen, geen gezicht hé), maar verlof zou er wel moeten zijn om leuke dingen te doen (gelijk vroeger)
Nu staat een groot deel van ons verlof in het teken van consults (want Brussel ligt niet bij de deur), TP's, ...
Ik heb ook het gevoel dat het op een moment niet meer duidelijk is of ik nog verder wil? Of ik eigenlijk geen leven zou kunnen hebben zonder kinderen? Zijn ze echt wel een must? Moeten we allemaal kinderen krijgen, willen?
Vroeger had ik die 'drang' niet zo om moeder te worden. Ook niet toen ik 28 werd of zo.
Maar nu lukt het niet...en is het daarom dat wij het zo perse wensen?
Vallen we uit de boot als we geen hebben? (overduidelijk, want al onze vrienden hebben al geen contact meer met ons, doordat zij wel kinderen hebben nu)...
Vreemd allemaal...niet? Dat een mens zo ongelukkig kan worden doordat hij geen kind kan krijgen...zo erg dat we soms de rest van ons wel gelukkig leven niet meer zien...
Alles is een soort 'moeten'. Werken, sport, hobby, poetsen...Alles onderga ik precies...vreemd
Vroeger was ik zo opgewekt, kinds, wou ik van alles doen...nu is dat een stuk minder...
Vroeger was ik content dat iemand zwanger was, nu weten ze beter niet meer wat ik allemaal denk...te grof soms
Ik kan het niet meer horen dat er weeral iemand zwanger is, of dit of dat...
Ik zou beter bij allemaal mannen gaan werken
, maar in mijn brache (sociale sector) zijn de vrouwen aan de macht lijkt het...
ik denk dat ik eens een boom moet gaan knuffelen
,terug 1 worden met onze planeet... Geen mensen meer hoor of zie, enkel natuur water en dieren...lijkt me zalig...
Bon, ik zal een warme chocomelk gaan drinken...en daar nog wat verder geen 'denken'
