Bevallen januari-februari 2016

[Sloebertje]

Hèhè Ster, blij dat m'n tips ook nog hun nut kunnen hebben. Hij was waarschijnlijk heerlijk aan het slapen. Misschien heeft de andere houding hem wakker gemaakt.
Eigenlijk voel ik dochterlief niet of nauwelijks als ik aan het werken ben. Maar als ik haar thuis een tijdje niet voel is dat toch beangstigend hé?

Eva, ik ben blij te lezen dat je je beter voelt. Amai, diabetes kan nogal wat klachten geven zeg.

Ik ben net terug van een bezoek aan een zelfstandige vroedvrouw. Het was best interessant. Ze was erg hoopvol dat baby nog gaat draaien en gaf nog wat tips, maar die had ik tijdens de yoga al gekregen. Het is de bedoeling (als de baby zich alsnog draait) om een groot deel van de arbeid thuis te doen. Binnen een paar weken krijgen we uitleg wat we kunnen verwachten, wanneer we haar (of haar collega's) mogen bellen of wat te verwachten van een keizersnede. Ook na de bevalling komen ze af en toe nog langs om het gewicht van de baby op te volgen en te kijken hoe alles lukt. Ze werken ook samen met de kraamhulp.

Ze zei dat mensen waarbij het lang heeft geduurd om zwanger te worden meer kans hebben om een postnatale depressie te krijgen. Ze wou ons niet bang maken, maar heeft manlief gewezen op signalen en zijn signaalfunctie. Ze hebben een psycholoog in dienst gespecialiseerd in postnatale depressies. Ik had dat nog al eens gehoord, je bent zodanig veel bezig met baby's en zwanger worden dat je soms vergeet dat het ook lastig kan zijn en je een te rooskleurig beeld krijgt van het ouderschap. En dat je dan van je roze wolk kunt donderen. Of er gewoon niet op zit. Ik ben vrij realistisch daarin, maar je weet natuurlijk nooit..

[Ster_]

Ja dat is beangstigend en hij mag best eens een dutje doen maar geen hele dag he Hihi!

Ik ben zelf een ziekenhuis mens, voel mij daar t veiligst, maar is idd mogelijk dat je het deels thuis doet met een vroedvrouw. Die postnatale depressie Nja, dat wordt gezegd he. Ik zat al twee keer op een mega roze wolk ok moe dat ben je, je weet zelfs niet wat echt moe zijn is voor je eerste kind vind ik. Maar de euforie overheerst bij mij toch wel. De opluchting dat je eindelijk je kindje in je armen hebt is zo overweldigend. Maar het is goed dat ze de signalen gezegd heeft. Dan kan je man er wat op letten. Babyblues zijn trouwens geen depressie he. Dat heb ik ook elke keer, tranen met tuiten wenen vanaf dag drie en mijn ventje doet mee Lijkt me heel erg als je echt een depressie hebt op zo een moment. Maar is dat ook niet hormonaal een postnatale depressie? Dacht dat ooit ns gelezen te hebben.

Hoe gaat het nu op je werk? En met de bloeddruk? Ik had gisteren ook maar 9/5. Kan je je toch slapjes voelen he. Maar ik ben er niet rouwig om want met al dat vocht heb ik veel liever dat dan een te hoge.

[Ster_]

Oh ja sloebertje, wat betreft die stuitligging. Bij mij lag baby ook nog in stuit twee weken geleden en vorige week in hoofdligging. En dan heb je nog tijd tot 32w. Dus ik zou effectief niet panikeren! En anders osteopaat he. Een stuitbevalling of kering zou ik zelf niet zien zitten, maar daar ben je of lang niet bij aanbeland. Komt goed!

[lieze81]

Een (gedeeltelijke) thuisbevalling zou ook niks voor mij zijn.... Heb liever wat controle. Als er thuis iets misloopt , tegen dat je dan in de kliniek bent enz... allé dat zou mijn doemscenario zijn..
Maar voor wie niet zo negatief ingesteld is: leuk dat je het aandurft! K'denk dat je thuis wel wat meer op je gemak / relaxt bent dan in de kliniek.

Wat de bloeddruk betreft, bij mij staat hij ook lager dan normaal. De dagen dat hij op 9 stond voelde ik het serieus. Je hebt voor niks geen energie. De laatste dagen af en toe last van duizeligheid bij te snel opstaan enz. Maar ik denk dat de vermoeidheid (van de verbouwingswerken) me parten begint te spelen. Vannacht slaap ik bij mn schoonouders, kan ik tenminste es uit slapen.

merci Ster, voor de tip van het ACV! We leren weer iets bij....

pffff... ben zo moe... ventje de nacht, dan slaap ik zowiezo al minder goed, geen binnendeuren momenteel waardoor de kat de helft van de nacht aan de deur zat te janken, 4x uit bed voa pipi en om 6.30 er terug uit..... en straks nog 8u gaan werken...
Voorbereiding voor na de bevalling

Ik heb gisterenavond nog enkele reacties gelezen ivm de Angelsound, en ik denk dat we toch deze gaan kiezen. Er zijn blijkbaar toch evenveel voor's als tegen's. K'denk dat ik toch rustiger zal slapen, vooral in het begin.
Net wel ontdekt dat het matrasje dat ik mee had een koudschuimmatras is, en dat raden ze niet aan icm de Angelcare. Dus dan ga ik toch moeten wisselen met het matrasje dat mn ouders liggen hebben (zoals oorspronkelijk het plan was) of een nieuwtje kopen. Welke matras hebben jullie in het babybedje?

[Aria]

Ze zei dat mensen waarbij het lang heeft geduurd om zwanger te worden meer kans hebben om een postnatale depressie te krijgen. Ze wou ons niet bang maken, maar heeft manlief gewezen op signalen en zijn signaalfunctie. Ze hebben een psycholoog in dienst gespecialiseerd in postnatale depressies. Ik had dat nog al eens gehoord, je bent zodanig veel bezig met baby's en zwanger worden dat je soms vergeet dat het ook lastig kan zijn en je een te rooskleurig beeld krijgt van het ouderschap. En dat je dan van je roze wolk kunt donderen. Of er gewoon niet op zit. Ik ben vrij realistisch daarin, maar je weet natuurlijk nooit..

Sloebertje,

ik wou hier even op ingaan. Heel belangrijk dat je vroedvrouw hierop gewezen heeft en je man er ook bij was. Ook erg goed dat je het hier op het forum ter sprake brengt. `t Lijkt gek om te denken dat je als mama na zo een weg te hebben afgelegd, in een depressie zou kunnen vallen als je dan eindelijk hebt waar je zoveel jaren op hebt gewcht, maar `t is inderdaad zo dat je als mama *met bagage* meer kans hebt erop. Ik denk dat het twee kanten uitkan: ofwel zit je op een mega roze wolk, ofwel is`t eerder een onweer. Bij mij was het dat laatste. Mijn miskramen hebben daar zeker een rol in gespeeld, hoewel er nog een aantal andere factoren hebben meegespeeld, hoor.

Ik denk niet dat ik een erg rooskleurig beeld had van het ouderschap op voorhand, ik was zeker niet idealistisch, want had al wel ervaring met baby`s en kindjes uit de omgeving, maar zelf mama worden is echt een enorme shock en ik was niet voorbereid op de periode na de bevalling, Ja, ik had cursussen gevolgd in het ziekenhuis en gelezen, maar je bent als nieuwe mama vooral bezig met die bevalling en alle tralaliekes van buggy`s en kinderkamers en suikerbonen. En als mama met die bagage ben je vooral bezig met de zwangerschap. Het enige waar ik tijdens de zwangerschap mee bezig was, was eigenlijk zorgen dat mijn kindje nog leefde. Ik bleef daar de hele zwangerschap heel angstig over met als gevolg dat toen mijn zoontje uiteindelijk geboren werd, ik eigenlijk eerder ongeloof voelde en totaal geen verbondenheid met hem voelde. Het was alsof ik zorgde voor het kind van een ander. Heel bevreemdend.

Of ik uiteindelijk ook een postnatale depressie heb gehad, zou ik niet zeggen, maar ik heb wel een heel moeilijke periode gehad die eerste maanden en vond het mama zijn echt maar niks... Na een maand of 4 begon ik me stilletjes aan echt mama te voelen en begon ik ook echt te begrijpen wat moederliefde betekent en begon het allemaal zo wat op zijn plooi te vallen. Ik ben uiteindelijk ook in therapie gegaan en kan nu zeggen dat ik daar echt wel sterker ben uitgekomen. Nu vind ik mama zijn geweldig en mijn zoontje en ik zijn twee handen op 1 buik, maar we hebben echt een hobbelige weg moeten afleggen om daartoe te komen.

Ik wil er nog aan toevoegen dat het heel belangrijk is dat als je als nieuwe mama je zo voelt, je echt aan de alarmbel moet trekken. Blijf er niet mee zitten als je je slecht voelt en blijft slecht voelen. Mama worden is het mooiste, maar ook het moeilijkste dat je ooit zal doen, zorg ervoor dat je je laat omringen door familie, goeie vriendinnen, en voldoende hulp. Ik woon in het buitenland en niemand had eigenlijk echt door hoe slecht het met mij ging: ik was namelijk de mama wiens kindje er altijd piekfijn uitzag en wiens huis op orde was en zelf brood bakte. Ik leek dus een pro. Ik wou dat er in mijn geval sneller iemand had doorgehad dat het niet ging, ik heb het daardoor te lang laten aanslepen en het enige waar ik nu spijt van heb, is dat ik die eerste maanden echt heel weinig heb genoten daardoor...

Hoop dat mijn ervaring iemand kan helpen, ookal hoop ik dat dat niet nodig zal zijn!

Liefs,
Aria

[doorzetter]

Een (gedeeltelijke) thuisbevalling zou ook niks voor mij zijn.... Heb liever wat controle. Als er thuis iets misloopt , tegen dat je dan in de kliniek bent enz... allé dat zou mijn doemscenario zijn..
Maar voor wie niet zo negatief ingesteld is: leuk dat je het aandurft! K'denk dat je thuis wel wat meer op je gemak / relaxt bent dan in de kliniek.

Wat de bloeddruk betreft, bij mij staat hij ook lager dan normaal. De dagen dat hij op 9 stond voelde ik het serieus. Je hebt voor niks geen energie. De laatste dagen af en toe last van duizeligheid bij te snel opstaan enz. Maar ik denk dat de vermoeidheid (van de verbouwingswerken) me parten begint te spelen. Vannacht slaap ik bij mn schoonouders, kan ik tenminste es uit slapen.

merci Ster, voor de tip van het ACV! We leren weer iets bij....

pffff... ben zo moe... ventje de nacht, dan slaap ik zowiezo al minder goed, geen binnendeuren momenteel waardoor de kat de helft van de nacht aan de deur zat te janken, 4x uit bed voa pipi en om 6.30 er terug uit..... en straks nog 8u gaan werken...
Voorbereiding voor na de bevalling

Ik heb gisterenavond nog enkele reacties gelezen ivm de Angelsound, en ik denk dat we toch deze gaan kiezen. Er zijn blijkbaar toch evenveel voor's als tegen's. K'denk dat ik toch rustiger zal slapen, vooral in het begin.
Net wel ontdekt dat het matrasje dat ik mee had een koudschuimmatras is, en dat raden ze niet aan icm de Angelcare. Dus dan ga ik toch moeten wisselen met het matrasje dat mn ouders liggen hebben (zoals oorspronkelijk het plan was) of een nieuwtje kopen. Welke matras hebben jullie in het babybedje?

Kom even inbreken betreffende die matras.
IK dacht dat ook maar het is navenand het soort koudschuimmtras. Ik had ook zo'n matras gekocht en las dat daarna ook, ben toen naar de winkel geweest maar dit was geen probleem met de matras die ik had gekocht.
Dus best eerst is gaan horen voor aleer je een nieuwe gaat kopen.

[Ster_]

Fijn dat je dat zo eerlijk kan vertellen Aria! Het lijkt me echt heel erg als je je zo voelt. Hopelijk verloopt het met je tweede kindje vlotter! Dat wens ik je echt toe!

Lieze, oei totaal geen idee van! Wij hebben een simpel Ikea matrasje en daar heeft de angelcare altijd al onder gelegen. Waarom mag dat niet met dat type matras? Ik heb ook vaak zo een nachten. Dan heb je precies niet geslapen he. Ik heb dan wel de luxe dat ik niet moet werken natuurlijk. En ik ben net heel relaxed in t ziekenhuis. Dan valt alle stress van me af. Dan ben ik waar ik moet zijn en waar ze alles hebben klaarstaan inclusief alle kennis hebben om baby veilig ter wereld te brengen kijk er zo naar uit!!!

[Ster_]

Doorzetter, bij Ikea gaan ze dat niet weten denk ik maar de A-C werkt hier perfect dus zal t ok zijn dan?

[lieze81]

Bij mij ist voorlopig ook een Ikea matrasje. €40 of zoiets. Bedankt voor de geruststelling ster

[Ster_]

Ik zou zelfs geen nieuwe matras kunnen kopen. Ons babybed is ook van Ikea en vroeger waren die hun bedjes 55cm op 115cm (denk ik) en dus geen standaard maat. Nu verkopen ze enkel nog standaard. 60 op 120. K zou dus ofwel matras op maat moeten laten maken ofwel een nieuw bedje kopen.

Heb t ns opgezocht op website mykko. A-C mag perfect met koudschuim gebruikt worden maar niet met traagschuim. Ken daar niks van maar ik veronderstel niet dat de simpele Ikea matras traagschuim zal zijn.

Ik ben moooooeeeeee!!! Ga sebiet slapen, enorm vroeg maar ik voel me echt ziek van moe heid. En dat maagzuur loopt ook maar omhoog.

[lieze81]

Ik zou zelfs geen nieuwe matras kunnen kopen. Ons babybed is ook van Ikea en vroeger waren die hun bedjes 55cm op 115cm (denk ik) en dus geen standaard maat. Nu verkopen ze enkel nog standaard. 60 op 120. K zou dus ofwel matras op maat moeten laten maken ofwel een nieuw bedje kopen.

Heb t ns opgezocht op website mykko. A-C mag perfect met koudschuim gebruikt worden maar niet met traagschuim. Ken daar niks van maar ik veronderstel niet dat de simpele Ikea matras traagschuim zal zijn.

Ik ben moooooeeeeee!!! Ga sebiet slapen, enorm vroeg maar ik voel me echt ziek van moe heid. En dat maagzuur loopt ook maar omhoog.

dank u dank u dank u...

Kreeg hier gisteren al een halve paniekaanval...

Gisteren echt een k*tdag op het werk, serieuze aanvaring met een collega, heb er zelfs bij zitten bleiten. Kan het wel op mn hormonen steken (lekker handig ) . Heb er wel mee in mn hoofd gezeten, maar goed, zaterdag is haar laatste werkdag bij ons, en dan ben ik ervan af.
Baby boy zit al een paar dagen extreem laag, duwt vreselijk op mn blaas, wat bij momenten zelfs pijn doet!
Afgelopen en volgende nacht slaap ik wel bij schoonouders, hoef ik ten minste niet om half 7 op voor de werkmannen. En deze namiddag ga ik shoppen met mama. Ga es kijken voor zwangerschapsondergoed / kledij .. zal deugd doen.

Ster, voel je je al wat beter?

[Eva M.]

Oei Lieze dat is vervelend zeg, zo'n situatie op het werk. Als het een vervelende collega is, is het inderdaad een geluk dat ze binnenkort weer weggaat.
Wat betreft die matras, geen idee, oei oei, zal het toch ook maar eens nakijken.
Allez en hopelijk ben je binnenkort van het stof en de werkmannen af en hebben jullie een spiksplinternieuwe vloer beneden, zal wel een heel ander zicht geven waarschijnlijk

Ster, hopelijk ben jij weer terug wat minder moe, heb je een beetje kunnen bijslapen of uitrusten. Om op je vraagjes te antwoorden: Ja, ik mag zeker nog koolhydraten eten, moet dit zelfs als energiebron voor mezelf en baby maar moet ze goed tellen (dus niet te veel) en liefst alles volkoren: brood, pasta, ...
Ik merk dat mijn suiker goed reageert op gekookte aardappelen en rijst en pasta als ik het beperk in combinatie met veel groenten en beetje vis of mager vlees......boterhammen zijn minder goed blijkbaar voor mijn gestel.
Ben gisteren terug geweest voor controle en endocrinoloog zag dat er aan mijn dieet niks meer gewijzigd kon worden, toch vaak nog te hoge suikerwaarden, dus moet nog meer insuline spuiten ( nu 3 x per dag voor de maaltijden en nog een spuitje voor 's nachts). Maar eigenlijk zit ik er niet mee want hoe meer ik spuit, hoe beter ik me voel, wie had dat nu gedacht . Heb nog wat last van mijn dikke buik qua mobiliteit en rug (maar ga straks naar de kinesist) maar door het veel minder zitten gezien ik niet meer werk heb ik ook minder last van mijn bekken en kan ik ook weer beter wandelen...hehe, zo houden we het nog lekker vol tot het einde.
Tweede vraag: ik heb een vaste gyn, Timmerman, maar ga altijd bij de assistent onder hem, hij komt er dan wel bij op het einde. De laatste tijd woon ik precies in het ziekenhuis door al die controles, gyn, endocrinologie..pfff. Dus het kan goed zijn dat je me daar wel eens tegenkomt. 16/12 heb ik de 30 weken echo, 21/12 nieuwe afspraak gyn, dan nog eens ergens tussen in opnieuw endocrino.... Wie weet liggen we samen op materniteit want het lijkt toch richting een keizersnede te gaan wegens vermoedelijk terug dikke baby (weten we zekerder na echo van 16/12), wegens vorige keer keizersnede en wegens te dun litteken....dus dan beval ik waarschijnlijk vroeger en als jij op de termijn zit, komt dat ongeveer overeen, stel je voor, dan kunnen we elkaar een bezoekje brengen

Hey sloebertje, ik blijf duimen voor een draaiing van je baby, lijkt me heel erg fijn als je dat kan zolang als mogelijk thuis blijven, zeker proberen!

Aria, chapeau om je verhaal te vertellen, is niet evident. Ik herinner me nog na de geboorte van mijn zoontje dat ik ook wat in zak en as zat (had ook geen roze wolk verwacht) maar de eerste weken vielen me toch ook tegen. Ten eerste ook niet het grote liefdegevoel waar men over schrijft bij het zien van mijn zoontje, eerder een nieuwsgierigheid en wel een warm gevoel maar ook onzekerheid en angst en stress. Bang dat ik hem niet goed verzorgde (al dat geprul met dat wassen en dat naveltje), bang dat ze hem zouden komen stelen uit het ziekenhuis (durfde hem geen seconde alleen laten in de kamer), moe zijn en dan 's nachts die huilende baby en gefrustreerd moeten wachten op de verpleging met hun flesje wegens zelf niet uit bed kunnen door de ks.....en dan op dag 4 of zo heel de dag en nacht huilen voor het minste...en dan thuis, dan ben je op en wil je eens kunnen slapen maar dat gaat dan niet want elke 3 uur of minder hetzelfde stramien: eten geven, luier verversen, proberen slapen, eten, luier verversen, proberen slapen, proberen eten, wassen, enfin, mijn partner en ik hebben toen precies vier weken geleefd in onze pyama, gezien we woonden in een donker rijhuis en het winter was, wisten we (ook baby) niet of het dag of nacht was, vreselijk wat dat!!! Ik herinner me dat ik op een dag dacht : " Is dit nu mijn leven, de rest van mijn leven, leven in stukjes van 3 uur en niks meer kunnen doen, aaaarggghhh, dat wil ik niet." En dan komt er wat meer tijd tussen die voedingen, krijg je ineens een lachje van je baby, kan je 's nachts al wat langer slapen, ga je terug werken en ben je even uit dat stramien (doen anderen dat voor jou, jeej, leve de crèches), aanvaard je dat je met een kindje nog maar een derde of zo van je huishoudelijk werk kan doen dan ervoor etcetera...en dan ben ik gegroeid in het houden van mijn zoontje, elke dag meer, en nu nog steeds hoe ouder hij wordt, hoe liever ik hem zie...Dus ja hier ook geen roze wolk maar ik denk dat het belangrijk is dat ouders weten dat dat normaal is en gewoon een periode waar je even door moet...als positieve herinnering heb ik wel aan die periode zo dat gevoel van intimiteit en samenzijn met ons drietjes, mijn man, ik en de baby, in onze cocon, volledig afgeschermd van de wereld, ...
Ik ben benieuwd hoe het nu zal zijn...ben er wel bang voor...maar weet ook, het is een periode waar een einde aan komt...

[Aria]

Hoi Eva,

erg herkenbaar! Ik voelde inderdaad ook een warm gevoel voor mijn zoontje en ik zag hem graag, hoor, maar niet die overweldigende moederliefde waar mensen over spraken. Die is er nu wel, maar dat heeft een tijdje geduurd. Ik was eigenlijk vanaf het begin een heel zelfzekere mama. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik niet wist wat ik moest doen. Raar, he. Ik weet nog dat de verpleegsters in het ziekenhuis verbaasd waren dat het mijn eerste kindje was, want ik leek helemaal geen first time mom volgens hun. (Dat maakte het ook zo bizar dat ik mij toch niet helemaal verbonden voelde, want ik kwam zo helemaal niet over...)

Ik denk dat ik het moeilijkste vond, het gevoel van *Dit is mijn leven nu voor ALTIJD.* De eerste 4 maanden heb ik er volledig alleen voor gestaan (Wonen in het buitenland, geen familie die langskwam en man met hoge werkdruk en examens.), dus ik heb die eerste 4 maanden zelfs geen halfuurtje een break gehad. Geen grootouders die met de baby gingen wandelen, erg weinig bezoek, `t was echt ik en mijn zoontje 24u aan een stuk en dat was vooral zwaar. Als er gewoon al es iemand anders toen hem een halfuurke had vastgehouden, had dat een wereld van verschil gemaakt, denk ik. Ik denk dat dat bij mij dat gevoel van *Als dit mijn leven is vanaf nu, wil ik het niet...* erg sterk maakte. Ik was echt geisoleerd en had geen ondersteuning en dat is echt niet goed voor een nieuwe mama. Uiteindelijk heeft mij dat wel heel zelfstandig gemaakt als mama, hoor, dus ik heb daar ook goede lessen uit getrokken. Maar bon, bij nummertje 2 plan ik wel van me te omringen met hulp en ondersteuning, omdat ik denk dat dat heel veel verschil kan uitmaken in je beleving die eerste maanden.

Ik hoop dat je bij je tweede kindje wel een roze wolk mag meemaken! Dat gun ik je echt van harte! Ergens ben ik ook bang dat ik terug in zo`n putje zou vallen, maar nu ben ik veel beter voorbereid en weet ik waar ik op moet letten. En de belangrijkste les vond ik vooral: nu weten we dat het wel beter wordt. Hoe intens die eerste weken en maanden ook kunnen zijn, dat is niet voor altijd zo, er komt een tijd dat je ook weer iets voor jezelf kan doen, dat je niet urenlang vastzit in de zetel om bv te geven, hihi, en die kennis vind ik een enorme geruststelling.

Veel moed en ik hoop hier nog een beetje mee te kunnen lezen en hoop goed nieuws van je te lezen binnenkort!

Liefs,
Aria

[Sloebertje]

Hoi iedereen,

mijn eerste week voltijds werken wordt al afgesloten met een ziektedagje. Gisteren moest ik mijn collega vervangen en ben bijna flauwgevallen (combinatie weinig zuurstof in lokaal, oververmoeid en lage bloeddruk), niet fijn dus. Vandaar nu een dagje thuis en dus tijd om te reageren

Aria en Eva, bedankt voor de openhartigheid. Ik ben 3,5 jaar bezig geweest om zwanger te worden, de eerste maanden dat ik effectief zwanger was, kwamen mij heel bevreemdend over. Plots was alles anders en wist ik niet goed meer wat doen. De laatste twee jaar stond alles in het teken van zwanger worden, maar op het zwanger zijn was ik compleet niet voorbereid. En nu staat alles in het teken van gezondheid kindje waar ik mega-ongerust over ben (herkenbaar wat je schrijft, Aria) en de stuitligging, dat ik ook niet zal voorbereid zijn op het effectieve moederschap. Niet dat ik ook maar denk dat je je daar enigszins kan op voorbereiden..
Mijn mama heeft zelf een zware postnatale depressie gehad (ze was ongepland zwanger geworden, is holderdebolder moeten trouwen, wou dan uiteindelijk een zoon en ik (een dochter dus) ben vier weken te vroeg geboren). Ze kon het moederschap niet aan en is uiteindelijk vertrokken. Als mensen toen wat eerlijker waren geweest over het moederschap, had het misschien anders gelopen.
Ik heb lange tijd geen kinderwens gehad omdat ik bang was dat ik mijn kindje ook niet graag genoeg zou zien en me dus hetzelfde zou overkomen. Ik was als de dood voor een ongeplande zwangerschap. 'Grappig' hoe dat uitgedraaid is
Maar ik ben dus enorm veel bezig met 'ik moét dat kindje (onmiddellijk) graag zien, hetzelfde mag me absoluut niet overkomen, dat ik daarin verkrampt ben. Ik ben zodanig gefocused op hoe ik het anders wil doen dat ik in dezelfde valkuilen zou tuimelen. Ik ben blij dat ik al enigszins mentaal ben voorbereid dat het niet allemaal vanzelfsprekend is en dat elke nieuwe situatie tijd vraagt om je eraan te passen. Mijn man en ik staan er quasi alleen voor, dus het zal nog lastig zijn. Maar ik ben blij te horen dat mensen op m'n werk, in mijn vriendenkring en ook hier open zijn over dingen en dat het bijvoorbeeld normaal is om een hele dag te huilen. Dat wist ik niet. Ik zou al onmiddellijk een paniekaanval krijgen.. Dus bedankt allemaal!

Hier is het prachtig weer, ik ga eens een wandelingetje maken! Morgen gaan we naar House and Garden om een schommelstoel te kopen voor op het kamertje voor de voedingen 's nachts. Hoe doen jullie dat?

[lieze81]

Vandaag voor de 1e x beweging gezien!
Heb altijd mijn badge en sleutels van het werk rond mn nek hangen. Zat neer op een stoel, en plots gingen die sleutels van zelf op en neer. Slechts 2x. En het is daar , voorlopig bij gebleven... maar joepie!

Iemand tips tegen vermoeidheid en kramp in de benen?
Heb er nu al een week last van, maar enkel 's nachts.
Banaan schijnt te helpen tegen kramp, maar na een week elke dag 1 ben ik ze al beu.
's avonds en 's nachts leg ik mn benen omhoog tegen de vermoeidheid. en ik smeer ze elke avond in met zo'n crème van Yves Rocher of zoiets.
Maar het helpt niet voldoende.

De verbouwingen zijn hier achter de rug. Nu nog just alles terug op zn plek zien te krijgen. We hebben het dus overleefd.